IV CSK 123/14

Sygn. akt IV CSK 123/14

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie z wniosku M. G.-C.
‎przy uczestnictwie R. G., G. G., B. Z. G. i D. G.
‎o dział spadku,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 września 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania D. G.

od postanowienia Sądu Okręgowego w Z.
‎z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I Ca […],

I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

II. zasądza od uczestniczki D. G. na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1800 (tysiąc osiemset) zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia 10 kwietnia 2013 r., wydanego w sprawie o dział spadku, uczestniczka D. G. oparła na podstawie naruszenia prawa materialnego - art. 211 k.c. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) oraz naruszenia prawa procesowego, tj. art. 177 § 1 pkt 3, art. 328 § 2 i art. 621 k.p.c. Zdaniem skarżącej, za przyjęciem skargi do rozpoznania przemawia okoliczność, że skarga jest oczywiście uzasadniona z  powodu nierozpoznania zarzutów apelacji, istoty sprawy, a także istoty samej apelacji. Uzasadniając pogląd o wystąpieniu tej przesłanki uczestniczka argumentowała, że doszło do „rażących naruszeń przez Sąd Okręgowy w   Z. przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania skutkujących niezgodnym z prawem oraz poczuciem sprawiedliwości rozstrzygnięciem, jakie legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia, które to uchybienia w niewątpliwy sposób wpłynęły w sposób decydujący na wynik przedmiotowej sprawy”.

W odpowiedzi na skargę wnioskodawczyni M. G.-C. wniosła o odmowę przyjęcia skargi do rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Uczestnik B. G. wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w  sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania albo skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 398⁹ § 1 k.p.c.

Powołując się na przyczynę przewidzianą w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c., a  zatem na oczywistą zasadność skargi, skarżąca nie przedstawiła stosownej argumentacji prawnej, która zmierzałaby do wykazania kwalifikowanego, ewidentnego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa procesowego bądź materialnego, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w Z. oraz podstaw skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z dnia 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11, niepubl.). Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z powodu jej oczywistej zasadności, skarżąca całkowicie pominęła aspekt „oczywistości” zarzucanych naruszeń prawa, których nawet nie skonkretyzowała poprzez wskazanie naruszonych - jej zdaniem - przepisów prawa. Uzasadnienie wniosku sprowadza się wyłącznie do ogólnikowych zarzutów naruszenia prawa przez Sąd odwoławczy, nie zawierając żadnych argumentów jurydycznych, które mogłyby uzasadniać twierdzenie o wystąpieniu przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

Wobec niestwierdzenia przyczyny, która uzasadniałaby przyjęcie skargi do rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania ze skargi należnych wnioskodawczyni rozstrzygnięto stosownie do art. 520 § 2 w zw. z art. 398²¹ i art. 391 § 1 k.p.c.

[aw]