IV KK 332/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 grudnia 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
w sprawie T.S.,
skazanego z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, w dniu 16 grudnia 2025 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach
z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt VI Ka 421/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Gliwicach
z dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt IX K 13/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.O. – Kancelaria
Adwokacka w G. kwotę 885,60 zł, w tym 23% VAT, za
sporządzenie i wniesienie kasacji na korzyść skazanego jako
jego obrońca ustanowiony z urzędu;
3. zwolnić skazanego od ponoszenia koszów sądowych
postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku
wydatkami obciążyć Skarb Państwa.
[WB]
UZASADNIENIE
IV KK 332/25
2
W sprawie złożonej podmiotowo, wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z
dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt IX K 13/23, T.S. został uznany za winnego tego, że
w okresie od 23 grudnia 2019 roku do 2 marca 2021 roku w G., działając wspólnie i
w porozumieniu z W.S., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry
powziętego zamiaru, przywłaszczył sobie pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 7
580 złotych należące do J.W.,
tj. występku z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w
dniu 30 września 2023 r., za który – na mocy art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.
– wymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności. Ponadto, na mocy art.
46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonych obowiązek zapłaty solidarnie na rzecz
pokrzywdzonej J.W. kwoty 7 580 złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej
przestępstwem.
Wyrok sądu I instancji został zaskarżony apelacją przez obrońcę
oskarżonego, który podnosząc zarzuty obrazy bliżej nieskonkretyzowanej obrazy
przepisów postępowania, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie
oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Od wyroku sądu I instancji osobistą apelację wniósł również oskarżony,
podnosząc zarzuty bliżej nieskonkretyzowanych przepisów prawa materialnego, a
także naruszenia prawa procesowego (art. 5 § 2 k.p.k., art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.)
oraz podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia. Wniósł o uniewinnienie, ewentualnie przekazanie sprawy
Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt VI
Ka 421/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Wyrok Sądu II instancji został zaskarżony przez obrońcę z urzędu
skazanego, który we wniesionej kasacji podniósł następujące zarzuty:
1. rażące naruszenie prawa karnego procesowego, mające istotny wpływ na
jego treść, a mianowicie bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony T.S. wspólnie i w
IV KK 332/25
3
porozumieniu z W.S. od 23 grudnia 2019 roku do dnia 2 marca 2021. r. dokonał
przywłaszczenia pieniędzy na szkodę J.W., podczas gdy zgodnie z zeznaniami
pokrzywdzonej J.W. złożonymi na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. W.S. miała
narzekać w dniu śmierci swojego ojca D.W. tj. […] 2020 r., że pokrzywdzona
ściągnęła jej upoważnienia do konta, wobec czego po tej dacie ani W.S., ani
oskarżony S. nie mieli dostępu do rachunku bankowego pokrzywdzonej, co
implikuje fakt, iż nie mogli pobrać pieniędzy należących do J.W.,
2. obraza przepisów postępowania poprzez bezzasadne przyjęcie przez sąd,
że oskarżony T.S. dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy z wyciągu z
rachunku bankowego nie wynika, kto i w jakim celu pobierał środki finansowe z
rachunku bankowego pokrzywdzonej,
3. rażące naruszenie prawa karnego procesowego, mające istotny wpływ na
jego treść, a mianowicie bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony T.S. wspólnie i w
porozumieniu z W.S. przywłaszczył pieniądze J.W. mając dostęp do karty
bankomatowej uprawniającej do podjęcia pieniędzy z rachunku bankowego
pokrzywdzonej, podczas gdy zgodnie z zeznaniami W.S. pokrzywdzona mogła
prosić inne osoby w tym A.W. lub W.P. o wybranie pieniędzy z bankomatu.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie skazanego T.S., ewentualnie
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście
bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na wstępie wypada przypomnieć ugruntowane od wielu lat stanowisko Sądu
Najwyższego, zgodnie z którym „postępowanie kasacyjne nie może stanowić
powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju trzecią instancją
odwoławczą, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych
IV KK 332/25
4
orzeczeń w sądach pierwszej i drugiej instancji. Z istoty samej kasacji wynika, że w
tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie przez Sąd Najwyższy
ponownej oceny dowodów, czy też poprawności dokonanych ustaleń faktycznych.
Sąd kasacyjny może tylko zbadać, czy sądy obydwu instancji dokonując tych
ustaleń, nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł procedowania, co mogłoby
mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku. Zatem
kontroli w trybie kasacji podlegają nie same ustalenia faktyczne, ale sposób ich
dokonania” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2018 r., V KK 174/18,
LEX nr 2515964). „Kasacja nie jest środkiem mającym powtarzać kontrolę
instancyjną. Weryfikacja prawidłowości przeprowadzonej przez sąd pierwszej
instancji oceny dowodów i trafności dokonanych ustaleń faktycznych leży w
wyłącznej kompetencji sądu odwoławczego” (postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 7 października 2020 r., IV KK 341/20, LEX nr 3076387). „Można w kasacji
podnosić zarzuty dotyczące orzeczenia sądu pierwszej instancji, ale wówczas
(stosowną argumentacją i przywołaniem naruszonych przez sąd odwoławczy
przepisów) należy wykazać "przeniknięcie" owych uchybień do wyroku tegoż sądu”
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2021 r., V KK 550/20, LEX nr
3149357).
Przechodząc na grunt realiów procesowych niniejszej sprawy należy
stwierdzić, że porównanie apelacji obrońcy skazanego z wniesioną przez niego
kasacją wykazuje, iż rozpoznawany nadzwyczajny środek zaskarżenia stanowi w
istocie powtórzenie apelacji. Co więcej, pomimo formalnego podniesienia zarzutów
rażącej obrazy przepisów postępowania, autor kasacji ani w redakcji zarzutów, ani
w ich uzasadnieniu, nie wskazał choćby jednego przepisu prawa karnego
materialnego bądź procesowego, zaś całość wywodu niemal w całości
powtórzonego za treścią apelacji sprowadza się do kwestionowania ustaleń
faktycznych, co z oczywistych względów, które powinny być znane pełnomocnikowi
procesowemu wykonującemu zawód adwokata, jest niedopuszczalne w
postępowaniu kasacyjnym. Próżno też szukać jakiegokolwiek odniesienia się do
postępowania apelacyjnego i sposobu procedowania Sądu odwoławczego, a
przecież to orzeczenie Sądu II instancji podlegało zaskarżeniu.
IV KK 332/25
5
Wobec takiej jakości kasacji brak jest pola do czynienia szczegółowych
rozważań merytorycznych. Wolno jedynie zauważyć, że lektura uzasadnieniu
wyroku Sądu ad quem nie daje podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenie
standardów kontroli odwoławczej wyznaczanych przez art. 433 § 2 k.p.k., a także
art. 457 § 3 k.p.k.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Najwyższy orzekł jak w
postanowieniu, na podstawie art. 624 k.p.k. zwalniając skazanego od ponoszenia
kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Biorąc pod uwagę sam fakt
wniesienia kasacji przez wyznaczonego z urzędu obrońcę w osobie adwokata, Sąd
Najwyższy miał obowiązek zasądzić na jego rzecz wynagrodzenie w minimalnej
stawce określonej w § 17 ust. 3 pkt 1 w wz. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra
Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb
Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy
prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763).
[WB]
[r.g.]
