III KO 93/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 sierpnia 2025 r.
SSN Tomasz Artymiuk
w sprawie A. D. (D.)
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 8 maja 2023 r., sygn. akt II AKa 24/22,
zmieniającego wyrok łączny Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 30 grudnia
2021 r., sygn. akt II K 28/21,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 5 sierpnia 2025 r.,
wniosku obrońcy o wstrzymania wykonania orzeczenia, co do którego złożono
wniosek o wznowienie (sygnalizację),
na podstawie art. 532 § 2 a contrario k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
nie uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania
orzeczenia.
UZASADNIENIE
W dniu 4 czerwca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy A.
D., sygnalizujący – w oparciu o przepis art. 9 § 2 k.p.k. – potrzebę wznowienia z
urzędu postępowania w sprawie Sądu Okręgowego we Tarnobrzegu o sygn. II K
28/21, zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z
dnia 8 maja 2023 r., sygn. akt II AKa 24/22. W piśmie zawarty został także wniosek
III KO 93/25
2
o wstrzymania objętego sygnalizacją orzeczenia, tj. wyroku Sądu Apelacyjnego w
Rzeszowie z dnia 8 maja 2023 r.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Wniosek obrońcy na uwzględnienie nie zasługuje.
Wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 §
1 k.p.k., stosowanego w postępowaniu wznowieniowym odpowiednio (art. 545 § 1
k.p.k.), ma charakter wyjątkowy. O zastosowaniu tej instytucji powinna przesądzać
ranga podniesionego uchybienia, a w związku z tym bardzo wysoki stopień
prawdopodobieństwa uchylenia orzeczenia, przy jednoczesnym uznaniu, że jego
wykonywanie przed rozpoznaniem kasacji (wniosku o wznowienie postępowania)
spowodowałoby wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki dla osoby,
której orzeczenie dotyczy (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24
stycznia 2023 r., III KK 645/22).
Dokonywana na potrzeby rozpoznania sygnalizowanych piśmie obrońcy
uchybień określonych w art. 439 § 1 i 2 k.p.k. analiza akt badanej sprawy
doprowadziła Sąd Najwyższy do konkluzji, że nie ziściła się w tym wypadku jedna z
dwóch przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania wyroku w trybie art.
532 § 1 k.p.k.
Wprawdzie wznowienie z urzędu postępowania w przedmiocie wyroku Sądu
drugiej instancji łącznego, będącego orzeczeniem reformatoryjnym co do
orzeczonej przez Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu kary łącznej, co najmniej w oparciu
o przesłankę z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., uznać należy – nawet na obecnym etapie
postępowania – za wysoce uprawdopodobnione, jednak jak to wskazano wyżej nie
jest to jedyna okoliczność pozwalająca na zastosowanie instytucji, o jakiej mowa w
powołanym wyżej przepisie art. 532 § 1 k.p.k.
Drugą z koniecznych przesłanek jest wykazanie, że dalsze wykonywanie
orzeczenia będzie skutkowało nieodwracalnymi, negatywnymi skutkami dla
skazanego.
W niniejszej sprawie o takiej sytuacji nie może być mowy.
Stosownie do treści art. 575 § 1 k.p.k., jeżeli po wydaniu wyroku łącznego
zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, z chwilą jego
III KO 93/25
3
uprawomocnienia się poprzedni wyrok łączny traci moc. Jeżeli natomiast jeden z
wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego ulega uchyleniu lub zmianie,
wyrok łączny traci moc, a sąd w miarę potrzeby wydaje nowy wyrok łączny (art. 575
§ 2 k.p.k.).
W związku z powyższym, nawet ewentualne uchylenie – dotkniętego wadą
stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą – orzeczenia Sądu Apelacyjnego
w Rzeszowie zapadłego pod sygn. akt II Aka 24/22, co może mieć niewątpliwie
wpływ na wyrok łączny, który zostanie wydany w przyszłości przez Sąd Okręgowy
w Tarnobrzegu w sprawie o sygn. akt II K 41/23, o której mowa w piśmie obrońcy z
dnia 1 lipca 2025 r., nie spowoduje, że nie będą podlegały wykonaniu wcześniejsze
wyroki wydane wobec A. D., w tym wyrok łączny Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu
z dnia 21 lipca 2020 r., sygn. akt II K 71/19, którym orzeczono karę łączną 10 lat
pozbawienia wolności. Uwzględniając tę karę łączną oraz inne kary pozbawienia
wolności orzeczone wyrokami jednostkowymi, które nie zostały objęte zaskarżonym
obecnie wyrokiem łącznym, a także dane uzyskane przez Sąd Najwyższy z
systemu NOE-SAD (k. 15 – 17 akt SN) oczywistym jest, że wykonywane odrębnie
kary objęte wszystkimi wydanymi wobec skazanego wyrokami skutkować będą jego
pozbawieniem wolności do roku 2044. Co więcej, kara łączna orzeczona wyrokiem
co do którego wniesiona została sygnalizacja, będzie wykonywana dopiero od roku
2034.
Z tych względów, nie znajdując racji, które wskazywałyby na nieodwracalne
dla skazanego skutki dalszego wykonywania prawomocnie orzeczonej kary, która
na dzień dzisiejszy wykonywana przecież nie jest, postanowiono jak w części
dyspozytywnej.
[J.J.]
[r.g.]
III KO 93/25
4
