III KO 33/15

Sygn. akt III KO 33/15

POSTANOWIENIE

Dnia 27 sierpnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Michał Laskowski (przewodniczący)
‎SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)
‎SSN Andrzej Stępka

w sprawie K. P.
‎skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 25 § 2 k.k.
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎w dniu 27 sierpnia 2015 r.,
‎wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
‎z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II AKa 200/12,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku
‎z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt XIV K 204/11,

p o s t a n o w i ł:

1) oddalić wniosek o wznowienie postępowania;

2) zwolnić skazanego od uiszczenia kosztów postępowania wznowieniowego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z 21 lutego 2012 r. K. P. został uznany za winnego dokonania w dniu 20 marca 2011 r. zabójstwa J. M. w warunkach przekroczenia granicy obrony koniecznej, to jest zbrodni z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 25 § 2 k.k., za którą wymierzono mu karę 11 lat pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 26 czerwca 2012 r., utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie, uznając apelację obrońcy za oczywiście bezzasadną. Sąd Najwyższy, postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r., oddalił wniesioną przez obrońcę kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k.

Wniosek o wznowienie postępowania karnego złożył obrońca. Powołując się na podstawę przewidzianą w art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., podał, że pojawiły się „nowe okoliczności, które podważają kondycję psychiczną (…) A. P.”, co wskazuje na „oczywistą błędność” zaskarżonego wyroku.

W odpowiedzi na powyższy wniosek prokurator Prokuratury Generalnej wniósł o jego oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy okazał się bezzasadny.

W pierwszym rzędzie warto odnotować, że skarżący, powołując się na art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., zdawał się utrzymywać, że nowe, nieznane dotychczas Sądom obu instancji dowody świadczą albo o niepopełnieniu przez skazanego czynu, albo o tym, że czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze.

Nawet zakładając, że funkcje intelektualne żony skazanego A. P. są w jakimś stopniu zaburzone, nie sposób przyjąć, iż okoliczność ta wskazywała na wysokie prawdopodobieństwo wadliwości prawomocnego wyroku skazującego, a więc na realną możliwość uniewinnienia K. P. w ponownym postępowaniu. Świadek A. P. nie była obserwatorem przestępnego zdarzenia, jakie rozegrało się w mieszkaniu ofiary, a jej relacje posłużyły jedynie do dokonania ustaleń o nadużywaniu przez skazanego alkoholu i wszczynaniu przez niego awantur domowych. Zresztą trzeba dodać, że ustalenia w tym zakresie poczyniono nie tylko w oparciu o zeznania żony skazanego, ale również na podstawie kilku opinii biegłych: psychologicznej, seksuologicznej i psychiatrycznej.

Dobitnie należy stwierdzić, że przebieg zdarzenia zrekonstruowany został przede wszystkim w oparciu o wyjaśnienia samego skazanego, które w zdecydowanej części oceniono jako wiarygodne, oraz o opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej. Z dowodów tych, prawidłowo ocenionych, wynikało jasno, że K.P., działając w warunkach obrony koniecznej, zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu ze strony J. M., zadał mu kilkanaście uderzeń w głowę narzędziem tępokrawędzistym oraz, działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia, zacisnął pętlę na szyi ofiary, czym spowodował jej śmierć. Tego rodzaju ustalenia faktyczne i przyjęta kwalifikacja prawna nie mogłyby zostać w najmniejszym stopniu podważone przez nowy przekaz A. P. – i to nawet gdyby przesłuchano ją z udziałem biegłego lekarza lub psychologa (art. 192 § 2 k.p.k.).

Dlatego Sąd Najwyższy oddalił wniosek o wznowienie procesu (art. 547 § 1 k.p.k.). Decyzja o zwolnieniu K.P. od uiszczenia kosztów postępowania o wznowienie poprzedzona została uznaniem, że zapłata tych należności ze względu na pobyt skazanego w zakładzie penitencjarnym i nieosiąganie przez niego jakichkolwiek dochodów byłaby praktycznie niemożliwa (art. 624 § 1 k.p.k.).

l.n