III KO 190/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 czerwca 2026 r.
SSN Igor Zgoliński
w sprawie M.G.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 17 czerwca 2026 r.,
wniosku skazanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie wyrokiem Sądu Apelacyjnego
w Szczecinie z dnia 28 września 2023 r., sygn. II AKa 140/23,
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego Szczecinie
z dnia 10 marca 2023 r., sygn. III K 218/21,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił:
odmówić przyjęcia wniosku
bezzasadności.
wobec
jego
oczywistej
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 10 marca 2023 r., III K
218/21, zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 28 września
2023 r., II AKa 140/23, M.G. została skazana na karę łączną 4 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności za ciąg przestępstw z art. 286 § 1 k.k. oraz za czyn z art. 286
§ 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. Od tego wyroku została
wniesiona przez obrońcę skazanej kasacja, którą postanowieniem z dnia 8 maja
2024 r., III KK 119/24, Sąd Najwyższy oddalił jako oczywiście bezzasadną.
III KO 190/25
2
Skazana w dniu 12 listopada 2025 r. (data nadania w jednostce
penitencjarnej) złożyła wniosek o wznowienie postępowania podnosząc wadliwość
składu orzekającego sądach obu instancji oraz przedstawiła własną perspektywę
na prowadzone postepowanie. Wskazał między innymi, iż padła ofiarą policjantów,
niezasadnie stosowano wobec niej izolacyjny środek zapobiegawczy, nie miała
szans na obronę, gdyż zakład karny nie nadawał jej korespondencji procesowej,
przedstawiała realia osadzenia, organy wymiaru sprawiedliwości nie zgromadziły
pełnej dokumentacji istotnej w jej sprawie, odniosła się do sytuacji procesowej
współsprawcy jak również przedstawiła swoją sytuację osobistą.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie było podstaw do wznowienia
postępowania z urzędu (art. 542 § 3). Podniesione przez skazaną okoliczności
takiej podstawy nie stanowią. Zarządzeniem z dnia 8 maja 2025 r. w sprawie III KO
35/25, Sąd Najwyższy zajmował się już tą materią, nie stwierdzając przesłanek do
wznowienia z urzędu postępowania dotyczącego M.G. z uwagi na brak okoliczności
wskazanych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. związanych z obsadą sądu.
Przeważająca część pisma skazanej dotyczyła wniosku o wznowienie
postępowania, który również nie mógł być skuteczny i implikować podjęcia
czynności związanych z nadaniem mu biegu, w tym wyznaczeniem obrońcy z
urzędu. Na wstępie wniosek taki musi zostać zweryfikowany w aspekcie warunków
określonych w art. 545 § 3 k.p.k. Przeprowadzona kontrola obejmuje nie tylko
aspekt stricte formalny, lecz dokonywana jest również pod względem zawartości
merytorycznej. W sytuacji, w której w sposób jaskrawy i nie wymagający
szczególnie pogłębionego badania widoczny jest brak podstaw wznowieniowych,
określonych w przepisach rozdziału 56 k.p.k., oraz nie występują przesłanki
wznowienia postępowania ex officio, mamy do czynienia z oczywistą
bezzasadnością wniosku. Implikuje to zakończenie procedowania w jego
przedmiocie. Zaznaczyć trzeba przy tym, że wniosek o wznowienie postępowania
jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego podstawy zostały ustawowo
skatalogowane (art. 540, 540a, 540b k.p.k.), a postępowanie wznowieniowe
III KO 190/25
3
sprowadza się wyłącznie do ich badania. Za skuteczny nie może być zatem uznany
wniosek wskazujący na subiektywną perspektywę skazanej względem
zakończonego prawomocnie procesu czy też okoliczności zupełnie nie związane z
istotą postępowania, a zatem odpowiedzialnością karną skazanej. W postępowaniu
o wznowienie postępowania relewantne mogą być tylko okoliczności wypełniające
znamiona przesłanek wznowieniowych ściśle skatalogowanych w powyższych
przepisach. Żadne inne aspekty nie mają w tym przedmiocie znaczenia. Żadna z
zarzuconych we wniosku skazanej nieprawidłowości dotyczących samego
postępowania nie mogła stanowić podstawy wznowieniowej. Żeby bowiem mówić o
takiej podstawie konieczne byłoby wykazanie, że nie zostały one jedynie
podniesione w kontekście dezaprobaty dla wyroku, lecz znalazły choćby
uprawdopodobnienie takich jego wadach, które wymienił ustawodawca jako
podstawy wznowienia. Zauważyć trzeba, że skazana skorzystała ze wszystkich
zwyczajnych i nadzwyczajnych środków zaskarżenia. Wyrok jej dotyczący był
wielokrotnie kontrolowany, w tym również przez Sąd Najwyższy rozpoznający
kasację. Na żadnym etapie, poza korektą kwalifikacji prawnej i podstawy skazania
w postępowaniu odwoławczym nie stwierdzono innych uchybień mogących to
orzeczenie zakwestionować. Prezentowanie własnej perspektywy na proces, na
rzetelność organów ścigania, na sytuację w zakładzie karnym czy wreszcie
osobistą nie mogło zatem wywrzeć skutku w postaci wznowienia postępowania z
powodu niespełnienia ustawowych przesłanek. Dodać należy, że tylko owe
przesłanki są przedmiotem zainteresowania sądu w postępowaniu wznowieniowym,
nie zaś powtórna merytoryczna ocena materiału dowodowego.
W świetle powyższego nie zachodziły podstawy do nadania dalszego biegu
wnioskowi skazanej, gdyż nie zawierał żadnych okoliczności mogących
uprawdopodobnić wystąpienie którejkolwiek z postaw wznowieniowych.
Bezprzedmiotowe w tych realiach było też wyznaczanie skazanej obrońcy z urzędu.
Kierując się powyższymi zapatrywaniami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
[WB]
[a.ł]
III KO 190/25
4
