IV KK 172/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 22 października 2025 r.
SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba
SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)
Protokolant Paweł Bartczak
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego
w sprawie M.W.
skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 22 października 2025 r.,
kasacji wniesionych przez obrońców
od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie
z dnia 22 października 2024 r., sygn. akt VII Ka 583/24
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Częstochowie
z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt XVI K 667/22,
1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi
Okręgowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania w
postępowaniu odwoławczym;
2. zarządza zwrot wniesionej opłaty od kasacji.
Jerzy Grubba Kazimierz Klugiewicz Paweł Wiliński
IV KK 172/25
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt XVI K 667/22, Sąd Rejonowy
w Częstochowie uznał M.W. winnym czynu z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k.
przy zast. art. 11 § 2 k.k. i art. 189 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 281 k.k. przy
zast. art. 12 k.k., i za to wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności, orzekł
obowiązek naprawienia szkody na rzecz oskarżyciela posiłkowego w wysokości
31.620 zł oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na rzecz
oskarżyciela posiłkowego 20.000 zł.
Po rozpoznaniu apelacji obrońców oskarżonego i pełnomocnika oskarżyciela
posiłkowego Sąd Okręgowy w Częstochowie, wyrokiem z dnia 22 października 2024
r., sygn. VII Ka 583/24, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował z
podstawy skazania art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 281 k.k., a w pozostałej części
zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasacje w tej sprawie wnieśli obrońcy oskarżonego. Obrońca P.K.,
zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego w całości zarzucił:
„naruszenie art. 439 § 1 pkt 2 KPK, poprzez nienależyte obsadzenie składu
Sądu w postępowaniu odwoławczym wydającym zaskarżone orzeczenia, a to
poprzez zasiadanie w jego ramach Sędziego X. Y., powołanego na stanowisko
Sędziego Sądu Okręgowego przez Krajową Radę Sądownictwa powołaną na
mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa, co winno prowadzić do uznania, w tym w oparciu o uchwałę
Składu Połączonych Izb Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 roku (BSA1-4110-
1/20) oraz najnowsze orzecznictwo Sądu Najwyższego, że skład Sądu
wydający zaskarżone orzeczenie z udziałem ww. Sędziego, nie spełnia
minimalnych wymagań dla zachowania niezawisłości i bezstronności Sądu, co
świadczy o jego nienależytej obsadzie.”
Nadto, skarżący wskazał także na:
„zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa, mającego istotny wpływ na treść
zaskarżonego orzeczenia, a to art. 7 KPK, poprzez przekroczenie granic
IV KK 172/25
3
swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie”, polegające na:
1. dowolnej i niezgodnej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego
rozumowania ocenie dowodu z zeznań M.W.;
2. zaniechaniu jakiegokolwiek, tym bardziej kompleksowego zweryfikowania
dowodów w zakresie zeznań złożonych przez świadków A. oraz J.W.
3. rażąco błędnej ocenie dowodów z zeznań świadków P.W., M.W., A.L. i D.B.;
4. całkowitym zaniechaniu dokonania kompleksowej oceny dowodów z zeznań
świadków: R.S., M.K., W.Z., J.G., E.B. oraz P.B. oraz potraktowania ich w
sposób dalece wybiórczy;
5. całkowicie nieuzasadnionej krytyce i braku jakiegokolwiek obiektywizmu w
ocenie wyjaśnień złożonych w toku sprawy przez M.W.;
6. wadliwej ocenie dowodu z zapisu monitoringu z parkingu przed salonem
meblarskim;
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
Sądu Okręgowego w Częstochowie i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania temu Sądowi.
Obrońca B.G. zaskarżył wyrok Sądu odwoławczego w całości i zarzucił
naruszenie:
„I. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej, art. 6 ust. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych
Wolności (Dz. U. z 1993 roku, nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 47 Karty Praw
Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej
- poprzez nienależyte obsadzenie Sądu II instancji rozpoznającego
przedmiotową sprawę, w składzie którego uczestniczył SSO X. Y., powołany do
pełnienia urzędu sędziego Sądu Okręgowego w Częstochowie na podstawie
postanowienia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] 2020 r. o
powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego o numerze
1130.[…].2020 (Monitor Polski z 2020 roku, poz. […], na wniosek złożony przez
Krajową Radę Sądownictwa (uchwała nr [...] dnia [...] 2019 r.) ukształtowaną w
trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie
ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
IV KK 172/25
4
2018 roku, poz. 3 ze zm.), dwukrotnie wchodzącego w skład Komisji
Egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej w Częstochowie jako
przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości, a następnie powołanego uchwałą nr
[…] Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 27 marca 2023 r, w sprawie
powołania Komisarzy Wyborczych na stanowisko Komisarza Wyborczego w
Częstochowie II, a co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku przez
sąd nie spełniający wymogu konstytucyjnego, konwencyjnego i unijnego „sądu
ustanowionego ustawą, bezstronnego, niezależnego i niezawisłego”; a także:
II. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 7 k.p.k., oraz art. 4 k.p.k. -
polegające na arbitralnym zaakceptowaniu przez Sąd odwoławczy
nieprawidłowej oceny materiału dowodowego poczynionej przez Sąd I instancji
(zarzut I pkt 1 apelacji adw. B.G.) i przez to brak należytej kontroli odwoławczej
zastosowania art. 7 k.p.k. przez tenże Sąd poprzez tendencyjne i arbitralne
powoływanie się na poprawność oceny dowodów dokonanej przez sąd I
instancji i pominięcie, iż sąd meriti podstawą swoich ustaleń uczynił szereg
domniemań faktycznych, które nie mają oparcia w zgromadzonym materiale
dowodowym, a nadto na podstawie dowodów o charakterze poszlakowym, co
pozwala na stworzenie alternatywnej wersji zdarzeń z udziałem skazanego; a
nadto całkowite zaniechanie odniesienia się do podniesionego przez obrońcę
skazanego adw. B.G. zarzutu naruszenia art. 7 k.p.k. i przedstawionej
argumentacji poprzez odesłanie do stanowiska Sądu Odwoławczego
wyrażonego w związku z rozpoznaniem zarzutów apelacyjnych adw. P.K., a co
w konsekwencji miało istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, albowiem
doprowadziło do utrzymania w mocy skazującego wyroku Sądu I instancji;
III. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.
- polegające na nierzetelnym rozpoznaniu zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 2
k.p.k. w zw. z art. 94 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 98§ 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k.
(zarzut I pkt 2 apelacji adw. B.G.) poprzez ogólnikowe odniesienie się do
poprawności wydanego przez Sąd pierwszej instancji na rozprawie w dniu 16
stycznia 2024 r. postanowienia o oddaleniu złożonych wniosków dowodowych,
jednocześnie całkowicie nie odnosząc się do innych wskazanych przez obrońcę
skazanego naruszonych w związku z powyższym przepisów postępowania, a
IV KK 172/25
5
co w konsekwencji miało istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia,
albowiem doprowadziło do utrzymania w mocy skazującego wyroku Sądu I
instancji;
IV. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. - polegające na nierzetelnym
rozpoznaniu zarzutu rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec
oskarżonego kary (zarzut II apelacji adw. B.G.) poprzez jedynie ogólnikowe
powołanie się na prawidłowość orzeczonego wobec M.W. wymiaru kary
pozbawienia wolności, z całkowitym zaniechaniem odniesienia się do
argumentów podniesionych przez obrońcę w wywiedzionej apelacji, przy czym
całkowicie w sposób nieuprawniony Sąd Odwoławczy argumentując swoje
stanowisko powołał się na wypowiedź drugiego obrońcy adw. P.K. co do
łagodności orzeczonej kary, stanowiącej wszak swoistą grę słowną a co w
konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy orzeczonej kary
pozbawienia wolności.
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Częstochowie do ponownego
rozpoznania.
Obrońca M.K. zaskarżył wyrok Sądu odwoławczego w całości i zarzucił:
„1.Rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na
treść orzeczenia tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez
niewłaściwą kontrolę odwoławczą zarzutów apelacji adw. P.K. (…).
2. rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na
treść orzeczenia tj. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez niewłaściwą
kontrolę odwoławczą zarzutu nr 3 apelacji tj. obrazę przepisów postępowania,
a to art. 424 § 1 k.p.k. mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku (…).
3. rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na
treść orzeczenia tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez
niewłaściwą kontrolę odwoławczą zarzutów apelacji adw. B.G. nr I a-b (…).
W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku
Sądu Okręgowego w Częstochowie i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania temu Sądowi.
IV KK 172/25
6
W odpowiedzi na kasacje Zastępca Prokuratora Rejonowego w Częstochowie
wniósł o ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych. Pełnomocnik oskarżyciela
posiłkowego przedstawił stanowisko wskazujące na oczywistą bezzasadność
wniesionych w sprawie kasacji.
W toku rozprawy kasacyjnej Prokurator Prokuratury Krajowej wniósł
przeprowadzenie badania wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 439 § 1 pkt. 2
k.p.k., związanej z udziałem w składzie orzekającym Sądu Okręgowego w
Częstochowie sędziego X. Y. wskazane w kasacjach obrońców.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Rozpoznanie wniesionych kasacji ograniczone zostało z mocy art. 436 k.p.k.
w zw. z art. 518 k.p.k. do zarzutów postawionych w dwóch nadzwyczajnych środkach
zaskarżenia wskazujących na wystąpienie uchybienia z art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k.
Przeprowadzona ocena doprowadziła do ujawnienia, że w sprawie w istocie
wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k., związana
z zasiadaniem w składzie Sądu odwoławczego sędziego X. Y. Stwierdzenie to było
podstawą uchylenia przez Sąd Najwyższy zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego
w Częstochowie i przekazania przedmiotowej sprawy temu Sądowi do ponownego
rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Przechodząc do wskazania motywów rozstrzygnięcia wskazać należy, że Sąd
Najwyższy w niniejszym składzie w pełni podziela utrwalone w orzecznictwie
stanowisko, iż z samego faktu, że w składzie orzekającym zasiada sędzia sądu
powszechnego powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej
przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), nie wynika
jeszcze wadliwość wydanego przez ten sąd orzeczenia.
Wskazuje na to jednoznacznie treść uchwały trzech połączonych Izb z dnia 23
stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020 (OSNK 2020, z. 2, poz. 7), w której Sąd
Najwyższy wskazał w odniesieniu do sędziów sądów powszechnych, że „nienależyta
obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (…) zachodzi także wtedy, gdy w
składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie
powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
IV KK 172/25
7
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, jeżeli wadliwość
procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia
standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”. W
konsekwencji brak bezstronności i niezawisłości sądu, w składzie którego zasiadał
sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w wadliwym procesie przed
Krajową Radą Sądownictwa od 17 stycznia 2018 r., należy ustalać in concreto.
Należy jednocześnie podkreślić, że orzeczenie Sądu Najwyższego powołane
wyżej ma moc zasady prawnej i wiąże wszystkie orzekające składy Sądu
Najwyższego. Wprawdzie podejmując próbę podważenia zakresu jego związania
niekiedy podnosi się błędny argument wskazujący na wyrok Trybunału
Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., sygn. akt U 2/20, OTK-A 2020, poz. 61.
Słusznym jest jednak w tym zakresie odwołanie się do utrwalonego w orzecznictwie
Sądu Najwyższego stanowiska, że wskazane orzeczenie Trybunału, wykraczające
jaskrawo poza katalog wiążących orzeczeń sądu konstytucyjnego wskazanych w art.
188 ust. 1 Konstytucji, nie uzyskało mocy powszechnie obowiązującego orzeczenia,
nie może uchylić uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego, ani przesądzić
o jej obowiązywaniu. W konsekwencji stanowić on może jedynie wyraz określonego
i niewiążącego poglądu prawnego Trybunału Konstytucyjnego (tak m.in.
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2022 r., I KO 79/21 i KO 80/21;
por. także m.in.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2023 r., IV KZ
59/21; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2023 r., V KK 17/23; wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 14 czerwca 2023 r., II KK 489/21).
Co istotne, stanowisko zawarte w uchwale BSA I-4110-1/2020 znajduje swoje
potwierdzenie w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, I KZP 2/22, z dnia 2
czerwca 2022 r., w której Sąd Najwyższy uznał, że Krajowa Rada Sądownictwa
ukształtowana w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw nie
jest organem tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób
wyłaniania reguluje Konstytucja RP, w szczególności w art. 187 ust. 1, a „w wyniku
IV KK 172/25
8
zmian ustawowych, dokonanych ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa, organ ten przestał spełniać cechy organu
konstytucyjnego, co uchyliło domniemanie spełnienia przez osoby powołane przez
Prezydenta RP z rekomendacji takiej Krajowej Rady Sądownictwa na stanowisko
sędziego kryteriów niezawisłości i bezstronności. Bezpośrednie uzależnienie od
władzy politycznej decyzji podejmowanych w procedurze nominacji sędziowskich,
uzasadniło przekonanie, że o nominacjach tych mogą decydować względy
pozamerytoryczne” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2022 r., II KK
206/21).
W odniesieniu do konkretnego sędziego tj. sędziego X. Y. Sąd Najwyższy
przeprowadził już kilkukrotnie takie indywidualne badanie (wyrok SN z 13 lutego 2025
r., IV KK 348/24, wyrok SN z 11 czerwca 2025 r., IV KS 13/25, wyrok SN z 18
września 2025 r., IV KK 57/25), w których uznał, że doszło do naruszenia standardu
sądu bezstronnego i niezawisłego, a skład Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie
stanowisko to w pełni podziela. Nie zachodzi zatem potrzeba szczegółowego
powtarzania przytoczonej tam pełnej argumentacji, lecz wystarczające będzie
wskazanie na następujące okoliczności: a) w 2018 r. Sędzia X. Y. jako sędzia Sądu
Rejonowego w M., pełniący do 2018 r. funkcję Prezesa tego Sądu i od 1 marca 2017
r. również Przewodniczącego II Wydziału Karnego złożył podpis pod listą poparcia
dla kandydatury Sędziego L.M. na członka nowo powołanej i wadliwie ukształtowanej
Krajowej Rady Sądownictwa; b) ten sam organ tj. Krajowa Rada Sądownictwa w dniu
[...] 2019 r. podjęła uchwałę w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie X.
Y. do pełnienia urzędu na stanowisku Sędziego Sądu Okręgowego w Sądzie
Okręgowym w Częstochowie (uchwała nr [...]), a powołanie nastąpiło […] 2020 r.
(M.P. poz. […]); c) Sędzia X. Y. był wyznaczany przez Ministra Sprawiedliwości
dwukrotnie (zarządzeniem z dnia 26 marca 2019 r., Dz. Urz. Min. Spr. z 2019 r. poz.
91 oraz zarządzeniem z 12 marca 2021 r., Dz. Urz. Min. Spr. z 2021 r. poz. 29) jako
przedstawiciel Ministra w Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej; d)
w marcu 2023 r. Sędzia X. Y. został powołany na stanowisko Komisarza Wyborczego
w Okręgu Częstochowa II. Sąd Najwyższy, podzielając stanowisko wyrażone w
powołanych wyżej orzeczeniach uznał, że ujawnione fakty i okoliczności w sposób
jednoznaczny przesądzają, że dla zewnętrznego odbiorcy, awans zawodowy
IV KK 172/25
9
sędziego X. Y. bezpośrednio łączy się w sposób oczywisty z akceptacją zmian w
sądownictwie dokonywanych dla jego podporządkowania władzy wykonawczej, oraz
z faktem podpisania listy poparcia dla sędziego kandydującego do KRS wyłanianej
w jawnie niekonstytucyjnej procedurze przez polityków zmierzających w ramach tzw.
reformy wymiaru sprawiedliwości do podporządkowania sądów i sędziów woli
politycznej wyrażanej przez ówczesnego Ministra Sprawiedliwości oraz zaliczeniem
do grona tych sędziów, którzy uzyskując konkretne korzyści zawodowe lub osobiste
kierunek tych zmian akceptowali i wspierali. Niewątpliwie awans zawodowy do sądu
wyższej instancji nastąpił bezpośrednio po udzieleniu poparcia kandydatowi do KRS
i był oparty na decyzji tego właśnie organu. W ocenie Sądu Najwyższego oczywistym
jest, że Sędzia X. Y. miał świadomość znaczenia działań podejmowanych przez
organy władzy wykonawczej i ustawodawczej zmierzające do przerwania kadencji
prawidłowo wyłonionej Krajowej Rady Sadownictwa, a w jej miejsce ukształtowania
organu pozbawionego konstytucyjnie wymaganych przymiotów i niezależnego od
polityków. Udzielanie poparcia kandydatom i członkom KRS w 2018 r. daje też
podstawy do twierdzenia, że w/w sędzia niewątpliwie aprobował zmiany w wymiarze
sprawiedliwości, których celem było podporządkowanie sądownictwa władzy
wykonawczej.
Wskazać należy, że jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięć wskazujących na
wystąpienie w odniesieniu do Sędziego X. Y. uzasadnionych wątpliwości co do jego
bezstronności w postanowieniu z dnia 13 września 2023 r., IV KK 163/22, Sąd
Najwyższy – rozpoznając kasację na niekorzyść od wyroku utrzymującego w mocy
wyrok uniewinniający Sądu pierwszej instancji – uznał, że orzekanie w składzie Sądu
Okręgowego w Częstochowie tego sędziego nie skutkuje wystąpieniem
bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Należy
podkreślić, że było to jednak związane z oceną poddanej kontroli kasacyjnej sprawy
przez pryzmat „konkretnych okoliczności”, o jakich mowa w pkt. 2 uchwały z dnia 23
stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, w świetle których - pomimo dostrzeżonych przez
sąd kasacyjny przesłanek do przyjęcia negatywnego wyniku testu - brak było
podstaw do uznania, że został naruszony standard niezawisłości i bezstronności w
rozumieniu w szczególności art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności (wyrok SN z 18 września 2025 r., IV KK 57/25). W niniejszej
IV KK 172/25
10
sprawie podstaw do takiego stwierdzenia brak, zaś zarzuty wskazujące na brak
bezstronności sędziego podniesione zostały w dwóch wniesionych w tej sprawie
kasacjach.
Zaistnienie w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej w postaci
nienależycie obsadzonego sądu na etapie postępowania odwoławczego skutkuje
uchyleniem zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie i
przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi w postępowaniu
odwoławczym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd odwoławczy powinien
mieć na uwadze należytość obsady Sądu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
Jerzy Grubba
Kazimierz Klugiewicz
Paweł Wiliński
