III KS 23/18

Sygn. akt III KS 23/18

POSTANOWIENIE

Dnia 6 września 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Andrzej Ryński
‎SSN Włodzimierz Wróbel

w sprawie P. S.
‎oskarżonego z art. 54 § 2 i 1 k.k.s.,
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej,

na posiedzeniu w dniu 6 września 2018 r.,
‎skargi obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w R.
‎z dnia 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt V Ka […],
‎uchylającego wyrok Sądu Rejonowego w R.
‎z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt X K […] i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania,

na podstawie art. 539e § 2 k.p.k.,

postanowił:

1. oddalić skargę;

2. kosztami sądowymi postępowania skargowego obciążyć oskarżonego P. S.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia 12 października 2017 r. P. S. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 54 § 2 i 1 k.k.s.

Wyrok ten zaskarżył w całości apelacją wniesioną na niekorzyść oskarżonego Naczelnik […] Urzędu Celno Skarbowego w W.

Po rozpoznaniu tej apelacji Sąd Okręgowy w R., wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2018 r., uchylił zaskarżone orzeczenie i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w R. do ponownego rozpoznania.

Skargę od wyroku Sądu odwoławczego, w oparciu o przepis art. 539a § 1 k.p.k., złożył obrońca oskarżonego, zarzucając mu naruszenie art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., poprzez rozpoznanie sprawy przez ten Sąd w dniu 10 kwietnia 2018 r. podczas nieobecności oskarżonego P. S., w sytuacji, gdy jego obecność była obowiązkowa. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skargę obrońcy oskarżonego, jako niezasadną, należało oddalić.

Wskazać wpierw trzeba, że nadzwyczajny środek zaskarżenia, o którym stanowi art. 539a § 1 k.p.k. będzie skuteczny, gdy zostanie w nim wykazane – stosownie do § 3 tego przepisu – że wydanie orzeczenia kasatoryjnego naruszało art. 437 k.p.k. (w rzeczywistości chodzi o art. 437 § 2 zdanie drugie k.p.k.) lub też, że przy wydaniu tego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 k.p.k.

W sprawie niniejszej autor skargi powołuje się na tę ostatnią jej podstawę. Wywodzi mianowicie, że zaskarżony wyrok dotknięty jest bezwzględną przyczyną odwoławczą, albowiem sprawa została rozpoznana przez Sąd Okręgowy w dniu 10 kwietnia 2018 r. pod nieobecność oskarżonego, którego obecność była jakoby obligatoryjna.

Ze stanowiskiem skarżącego nie sposób się jednak zgodzić. Przypomnieć tu trzeba, że stosownie do treści art. 450 § 2 k.p.k. udział oskarżonego w rozprawie apelacyjnej nie jest co do zasady obowiązkowy, chyba, że prezes sądu lub sąd uzna go za konieczny. Analiza materiałów sprawy dowodzi, że w sprawie niniejszej tego rodzaju decyzja wskazanych organów jednak nie zapadła, a obecność oskarżonego na rozprawie odwoławczej nie była obligatoryjna. Zarówno bowiem z zarządzenia o wyznaczeniu rozprawy apelacyjnej, jak i elektronicznego pokwitowania odbioru przez oskarżonego powiadomienia o jej terminie oraz wreszcie samego protokołu rozprawy apelacyjnej z dnia 10 kwietnia 2018 r. wynika jednoznacznie, że P. S. został jedynie zawiadomiony o terminie tej rozprawy, a nie nań wezwany. Miał on zatem jedynie prawo do wzięcia udziału w rozprawie, a nie był do tego zobowiązany. Całkowicie nietrafne są więc uwagi – obecnego przecież na wskazanej rozprawie odwoławczej – obrońcy oskarżonego, że obecność jego mandanta na tym forum była obligatoryjna, co ma rzekomo wynikać z protokołu tej czynności.

Skoro zatem, stosownie do treści art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., do bezwzględnej przyczyny odwoławczej opisanej w tym przepisie dojdzie jedynie w sytuacji, gdy sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa, a nie, jak w sprawie niniejszej, jedynie fakultatywna – wniesiona skarga nie może okazać się skuteczną. W związku z powyższym podlegała ona oddaleniu.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.