IV CSK 248/13

Sygn. akt IV CSK 248/13

POSTANOWIENIE

Dnia 15 października 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z wniosku R. B.
‎przy uczestnictwie Z. W., Z. B., I. M. M. i A. J. B.
‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 października 2013 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania Z. W.

od postanowienia Sądu Okręgowego w R.
‎z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt IV Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Argumentacja uczestniczki powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi, oparta na twierdzeniu, że jest ona oczywiście uzasadniona w odniesieniu do wszystkich zarzutów, nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła powołana przesłanka. Skarżąca powinna wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego wyroku uchybienia w zakresie stosowania prawa miały kwalifikowany charakter i nie podlegały różnym ocenom (por. m.in. postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52, postanowienie SN z dnia z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156). Utrwalone jest stanowisko, że zarzut uchybienia wymogom art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. jest skuteczny wówczas, kiedy wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie pozwala na sprawdzenie jego prawidłowości, a taka oczywista wadliwość, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie zachodzi. Nie może być zasadne twierdzenie o oczywistości naruszenia pozostałych przepisów prawa procesowego zwłaszcza, że uczestniczka uzasadnia je poprzez przytoczenie wyrwanych z kontekstu zdań z uzasadnienia, abstrahując od całości wywodu Sądu drugiej instancji, który aprobując co do zasady ustalenia Sądu Rejonowego wskazał, jakie ustalenia uważa za wadliwe i z jakich przyczyn. Odnosząc się do charakteru i okresu posiadania w sposób odmienny od skarżącej dał natomiast wyraz negatywnej ocenie podniesionych w tym zakresie zarzutów. Wskazać należy, że   skardze nie można także przypisać waloru oczywistości w aspekcie zarzucanego naruszenia art. 336 i 339 k.p.c. oraz art. 336 w zw. z art. 172 k.c., zwłaszcza, że uzasadnienie wniosku oparte jest na własnej, niedopuszczalnej z punktu widzenia art. 398³ § 3 k.p.c., ocenie materiału dowodowego, poddającej w wątpliwość ustalenia dokonane przez Sądy obu instancji. Mając zatem na uwadze uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi na tle motywów zaskarżonego postanowienia, brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistości naruszenia wskazanych przepisów prawa, a w konsekwencji uznania, że prima facie zachodzi oczywistość zasadności skargi kasacyjnej.

Zważywszy na powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

aw

jw