IV CNP 56/14

Sygn. akt IV CNP 56/14

POSTANOWIENIE

Dnia 19 marca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk

w sprawie ze skargi powodów

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w O.
‎z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt IX Ca […],

w sprawie z powództwa J. W. i W. W.
‎przeciwko X. W.
‎przy udziale Gminy W.
‎o eksmisję,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 marca 2015 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powodowie złożyli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 czerwca 2012 r. (sygn. akt I CA […]). Wyjaśnili, że wyrok ten wydany został niezgodnie z przepisami prawa materialnego, tj. art. 222 § 1 k.c., art. 140 k.c., art. 716 k.c. i art. 5 k.c. Zdaniem skarżących, wadliwość zaskarżonego wyroku polegała na niezastosowaniu trzech pierwszych przepisów przez Sąd meriti, a także przez błędne zastosowanie przepisu ostatniego. Powodowie określili wysokość poniesionej szkody na kwotę 19.200 zł i starali się ją uprawdopodobnić i uzasadnić na s. 15-16 skargi. Chodzi im o nieuzyskanie odpowiedniego czynszu, konieczność wynajmowania innego lokalu, brak troski skarżącej o stan techniczny lokalu i tym samym – jego niszczenie. Powodowie wyjaśnili też, że obecnie nie jest możliwe wzruszenie zaskarżonego orzeczenia innymi środkami prawnymi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (wyroku) jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i poddana została szczególnym rygorom prawnym (art. 424¹ k.p.c., art. 424⁵ § 1 k.p.c.). Jeżeli przyjąć, że w skardze powodów wskazano zasadnicze jej elementy przewidziane w art. 425⁵ § 1 k.p.c., to należy stwierdzić, iż podstawowe znaczenia ma sama merytoryczna zasadność skargi w rozumieniu art. 424¹¹ k.p.c. Chodzi mianowicie o  to, czy skarżący zdołali wykazać, że zaskarżone prawomocne orzeczenie jest istotnie sprzeczne z prawem. Powodowie w skardze skoncentrowali się na wykazaniu tzw. bezprawia sądowego, powołując się na wskazane przepisy prawa materialnego. Istotą sporu była ocena zasadności zgłoszenia opuszczenia nieruchomości stanowiących własność powodów przez pozwaną w sytuacji, w  której między stronami doszło do ukształtowania się umowy użyczenia tej nieruchomości (art. 710 k.c.). Ocena zasadności rozstrzygnięcia Sądu drugiej instancji mogła być zatem dokonywana jedynie na podstawie ustaleń faktycznych Sądów meriti. Sąd Okręgowy trafnie wskazał na te elementy stanu faktycznego, które przemawiały przeciwko uznaniu wypowiedzenia umowy użyczenia za nieskuteczne w świetle zasad współżycia społecznego (m.in. niska cena sprzedaży nieruchomości, okoliczności rezygnacji przez pozwaną z prawa rzeczowego w  postaci dożywotniej służebności, element zaufania w stosunkach rodzinnych). Nie można zatem twierdzić, że doszło do rażącego naruszenia prawa przez Sąd odwoławczy w zaskarżonym wyroku.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art.  424⁹ k.p.c.).

[l.n]