III KZ 51/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Błaszczyk
Dnia 3 lutego 2026 r.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 3 lutego 2026 r.,
w sprawie M. W.
zażalenia pełnomocnika wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczącego
II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z dnia 12 listopada 2025 r., sygn. akt WKK 59/24
o odmowie przyjęcia kasacji pełnomocnika wnioskodawcy
od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie
z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa 141/24,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 w zw. z § 2 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2025 r., w sprawie WKK 59/25,
Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Krakowie, na mocy art.
530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 1 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji wniesionej od
wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2025 r., sygn. akt II AKa
141/24, przez pełnomocnika wnioskodawcy, wobec nieuiszczenia, pomimo
stosownego wezwania do uzupełnienia braku, opłaty od kasacji.
III KZ 51/25
2
Zażalenie na to zarządzenie złożył pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając
obrazę przepisów art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 9 § 2 k.p.k. poprzez pozostawienie
osobistego wniosku M. W. o zwolnienie go od opłaty od kasacji bez rozpoznania, co
skutkowało odmową przyjęcia kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem niniejszego postępowania
zażaleniowego jest kontrola instancyjna zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji, a
nie postanowienia odmawiającego zwolnienia od opłaty od kasacji, które jest
zresztą niezaskarżalne.
W sprawie nie budzi wątpliwości to, że wnioskodawca mimo wezwania do
uzupełnienia braku formalnego wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżania
(wraz z pouczeniem o konsekwencjach nieuzupełnienia braku w terminie) nie uiścił
wymaganej opłaty od kasacji w terminie, co stanowiło podstawę wydania
zaskarżonego zarządzenia. Aprobując stanowisko wyrażone w zaskarżonym
zarządzeniu należy podkreślić, że ile w odpowiedzi na pierwsze wezwanie sądu do
uzupełnienia braku formalnego kasacji dopuszczalne jest – zamiast uiszczenia
opłaty – złożenie wniosku o zwolnienie od tego obowiązku, to już w przypadku
rozpoznania tego wniosku negatywnie i ponownego wezwania strony do uiszczenia
opłaty od wnoszonego środka zaskarżenia, złożenie kolejnego wniosku o
zwolnienie od opłaty nie wymaga ustosunkowania się do niego przez sąd i stwarza
podstawy do stwierdzenia, że brak ten nie został uzupełniony w terminie, co
powoduje konieczność wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia kasacji. Przyjęcie,
że składanie kolejnych wniosków o zwolnienie od opłaty od kasacji powodowałoby
konieczność ich rozpoznania przez sąd, wydłużając tym samym czas do
uzupełnienia tego braku prowadziłoby do konsekwencji absurdalnych tj. możliwości
przedłużania na czas teoretycznie nieoznaczony kontroli formalnej wniesionego
środka zaskarżenia podlegającego opłacie poprzez wielokrotnie składanie
wniosków o zwolnienie od tego obowiązku w różnych częściach. Z oczywistych
zatem względów takiego stanowiska nie sposób zaaprobować. Polska procedura
karna zawiera unormowanie pozwalające na zwolnienie w całości lub w części od
wyłożenia kosztów podlegających uiszczeniu przy wnoszeniu pisma procesowego
III KZ 51/25
3
(art. 623 k.p.k.), jednak regulacja ta nie może być interpretowana w sposób, który
mógłby doprowadzić do dysfunkcji wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2024 r., sygn. akt III KZ 49/24).
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
