Sygn. akt III KK 550/17
POSTANOWIENIE
Dnia 12 kwietnia 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
w dniu 12 kwietnia 2018r.,
w sprawie T.C.
skazanego z art. 197§3 pkt 2 k.k.
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w G. z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II AKa […]/17 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt XIV K […]/16
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M.L. – Kancelaria Adwokacka w T. – jako obrońcy z urzędu skazanego T.C., kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) zł, w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji,
3. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy oskarżonego jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k., i jako taka została oddalona.
Skarżący powtarza w niej zarzuty i argumentację (w kasacji dosłownie powtórzono uzasadnienie apelacji) przedstawione uprzednio w zwykłym środku zaskarżenia, gdzie kwestionował głównie ustalenia faktyczne w sprawie. Takie powtórzenie zarzutów apelacyjnych nie może być procesowo skuteczne w ramach postępowania kasacyjnego.
Sąd Apelacyjny w G. prawidłowo odniósł się do zarzutów apelacji oraz uzasadnił swoje stanowisko zgodnie z wymogami zawartymi w art. 457§3 k.p.k.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów kasacyjnych wskazać należy, że co do zasady zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji, na marginesie jedynie zauważyć wypada, że jak trafnie zauważył Sąd Odwoławczy, brak jest podstaw, by relacji pokrzywdzonego odmówić wiarygodności. Sąd ten nie dopatrzył się bowiem po jego stronie jakichkolwiek powodów, mających uzasadniać bezpodstawne pomówienie oskarżonego (k. 3 i 4 uzasadnienia). Ocena depozycji M.C. nie jest oderwana od pozostałej części materiału dowodowego, w postaci choćby opinii psychologicznej (k. 10 - 12 uzasadnienia SO), z której wynikało, „że można uznać zeznania małoletniego za szczere”, czy też zeznań członków jego rodziny.
Również ocena powodów, dla których pokrzywdzony zwlekał z poinformowaniem o zaistniałym czynie słusznie zyskała akceptację Sądu Odwoławczego (k. 4 uzasadnienia SA), który eksponuje, że małoletni został zastraszony przez oskarżonego.
Błędnie też skarżący wnioskuje, że skoro opinia sądowo – seksuologiczna wykluczyła skłonności pedofilskie oskarżonego to bezpodstawnie odmówiono wiarygodności jego wyjaśnieniom. Idąc tym uproszczonym torem rozumowania, opinia biegłego z zakresu seksuologii byłaby jedynym miarodajnym dowodem w każdej sprawie o czyn z art. 197 k.k., przesadzającym o sprawstwie (czy jego braku), zaś inne dowody, choćby najbardziej oczywiste np. zeznania pokrzywdzonego, podlegałyby odrzuceniu jako nieprzydatne. Przytoczyć tu można choćby tezę z postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017r. (sygn. akt IV KK 204/17): „brak stwierdzenia u skazanego przez biegłych zaburzeń seksualnych stanowiących pedofilię nie wyklucza stwierdzenia, że w zachowaniu oskarżonego zaistniały wszystkie elementy typowego zachowania osób popełniających przestępstwa pedofilskie” (LEX nr 2382429).
Równie chybionym jest zarzut rażącego naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. Przepis ten dotyczy bowiem wątpliwości, które ma i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznając, iż autor kasacji nie wykazał wystąpienia w tej sprawie podniesionych naruszeń prawa, postanowił jak na wstępie – oddalając kasację jako oczywiście bezzasadną.
Uwzględniając sytuację materialną skazanego zwolniono go od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
a.ł.