IV KK 125/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Wiliński
Dnia 27 maja 2026 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 maja 2026 r.
sprawy Ł. B.
skazanego za czyn z art. 286 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę,
od wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku
z dnia 21 listopada 2025 r., sygn. akt VIII Ka 697/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku
z dnia 3 czerwca 2025 r., sygn. akt XIII K 1605/24,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić Ł. B. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego,
obciążając nimi Skarb Państwa.
[J.J.]
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 3 czerwca 2025 r.,
sygn. akt XIII K 1605/24, uznano oskarżonego Ł.B. za winnego czynu z art. 286 § 1
k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia
wolności oraz grzywnę w wysokości 250 stawek dziennych w wysokości po 30
IV KK 125/26
2
złotych każda oraz uniewinnił go od drugiego z zarzucanych mu w akcie oskarżenia
czynów o tożsamej kwalifikacji prawnej i takim samym modus operandi, z tym że
popełnionego na szkodę K.K.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora, wyrokiem
Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2025 r., sygn. VIII Ka 697/25,
zaskarżony wyrok Sądu I instancji utrzymano w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,
zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
„rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść
orzeczenia, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez
zaniechanie rozpoznania całokształtu zarzutów zawartych w apelacji obrońcy
skazanego Ł.B., które zmierzały do wykazania błędu w sposobie oceny
dowodów poczynionych przez Sąd Rejonowy i brak w uzasadnieniu orzeczenia
Sądu Okręgowego przekonującego wskazania, czym kierował się Sąd
Odwoławczy uznając apelację za niezasadną, podczas gdy stwierdzone i
ujawnione na etapie postępowanie przed Sądami obu instancji okoliczności
wskazywały, iż w rzeczonej sprawie doszło do naruszenia bezwzględnej
przesłanki procesowej ujętej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.”.
W oparciu o wyżej wskazany zarzut, skarżący wniósł o zmianę
zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania prowadzonego przeciwko
Ł.B.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w Białymstoku
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji
rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a
zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że
IV KK 125/26
3
postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego
naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w
której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK
6/14).
Odnosząc się do jedynego w kasacji zarzutu rażącego naruszenia prawa
procesowego w postaci art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., stwierdzić
należy, że wbrew stanowisku obrońcy Sąd II instancji odniósł się w prawidłowy
sposób do zarzutu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej ujętej w art.
439 § 1 pkt 8 k.p.k. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał na powody, dla
których nie można było uznać wystąpienia w sprawie przesłanki res iudicata, a
wydany w innej sprawie wyrok, w zakresie w jakim przyjął istnienie czynu ciągłego,
odnosił się do zachowań popełnionych wobec jednej wskazanej osoby, zaś w
przypadku skazania za czyn objęty niniejszym postępowaniem sądy ustaliły
istnienie nie tego samego lecz takiego samego zamiaru, a zatem wyłączało to
możliwość zastosowania do tego skazania art. 12 k.k. Uzasadnienie Sądu
odwoławczego jest w tej części konkretne i rzetelne, wskazano powody dla zajęcia
takiego stanowiska i jest ono uzasadnione na gruncie ustaleń faktycznych. Z
samego faktu przyjęcia, że także i to oszustwo popełniono czyniąc sobie z
popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu nie wynika tożsamość tego czynu z
czynem przyjętym w innym postępowaniu w ramach czynu ciągłego, skoro można
działać w różny sposób, czyniąc z wielu przestępstw popełnionych w podobny
sposób, z podobnego zamiaru, stałe źródło dochodu.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy
prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu
kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.
Z uwagi na sytuację materialną skazanego, pobyt w zakładzie karnym,
zwolnienie z kosztów sądowych postępowania rozpoznawczego, orzeczono o
zwolnieniu go również z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając
nimi Skarb Państwa.
IV KK 125/26
4
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
