III PSK 118/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 6 sierpnia 2025 r.
SSN Jolanta Frańczak
w sprawie z powództwa M. W.
przeciwko Liceum Ogólnokształcącemu im. […] w J.
o przywrócenie do pracy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 6
sierpnia 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu
z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Pa 18/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 240
(dwieście czterdzieści) złotych wraz z odsetkami z art. 98 § 11 k.p.c.
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postepowaniu kasacyjnym.
[r.g.]
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Zamościu wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r., po
rozpoznaniu apelacji powódki M.W. i pozwanego I Liceum Ogólnokształcącego im.
[…] w J. od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 19 lutego 2024 r., zmienił
zaskarżony przez pozwanego wyrok w jego punkcie I w ten sposób, że zasądził od
pozwanego na rzecz powódki kwotę 9.833,76 zł z odsetkami ustawowymi za
III PSK 118/25
2
opóźnienie od dnia 3 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za
niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem i oddalił
powództwo o przywrócenie do pracy (pkt 1), oddalił apelację pozwanego w
pozostałym zakresie (pkt 2), oddalił apelację powódki (pkt 3) oraz zniósł wzajemnie
między stronami koszty postępowania apelacyjnego (pkt 4).
W ocenie Sądu Okręgowego wskazana przez pozwanego przyczyna
wypowiedzenia umowy o pracę powódce była prawdziwa i uzasadniona, gdyż
niewątpliwie absencje powódki były częste, powtarzające się i długotrwałe (w latach
2017-2021 i do dnia dokonania wypowiedzenia w dniu 22 czerwca 2022 r. powódka
była nieobecna w pracy odpowiednio: 78, 130, 64, 87, 203 i 103 dni kalendarzowych),
a biorąc pod uwagę zajmowane przez powodkę jednoosobowe stanowisko
sekretarza szkoły, dezorganizowały one pracę szkoły (sekretariat każdej szkoły nie
może funkcjonować bez sekretarza). Natomiast niezgodność z prawem
wypowiedzenia dotyczyła wyłącznie wymogów formalnych, jako że dokonano go w
okresie korzystania przez powódkę z urlopu wypoczynkowego (art. 41 k.p.). Uznając,
że w tych okolicznościach sprawy przywrócenie powódki do pracy jest niecelowe,
Sąd Okręgowy uwzględnił apelację pozwanego w zakresie, w jakim zmierzała do
zasądzenia na rzecz powódki odszkodowania zamiast przywrócenia do pracy.
Powódka nie dawała bowiem rękojmi, że po przywróceniu jej do pracy będzie
właściwie realizować łączący strony stosunek pracy i nie będzie nadal korzystać ze
zwolnień od pracy, gdyż także po rozwiązaniu stosunku pracy korzystała przez
maksymalny okres ze świadczeń przysługujących jej w związku z niezdolnością do
pracy. Sąd Okręgowy podkreślił, że kluczowe znaczenie dla oceny „celowości
przywrócenia do pracy” ma interes pracodawcy, gdyż uznanie roszczenia o
przywrócenie do pracy za niecelowe da pozwanemu szansę na uporządkowanie
sytuacji kadrowej w sekretariacie liceum. Z kolei apelacja powódki okazała się
niezasadna w całości, gdyż nie zgłosiła ona w postępowaniu przed Sądem pierwszej
instancji roszczenia o zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy,
a nadto nie może zostać uwzględniona z uwagi na zmianę zaskarżonego wyroku i
oddalenie roszczenia o przywrócenie do pracy.
III PSK 118/25
3
Powódka zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego skargą kasacyjną w części
zasądzającej od pozwanego na jej rzecz odszkodowanie za niezgodne z prawem
rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem i oddalającej powództwo o
przywrócenie do pracy, w części w jakiej Sąd Okręgowy nie zasądził od pozwanego
na jej rzecz wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w wysokości
jednomiesięcznego wynagrodzenia pod warunkiem podjęcia przez nią pracy
(zgodnie z art. 47 k.p.) oraz nie zasądził od pozwanego na jej rzecz zwrotu kosztów
postępowania apelacyjnego wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm
prawem przepisanych. Skarżąca domagała się uchylenia w całości zaskarżonego
wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmiany
zaskarżonego wyroku przez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego,
oddalenie apelacji pozwanego w całości i zasądzenie od pozwanego na jej rzecz
kwoty 3.363,20 zł tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy pod
warunkiem podjęcia przez nią pracy, a także zasądzenia od pozwanego zwrotu
kosztów postępowania apelacyjnego (w tym zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego) według norm prawem przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za
opóźnienie od daty wydania prawomocnego orzeczenia w niniejszej sprawie do dnia
zapłaty, rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenia od pozwanego
na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego oraz
przepisów postępowania, a mianowicie: 1) art. 45 § 2 k.p., przez błędną wykładnię
polegającą na odmowie przywrócenia skarżącej do pracy z powołaniem się
wyłącznie na jego rzekomą niecelowość w sytuacji, gdy: a) Sąd Okręgowy wziął pod
uwagę wyłącznie interes pozwanego pracodawcy, a przy ocenie celowości
przywrócenia pracownika do pracy należy mieć na uwadze przede wszystkim interes
pracownika, b) zgodnie z prawidłową wykładnią tego przepisu pracodawca nie może
przeciwstawić żądaniu przywrócenia do pracy pracownika twierdzenia o
niecelowości uwzględnienia tego żądania, a zasądzenie odszkodowania - zamiast
żądanego przywrócenia do pracy - może nastąpić zasadniczo tylko w razie
stwierdzenia niemożliwości przywrócenia do pracy, zaś stwierdzenie samej
niecelowości przywrócenia nie jest wystarczające, c) bezsprzecznie ustalono, że
skarżąca nie powodowała żadnego konfliktu z pozwanym (wbrew jego twierdzeniom),
III PSK 118/25
4
a zatem jej przywrócenie do pracy nie może zostać uznane za niecelowe z powodu
konieczności rzekomego „uporządkowania sytuacji kadrowej w sekretariacie”, gdyż
bezsprzecznie negatywne nastawienie dyrekcji nie było przez nią zawinione, a jego
przyczyny leżą przede wszystkim po stronie pracodawcy, co w żadnym wypadku nie
uzasadnia uznania przywrócenia skarżącej do pracy za niecelowe, d)
nieuwzględnienie żądania przywrócenia do pracy ze względu na jego rzekomą
niecelowość nie zostało przez Sąd Okręgowy dostatecznie uzasadnione, podobnie
jak i wypowiedzenie umowy o pracę; 2) art. 47 w związku z art. 45 § 1 k.p., przez ich
bezzasadne niezastosowanie i nie zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącej
jednomiesięcznego wynagrodzenia pod warunkiem podjęcia przez nią pracy w
sytuacji, gdy w piśmie modyfikującym powództwo z dnia 26 października 2023 r.
wnosiła nawet o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania w wysokości wynagrodzenia
za cały okres pozostawania bez pracy, co w ramach rozumowania a maiori ad minus
winno być uznane za zgłoszenie roszczenia o zasądzenie wynagrodzenia w trybie
art. 47 k.p.; 3) art. 233 § 1 k.p.c., przez niewłaściwe zastosowanie, tj. brak
wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i bezzasadne przyjęcie, że
stosunek pracy skarżącej miał nie być realizowany prawidłowo z jej powodu częstych
nieobecności oraz rozbieżności w postrzeganiu sposobu wypełniania przez nią
podstawowych obowiązków pracowniczych, co uzasadniało następnie odmowę
przywrócenia jej do pracy z powodu rzekomej niecelowości.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że skarga
zasługuje na przyjęcie jej do rozpoznania, ponieważ jest „oczywiście uzasadniona w
rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., bowiem w sprawie występują istotne
zagadnienia prawne (omówione w uzasadnieniu skargi), a nadto zaskarżone
orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia przepisów prawa materialnego
oraz przepisów postępowania polegających na braku należytego rozważenia przez
Sąd Okręgowy, że a) przy ocenie celowości przywrócenia pracownika do pracy
należy mieć na uwadze przede wszystkim interes pracownika, a nie interes
pracodawcy, czy też subiektywny stosunek kierownictwa pracodawcy względem
pracownika, szczególnie w sytuacji woli zastąpienia danego pracownika inną osobą
spokrewnioną lub spowinowaconą z osobą zajmującą kierownicze stanowisko u
pracodawcy (…); b) przy wyborze przez sąd odszkodowania zamiast żądanego przez
III PSK 118/25
5
pracownika przywrócenia do pracy nie wystarcza subiektywne twierdzenie
pracodawcy o niecelowości uwzględnienia żądania przywrócenia do pracy
pracownika, gdyż zasądzenie odszkodowania zamiast żądanego przywrócenia do
pracy, może nastąpić zasadniczo tylko w razie stwierdzenia niemożliwości
przywrócenia pracownika do pracy, czego w żadnym wypadku nie stwierdzono w
niniejszej sprawie szczególnie, że do końca trwania postępowania przed Sądami obu
instancji stanowisko sekretarza szkoły było u pozwanego nieobsadzone, c)
nieuwzględnienie żądania przywrócenia do pracy ze względu na jego rzekomą
niecelowość powinno być przez Sąd orzekający dostatecznie merytorycznie
uzasadnione analogicznie jak takiego uzasadnienia wymaga wypowiedzenie umowy
o pracę skarżącej złożone jej przez pozwanego, a za tego rodzaju uzasadnienie z
pewnością nie można uznać lakonicznej przyczyny wskazanej w uzasadnieniu
zaskarżonego wyroku jako „konieczność uporządkowania sytuacji kadrowej w
sekretariacie”, negatywne nastawienie dyrekcji pozwanego do skarżącej czy też
rozbieżności w postrzeganiu sposobu wypełniania podstawowych obowiązków
pracowniczych przez skarżącą (podczas gdy zakres jej obowiązków był nie tylko
niezmieniany przez pracodawcę, ale przede wszystkim zarówno dyrekcja jak i
wszyscy pracownicy pozwanego pozytywnie oceniali jej pracę) - zatem przyczyny
złego nastawienia dyrekcji pozwanego do skarżącej leżą przede wszystkim po
stronie pracodawcy (także z racji nepotycznych powiązań pracownicy mającej
zastąpić skarżącą względem dyrekcji pozwanego), co w żadnym wypadku nie
uzasadnia uznania przywrócenia skarżącej do pracy za niecelowe; d) wniosek o
zasądzenie odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za cały okres pozostawania
bez pracy (bez wskazywania podstawy prawnej) w ramach rozumowania a maiori ad
minus zdecydowanie winien być uznany przez Sąd za zgłoszenie roszczenia o
zasądzenie na rzecz skarżącej wynagrodzenia w trybie art. 47 k.p. także w
minimalnym zakresie jednomiesięcznego wynagrodzenia, szczególnie w sytuacji,
gdy konsekwentnie dochodziła ona od pozwanego w toku całego procesu jako
roszczenia głównego żądania przywrócenia jej do pracy; e) analiza treści całości akt
postępowania prowadzi do jednoznacznego wniosku, że Sąd Okręgowy zupełnie
sprzecznie ze stanem faktycznym sprawy oraz zasadami logiki i doświadczenia
życiowego bezzasadnie przyjął, że przywrócenie skarżącej do pracy jest niecelowe
III PSK 118/25
6
w sytuacji, gdy jak wskazał Sąd Rejonowy z pewnością będzie możliwe prawidłowe
świadczenie przez nią pracy przy prawidłowych relacjach w pracy i umożliwieniu jej
wykonywania zakresu obowiązków ze strony pozwanego, a nieobecności w pracy w
przeszłości z powodu niezdolności do pracy czy chorób członków rodziny nie może
a priori świadczyć o tym, że w przyszłości ponownie dojdzie do tego rodzaju absencji
po stronie skarżącej (wobec zakończenia jej leczenia, możliwości powierzenia opieki
nad matką osobie trzeciej oraz opieki nad córką mężowi przebywającemu już na
emeryturze), a zatem błędna ocena przez Sąd Okręgowy zgromadzonych dowodów
dotycząca podstawy faktycznej dochodzonego przez skarżącą roszczenia jest na tyle
istotna, że prawidłowe przeprowadzenie tej oceny z pewnością spowodowałoby
wydanie innego rozstrzygnięcia w sprawie w zakresie objętym zaskarżeniem”.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o odmowę przyjęcia skargi
do rozpoznania i o zasądzenie od skarżącej na jego rzecz zwrotu kosztów
postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż
tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2
k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności powołane przez
skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.
III PSK 118/25
7
Wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej został oparty na
przesłankach wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., tj. występowaniu w
sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz oczywistej zasadności skargi
kasacyjnej.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że dla przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego
zagadnienia prawnego konieczne jest przedstawienie problemu o charakterze
abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i
wymagającego pogłębionej wykładni. Zagadnieniem prawnym jest bowiem
zagadnienie, które wiąże się z określonymi przepisami prawa materialnego lub
procesowego, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia
konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.
Wskazanie na zagadnienie prawne uzasadniające wniosek o rozpoznanie skargi
kasacyjnej powinno nastąpić przez jego sformułowanie jako problemu prawnego
wymagającego rozstrzygnięcia, określenie przepisów prawa, w związku z którymi
powstało i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero
wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do rozważenia, czy przedstawione
zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie
„istotne” (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,
OSNC 2002 nr 1, poz. 11; z dnia 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nrr
9, poz. 158; z dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004 nr 7-8, poz. 51; z
dnia 10 stycznia 2012 r., I UK 305/11, LEX nr 1215784; z dnia 23 marca 2012 r., II
PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr
1532950; z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; z dnia 14 kwietnia
2015 r., II PK 217/14, LEX nr 678073; z dnia 28 października 2015 r., I PK 17/15,
LEX nr 2021940; z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999).
Z kolei odwołanie się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga nie tylko
powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale
również wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że skarżący
musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość” zasadności skargi
oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w
III PSK 118/25
8
sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego
przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna
jest oczywiście uzasadniona. Skarżący powinien więc w wywodzie prawnym
wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub
procesowego polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy
wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4 poz. 75; z dnia
26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z dnia 9 marca 2012 r., I UK 370/11,
LEX nr 1215126; z dnia 10 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774). Ponadto
przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której
zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne
przepisy prawa. Zatem we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak
i w jego uzasadnieniu, niezbędne jest powołanie konkretnych przepisów prawa, z
którymi wyrok sądu drugiej instancji jest w oczywisty sposób sprzeczny (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr
1675171). Jednak o tym, że skarga jest oczywiście uzasadniona nie może
decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej podstaw (zob. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r., I PK 347/07, LEX nr 465860). Z tego
względu przyjmuje się, że nie spełnia tych wymagań odwołanie się do podstaw
kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam zarzutu dodatkowo określeniem rażącego,
ewidentnego, kwalifikowanego lub oczywistego, jeżeli nie zostanie wykazane, w
czym przejawia się oczywistość wydania wadliwego orzeczenia (por. postanowienia
Sądu Najwyższego: z dnia 5 lutego 2014 r., III PK 86/13, LEX nr 1644571; z dnia 20
sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, LEX nr 1511117; z dnia 11 kwietnia 2018 r., III UK
98/17, LEX nr 2497587).
W związku z powyższym skarżąca nie zdołała wykazać występowania w
sprawie wskazanych przesłanek przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że ujęte w skardze przesłanki
przedsądu wzajemnie się wykluczają. W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że nie
można twierdzić, iż skarga jest oczywiście uzasadniona (co ma miejsce wówczas,
gdy stwierdzone naruszenia prawa są widoczne na pierwszy rzut oka, bez
III PSK 118/25
9
pogłębionej analizy prawnej) i że jednocześnie w sprawie występują poważne
zagadnienia prawne, które wymagają zaangażowania Sądu Najwyższego w
dokonanie pogłębionej interpretacji niejasnych przepisów (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171 czy z dnia 8
lutego 2023 r., I USK 529/21, LEX nr 3522769). To co ma świadczyć o oczywistej
zasadności skargi nie może być jednocześnie ujmowane jako podstawa przedsądu
z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c., gdyż jeżeli występuje istotne zagadnienie prawne albo
poważny problem świadczący o potrzebie wykładni przepisu, to nie można
jednocześnie twierdzić, że z tych samych przyczyn skarga jest oczywiście
uzasadniona, jako że twierdzenie o oczywistej zasadności skargi pozostaje wówczas
w kolizji z problemami prawnymi warunkującymi pierwszą i drugą podstawę
przedsądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2012 r., I UK
414/12, LEX nr 1675225). To co jest sporne, nie może być zarazem oczywiste (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15, LEX
nr 2159122 czy z dnia 9 kwietnia 2014 r., V CSK 383/13, LEX nr 1771724). Zatem
nie do pogodzenia z oczywistością skargi jest stawianie w niej zagadnień prawnych,
wymagających rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy ani wskazywanie na potrzebę
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
14 kwietnia 2011 r., II UK 24/11, LEX nr 1365662 czy z dnia 25 stycznia 2023 r., II
USK 62/22, LEX nr 3517044).
Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że w uzasadnieniu wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca - powołując się na obie
omawiane (wykluczające się) przesłanki przedsądu - nie nawiązała do treści
jakichkolwiek przepisów prawa (poza art. 47 k.p.), ograniczając się wyłącznie do
przedstawienia własnych, licznych sugestii pod adresem Sądu Okręgowego co do
właściwego, jej zdaniem, sposobu prowadzenia postępowania w sprawie dotyczącej
roszczenia o przywrócenie do pracy. Nie wyjaśniła, na czym polegają trudności w
dekodowaniu norm prawnych, do jakich rozbieżnych wniosków może prowadzić
wykładnia tych przepisów ani jakie jest stanowisko skarżącej w tej kwestii. Nie
przedstawiła zatem argumentacji jurydycznej, za pomocą której wykazałaby, że w
sprawie istnieją zagadnienia prawne cechujące się walorem „istotności” wymaganym
III PSK 118/25
10
w przypadku zagadnień, które mogą uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie
podlegają analizie na etapie przedsądu, natomiast przytoczone podstawy kasacyjne
i ich uzasadnienie oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie
jej merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być więc przez
skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione. Skarga
kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana, aby Sąd Najwyższy nie
musiał poszukiwać w uzasadnieniu jej podstaw pozostałych elementów
konstrukcyjnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 12 czerwca 2019 r., II UK 255/18, LEX nr 2688935; z dnia 20
października 2016 r., I PK 59/16, LEX nr 2160130; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK
10/16, LEX nr 2009500; z dnia 26 lutego 2016 r., V CSK 518/15, LEX nr 2015640; z
dnia 24 września 2015 r., II PK 27/15, LEX nr 2019527). Skarżąca w istocie nie
formułuje abstrakcyjnych zagadnień prawnych ani nie wykazuje kwalifikowanego
naruszenia prawa, koniecznego do skutecznej obrony twierdzenia o oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej, lecz zmierza wyłącznie do rozstrzygnięcia tej
konkretnej sprawy w sposób opisany wnioskami skargi, podczas gdy Sąd Najwyższy
nie jest sądem trzeciej instancji i jako sąd prawa - a nie sąd faktów, związany jest
ustaleniami faktycznymi w sprawie. Ponadto nie można pominąć, że argumentacja
zawarta w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania stanowi polemikę
z ustaleniami poczynionymi w sprawie, a to już przekreśla tezę o oczywistej
zasadności wniesionej skargi.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach
postępowania po myśli art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.
(J.C.)
[a.ł]
III PSK 118/25
11
