IV CSK 103/20

Sygn. akt IV CSK 103/20

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa M. B.
‎przeciwko D. P.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 października 2020 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 17 lipca 2019 r., sygn. akt I ACa (…),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego,

3) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) radcy prawnemu A. L. tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca opiera wniosek o przyjęcie skargi na jej oczywistej zasadności wynikającej z tego, że Sąd drugiej instancji oddalił jako spóźniony wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa co do stanu świadomości spadkodawcy S. B..

Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Analiza treści skargi nie uzasadnia wniosku o jej oczywistej zasadności.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej został sformułowany w sposób niejasny. Z jednej strony skarżąca zarzuca pominięcie przez Sąd Apelacyjny jej wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego co do stanu świadomości spadkodawcy. Z drugiej wskazuje na potrzebę przeprowadzenia takiego dowodu bez wniosku pozwanej. Nie można jednak dopatrzeć się oczywistej zasadności ani co do naruszenia art. 381 k.p.c. ani art. 232 zd. 2 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.

Jak wyjaśnił Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu pozwana nie kwestionowała stanu świadomości S. B. w toku postępowania przed sądem pierwszej instancji. Został jej zakreślony termin do złożenia wniosków dowodowych pod rygorem pominięcia, z którego skorzystała powołując jednak tylko wnioski o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków. Wniosek o dowód z opinii biegłych został powołany dopiero na rozprawie apelacyjnej z wyjaśnieniem, że dopiero wtedy pozwana dowiedziała się o oświadczeniu spadkodawcy, mimo  że skarżąca odnosiła się do tego oświadczenia w swoich wyjaśnieniach już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Sąd Apelacyjny wyjaśnił także w uzasadnieniu dlaczego nie znalazł podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z urzędu. Jak podniósł, w aktach sprawy nie znajdowały się żadne okoliczności wskazujące na ograniczenie świadomości spadkodawcy. Wręcz przeciwnie, dokumentacja z leczenia szpitalnego wskazywała, że S. B. mimo zaawansowanej choroby nowotworowej pozostawał przytomny, w logicznym kontakcie słowno - logicznym. W świetle powyższego nie można uznać, że skarga jest oczywiście zasadna.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c. a contrario).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

Pełnomocnikowi pozwanej z urzędu Sąd Najwyższy przyznał wynagrodzenie zgodnie z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 68).

jw