IV CSK 415/14

Sygn. akt IV CSK 415/14

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa B. T. i E. T.
‎przeciwko B. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 grudnia 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódek

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt V ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza na rzecz pozwanej od każdego z powodów kwoty po 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie jak uprzednio - kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego.

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu - w interesie publicznym - ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej. W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 398⁹ § 1 k.p.c. i  związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Określone w art. 398⁴ § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

 Wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na przesłance określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Według skarżących skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona albowiem wskazany przez Sąd w uzasadnieniu art. 658 k.c., jako pozostający w związku z art. 635 k.c., dotyczy remontu budynku lub budowli i nie może mieć zastosowania w sprawie. Ponadto zdaniem powódek skarga jest oczywiście uzasadniona ze względu na dokonanie błędnej wykładni art. 635 k.c., niespójność i ogólnikowość uzasadnienia wyroku. Przemawia za nią również konieczność zapewnienia jednolitości wykładni przepisów prawa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powołanie się przez podmiot wnoszący skargę kasacyjną na przesłankę zawartą w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. zobowiązuje do przedstawienia wywodu prawnego zmierzającego do wykazania kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia co daje podstawy do uznania skargi za oczywiście uzasadnioną, tj. podlegającą uwzględnieniu (tak  np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, niepubl.; z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r. II CSK 184/07, niepubl, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, niepubl., z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, niepubl., z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, niepubl, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, niepubl. i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, niepubl.).

Wnoszące skargę kasacyjną nie wykazały w odrębnym wywodzie tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Trzeba bowiem uwzględnić, iż  podstawą rozstrzygnięcia nie stanowiło wykonanie ustawowego prawa do odstąpienia od umowy ale było przyjęcie, że strony rozwiązały umowę, a wbrew stwierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Sąd drugiej instancji wskazał i ocenił dowody, które stanowiły podstawę powyższego ustalenia. Powódki kwestionują wprawdzie te ustalenia, to jednak uzasadnienie tej części wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ogranicza się jedynie do sformułowania ogólnych zarzutów skierowanych do uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, bez podania konkretnych przejawów naruszenia art. 328 § 2 k.p.c.

Z tych względów uznać należy, że nie zostały spełnione przesłanki przejęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. postanowił jak wyżej rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 w zw. z art. 391 § 1, 398²¹ k.p.c.

.

aw