Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2016-03-23
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt IV CNP 54/15
POSTANOWIENIE
Dnia 23 marca 2016 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Kwaśniewski
w sprawie skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty
Sądu Okręgowego w O.
z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt I Nc […]
w sprawie z powództwa […] Bank […] Spółki Akcyjnej w W. następcy prawnego [X] BANK […] Spółki Akcyjnej w G. przeciwko K. S.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 marca 2016 r.,
odrzuca skargę i zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wszczętego wniesieniem skargi.
UZASADNIENIE
Wniesiona przez K. S. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nakazu zapłaty Sądu Okręgowego w O. z dnia 23 września 2009 r. pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarżący nie wskazał przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, a czego wymaga art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
Za spełnienie tego wymogu nie można uznać powołania się na podstawy skargi i ich uzasadnienie, ponieważ wymagania skargi wskazane w art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają jako istotne elementy skargi, różne funkcje i cele (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dni: 28 lutego 2006 r., I CNP 12/06 i I CNP 13/06; z dnia 2 marca 2006 r., IV CNP 16/06; z dnia 25 lipca 2006 r., I CNP 41/06 oraz z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, niepubl.).
Ponadto nie została spełniona tożsama przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 oraz z art. 4241 § 2 in fine k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się na s. 5-6 skargi do stwierdzenia, że brak jest możliwości złożenia skargi o wznowienie postępowania z uwagi na upływ trzymiesięcznego terminu do jej złożenia, spowodowany błędną oceną sytuacji prawnej. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. oraz w art. 4241 § 2 in fine k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe z przyczyn niezależnych od strony skarżącej (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania wszczętego wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 7 i § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (Dz.U. 2013, poz. 490) w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz. 1804).
jw
[l.n]
