III PSK 121/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 2 grudnia 2025 r.
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z powództwa A.W.
przeciwko Urzędowi Gminy C.
o przywrócenie do pracy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 2
grudnia 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt VII Pa 69/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 240 zł (dwieście
czterdzieści) z odsetkami z art 98 § 11 k.p.c. tytułem zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powód A.W. wniósł o przywrócenie go do pracy w Urzędzie Gminy C. na
dotychczasowych warunkach oraz o zasądzenia od strony pozwanej
wynagrodzenia za okres pozostawania bez pracy w wysokości 4.943,27 zł
miesięcznie od dnia 1 maja 2023 r. do dnia powrotu do pracy.
Sąd Rejonowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 10 maja 2024 r. oddalił
powództwo o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie (pkt I) oraz w pkt II zasądził
od strony pozwanej na rzecz wnioskodawcy kwotę 14.829,91 zł tytułem
III PSK 121/25
2
odszkodowania za nieprawidłowe wypowiedzenie umowy o pracę z ustawowymi
odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 6 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty.
Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 24 października 2024 r. zmienił
zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego i oddalił powództwo oraz oddalił apelację
powoda.
Skargę kasacyjną wywiódł powód, zarzucił Sądowi odwoławczemu
naruszenie art. 45 § 1 k.p. w związku z art. 30 § 4 k.p. art. 45 § 1 k.p. w związku z
art. 112 § 1 k.p., art. 328 § 2 k.p.c. i art. 382 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c.
W ocenie skarżącego w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne
wymagające rozstrzygnięcia. Sprowadza się ono do pytania, czy brak odwołania
pracownika od ukarania go karą porządkową wyłącza dopuszczalność
późniejszego kwestionowania przez pracownika-powoda zasadności kary w
postępowaniu z odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę z powołaniem na tę
samą przyczynę, będącą podstawą wymierzenia kary.
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
powód wskazał, że „Sąd Okręgowy odwołując się do faktu uprzedniego ukarania
powoda karą nagany, jako okoliczności stanowiącej podstawę późniejszego
zwolnienia, podkreśla fakt, że powód nie odwoływał się od wymierzonej kary.
Pojawia się tutaj zatem interesująca kwestia: jakie znaczenie ma fakt braku
sprzeciwu pracownika ukaranego karą porządkową, dla późniejszej oceny
zasadności wypowiedzenia umowy o pracę na tej samej podstawie. Przegląd
dotychczasowego orzecznictwa prowadzi do zaskakujących wniosków. Mianowicie,
w piśmiennictwie przypisuje się do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13
października 2008 r., sygn. akt II PK 62/08, tezę o treści: „Zwolniony nie może
skutecznie kwestionować takiego wypowiedzenia, jeżeli od kary nie odwołał się do
sądu pracy”. W komentarzach oraz orzecznictwie sądów powszechnych teza ta jest
następnie powielana. Tymczasem, wnikliwa analiza powyższego orzeczenia
prowadzi do wniosku, że faktycznie Sąd Najwyższy na ten temat nie zajął
stanowiska z przyczyn formalnych. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku „Ocena
trafności tego poglądu jest niemożliwa wobec braku wskazania odpowiednich
podstaw kasacyjnych”. Potrzebne jest zatem zajęcie stanowiska przez Sąd
Najwyższy w tej kwestii, zwłaszcza że niesłusznie w doktrynie przypisuje się
III PSK 121/25
3
Sądowi Najwyższemu w tym zakresie stanowisko niekorzystne dla pracowników,
gdy w rzeczywistości nie zostało ono dotąd zajęte”.
W ocenie powoda przyjęcie skargi kasacyjnej jest uzasadnione również jej
oczywista zasadnością (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.). Uzasadniając wniosek w tym
zakresie powód napisał: „pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia
prawa materialnego, jak również dotyczące sporządzenia błędnego uzasadnienia
wyroku uniemożliwiającego jego należytą kontrolę są oczywiście uzasadnione, co
dodatkowo uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania”.
Sąd Najwyższy zważył:
W sprawie nie występują przesłanki warunkujące przyjęcie skargi kasacyjnej
do rozpoznania.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4
k.p.c. Kategoria prawna, do której odwołuje się powód, została wyznaczona
niedookreślonym zwrotem. Powszechnie przyjmuje się, że oczywista trafność
skargi kasacyjnej ma miejsce wówczas, jeśli dla przeciętnego prawnika, jest ona
niewątpliwa, z góry widoczna, bez potrzeby głębszej analizy stosunku prawnego
oraz bez sprawdzania i oceny dowodów. Zapatrywanie to powinno wystąpić już w
trakcie przedsądu, czyli wstępnego badania skargi kasacyjnej, gdyż na tym etapie
procedowania rolą Sadu Najwyższego nie jest szczegółowe badanie zgłoszonych
podstaw zaskarżenia.
Trzeba mieć na też uwadze, że o tym, czy skarga kasacyjna zawiera
niezbędny dla niej element, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., decyduje
nie tyle użycie w niej określeń nawiązujących do ustawowo sformułowanych
wymogów skargi kasacyjnej, czy też posłużenie się zwrotami wartościującymi, lecz
merytoryczna ocena argumentów przytoczonych w skardze, które powinny w
sposób wyraźny i przekonywujący świadczyć o tym, że zachodzi przyczyna
uzasadniająca uwzględnienie indywidualnego interesu strony, a przez to
wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia oczywiście naruszających prawo.
Znając wskazane reguły staje się jasne, że skarga kasacyjna powoda
przywołanych właściwości nie posiada. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi
III PSK 121/25
4
kasacyjnej do rozpoznania powód ograniczył się do zdawkowego stwierdzenia. Sąd
Najwyższy przeczytał podstawy skargi kasacyjnej oraz uzasadnienie zaskarżonego
wyroku i doszedł do konkluzji, że taka wstępna selekcja nie pozwala na
twierdzenie, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wręcz odwrotnie,
stanowisko Sądu jawi się jako prawidłowe, a sposób argumentowania jest
klarowny. W rezultacie bezpodstawne jest twierdzenie powoda, że uzasadnienie
wyroku jest błędne i uniemożliwia kontrolę.
Co do drugiej przesłanki przesądu trzeba wstępnie podkreślić, że powód
formułując wątpliwości nie zbadał całego dostępnego orzecznictwa. Tymczasem,
biorąc pod uwagę funkcje stawiane skardze kasacyjnej, a przede wszystkim
zdominowanie jej roli interesem publicznym, przejawiające się w przypadku
przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. w dążeniu do wyjaśnienia nowych albo
kontrowersyjnych instytucji prawnych, zrozumiałe staje się, że Sąd Najwyższy nie
powinien przyjmować do rozpoznania skargi kasacyjnej poddającej pod rozwagę
zagadnienie prawne, w sytuacji, gdy zostało ono w orzecznictwie wyczerpująco i
jednolicie wyjaśnione. W takim przypadku zagadnienie prawne nie charakteryzuje
się „istotnością”, czyli nie jest doniosłe dla praktyki stosowania prawa, jak również
nie wypływa na rozwój określonych instytucji prawnych.
Zdaniem powoda o podniesionym zagadnieniu prawnym Sąd Najwyższy
wspomniał tylko w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 października 2008 r., sygn. akt II
PK 62/08, LEX nr 488042. Założenie to jest fałszywe. Ostatnio tożsama kwestia
była przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w postanowieniu dnia 25 kwietnia
2019 r., I PK 125/18, LEX nr 2650306. Sąd Najwyższy uznał, że nie ma podstaw do
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w sytuacji, gdy zagadnienie prawne
identyczne do wskazanego przez powoda zostało już w orzecznictwie jednolicie
przesądzone. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia
27 maja 2015 r., I PK 304/14, LEX nr 3525537. Wskazano tam, że zwolniony z
pracy nie może skutecznie kwestionować wypowiedzenia umowy o pracę, jeżeli od
kary porządkowej nie odwołał się do sądu pracy.
Reasumując, w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany został
pogląd, zgodnie z którym brak odwołania się pracownika od ukarania go karą
porządkową wyłącza dopuszczalność późniejszego kwestionowania przez
III PSK 121/25
5
pracownika zasadności kary w postępowaniu z odwołania od wypowiedzenia
umowy o pracę z powołaniem na tę samą przyczynę, będącą podstawą
wymierzenia kary. Jednolitość wypowiedzi Sądu Najwyższego sprawia, że
zasygnalizowane przez powoda zagadnienie prawne nie jest „istotne” w rozumieniu
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a tym samym nie uzasadnia przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania.
Dlatego na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. i art. 108 § 2 k.p.c. orzeczono jak w
sentencji.
[A.P.]
[a.ł]
