IV KK 105/21

Sygn. akt IV KK 105/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 maja 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
‎SSN Andrzej Tomczyk (sprawozdawca)
‎SSN Andrzej Stępka

Protokolant Danuta Bratkrajc

w sprawie P. D.
‎skazanego z art. 178a § 1 k.k.,
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
‎w dniu 12 maja 2021 r.,
‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego
‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt IV Ka (…)

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym zakazu prowadzenia pojazdów i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia
‎4 listopada 2019 r., sygn. akt II K (…), warunkowo umorzył na okres 3 lat próby postępowanie karne przeciwko P. D., o czyn wypełniający dyspozycje art. 178a § 1 k.k., a polegający na tym, że w dniu 8 czerwca 2019 r. w K. przy ul. (…) na wysokości os. (…), będąc w stanie nietrzeźwości, przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym w czterech kolejnych próbach: I – 0,41 mg/l, II – 0.45 mg/l, III – 0.44 mg/l, IV – 0,38 mg/l, kierował po drodze publicznej w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym marki O. o nr rej. (…) Jednocześnie, na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzekł wobec P.D. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres roku.

Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez prokuratora, Sąd Okręgowy
‎w K. wyrokiem z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt. IV Ka (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych ustalił na okres roku i sześciu miesięcy.

Od tego orzeczenia kasację, w części dotyczącej zmiany punktu III. wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 4 listopada 2019 r., sygn. akt II K (…), na niekorzyść P.D., wniósł Prokurator Generalny. Autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego materialnego, tj. art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 39 pkt 3 k.k. i art. 43 § 1 k.k., polegające na określeniu wymiaru orzeczonego wobec P.D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych poprzez wskazanie okresu roku i 6 miesięcy, podczas gdy przepis art. 43 § 1 k.k. obliguje do wymiaru tego środka jedynie w latach, z ograniczeniem w wypadku warunkowego umorzenia postępowania do 2 lat i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się zasadna, gdyż zaskarżony wyrok zapadł z rażącym naruszeniem przepisu prawa karnego materialnego opisanym w zarzucie kasacji.

W kwestionowanym wyroku orzeczono wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres roku i 6 miesięcy, a więc w rozmiarze, który na gruncie przepisów Kodeksu karnego uznać należy za niedopuszczalny. Zgodnie bowiem z treścią jednoznacznego w swym brzmieniu i wymowie przepisu art. 43 § 1 k.k. środek karny zakazu prowadzenia pojazdów orzeka się w latach. Wymiar tego zakazu musi być zatem określony pełną liczbą lat i nie jest możliwe orzeczenie go w miesiącach lub latach i miesiącach. Przypomnieć trzeba, że tam, gdzie ustawodawca przewiduje stopniowanie wymiaru kary lub środka karnego w miesiącach, wyraźnie to wskazuje (np. art. 37 k.k. i art. 41b § 9 k.k.).

Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości, że Sąd odwoławczy, zmieniając orzeczenie w części dotyczącej zakazu prowadzenia pojazdów rażąco naruszył przepisy prawa materialnego i miało to istotny wpływ na treść wyroku (art. 523 § 1 k.p.k.).

Dlatego też należało uchylić wyrok w zaskarżonej części i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd ten baczył będzie na treść obowiązujących unormowań prawnych i do nich dostosuje wymiar czasowy środka karnego, tak by był on współmierny do stopnia zawinienia sprawcy i szkodliwości społecznej dokonanego przezeń czynu i spełniał pozostałe kryteria określające granice jego wymiaru.