III KK 308/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 sierpnia 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2025 r.
sprawy M.Ż.
skazanego za czyny z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i inne
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt IV Ka 1127/24,
zmieniającego
wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie
z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 663/23/N,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego M.Ż. z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.B., Kancelaria
Adwokacka w K., kwotę zł 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć
złotych 60/100), w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu skazanemu
w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.
[WB]
III KK 308/25
2
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie z dnia 4
kwietnia 2024 r., sygn. akt II K 663/23, uznano M. Ż. za winnego: czynu z art. 190 §
1 k.k. w zw. z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z
art. 64 § 1 k.k., za który skazano go na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności;
czynu z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który skazano go na karę 3
miesięcy pozbawienia wolności oraz czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1
k.k., za który skazano go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Kary
jednostkowe pozbawienia wolności objęto węzłem kary łącznej w wymiarze 6
miesięcy pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego i prokuratora, wyrokiem
Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 31 października 2024 r., sygn. akt IV Ka
1127/24, zmieniono zaskarżony wyrok w ten sposób, że podwyższono dwie kary
jednostkowe, a w konsekwencji również karę łączną – do roku i 2 miesięcy
pozbawienia wolności, orzeczono środek karny w postaci zakazu kontaktowania się
z pokrzywdzoną A. P. w sposób bezpośredni i pośredni na okres 2 lat, a w
pozostałym zakresie utrzymano wyrok w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniosła obrońca skazanego,
zaskarżając go w części (w punkcie II i III) na korzyść skazanego i zarzucając:
”1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść
wyroku tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w
zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. poprzez brak
właściwego i rzetelnego odniesienia się do zarzutów obrońcy oskarżonego
podniesionych w apelacji, a to: naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i
ich wadliwej oceny odnośnie kwestii okazania przez oskarżonego noża
pokrzywdzonym D. P. i M. Ż. , oraz oceny zeznań pokrzywdzonych D. P. i M. Ż.
w sytuacji gdy Sąd II instancji miał bezwzględny obowiązek rozpoznać
indywidualnie wszystkie zarzuty zawarte w apelacji, co miało istotny wpływ na
wynik sprawy, albowiem w przypadku prawidłowego rozpoznania tych zarzutów
III KK 308/25
3
Sąd II instancji powinien był wydać odmienny wyrok i zmienić zaskarżony wyrok
poprzez uniewinnienie oskarżonego od czynu opisanego w punkcie 3. Wyroku
sądu rejonowego;
2) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść
wyroku tj. art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. art. 438 pkt 4 k.p.k.
poprzez brak właściwego i rzetelnego odniesienia się do zarzutów obrońcy
oskarżonego podniesionych w apelacji w zakresie rozstrzygnięcia o karze
(zarzut III apelacji) w sytuacji gdy Sąd II instancji miał bezwzględny obowiązek
rozpoznać indywidualnie wszystkie zarzuty zawarte w apelacji; powyższe
uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku
rozpoznania tych zarzutów Sąd II instancji powinien był wydać odmienny wyrok
i zmienić zaskarżony wyrok poprzez znaczące złagodzenie kar jednostkowych
oraz kary łącznej;
3) rażące naruszenie prawa materialnego art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 190
§1 k.k. w z art. 458 k.p.k. mające istotny wpływ na treść wyroku poprzez błędną
interpretację znamienia „wzbudzenie uzasadnionej obawy spełnienia groźby" i
niezasadne przyjęcie, że zachowanie oskarżonego mogło być odczytane w
sposób obiektywny jako wzbudzające u pokrzywdzonych A. P., D. P. i M. Ż.
odczucia zagrożenia podczas gdy dla bytu w/w przestępstwa potrzebne jest
ustalenie także a wręcz przede wszystkim: subiektywnych poczuć adresata
groźby, co w omawianym wypadku nie zaistniało, a czego nie uzasadnił
należycie sąd odwoławczy”.
W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła - w razie uznania
oczywistej niesłuszności skazania – o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego
czynu w punkcie 3 wyroku Sądu Rejonowego, względnie uchylenie wyroku w tej
części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi odwoławczemu tj.
Sądowi Okręgowemu w Krakowie; uchylenie powołanego wyroku w pozostałej
zaskarżonej kasacją części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi Okręgowemu w Krakowie, obciążenie Skarbu Państwa kosztami
postępowania wywołanymi wniesieniem kasacji i nieobciążanie nimi oskarżonego, a
także przyznanie obrońcy z urzędu od Skarbu Państwa wynagrodzenia za pomoc
III KK 308/25
4
prawną udzieloną oskarżonemu z urzędu oświadczając, że nie zostało ono
opłacone w żadnej części.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Kraków-Nowa Huta w
Krakowie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.
Zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu
uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia
prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Zgodnie z
utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oczywista bezzasadność kasacji
zachodzi w sytuacji, gdy już w wyniku pobieżnej analizy zarzutów w niej zawartych
nasuwa się spostrzeżenie, iż nie są one trafne, a przedstawione w niej wnioski nie
odpowiadają zaistniałym w sprawie realiom procesowym. Taka sytuacja występuje
w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, zredagowanego jako
naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. w zw.
z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k., podkreślenia wymaga, że
Sąd odwoławczy w sposób właściwy i rzetelny odniósł się do zarzutów obrońcy
oskarżonego podniesionych w apelacji, a dotyczących oceny zeznań
pokrzywdzonych D. P. i M. Ż. oraz ustaleń faktycznych w zakresie okazania im
przez oskarżonego noża, w tym w kontekście wyjaśnień oskarżonego i jego
przekonania o tym, że przy wejściu do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej są
bramki wykrywające metal (s. 5-6 uzasadnienia).
Również kolejny zarzut kasacji, sformułowany jako naruszenie art. 433 § 2
k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. art. 438 pkt 4 k.p.k., okazał się oczywiście
bezzasadny. Sąd odwoławczy odniósł się bowiem rzetelnie do zarzutu
apelacyjnego dotyczącego wymiaru kary z apelacji obrońcy (na s. 9 uzasadnienia),
trafnie wskazując, że skoro uwzględnia stanowisko prokuratora co do zasadności
zaostrzenia kary (o czym z kolei wypowiedział się na s. 12-13 uzasadnienia), to za
bezprzedmiotową uznać należy szczegółową analizę argumentów obrońcy
przemawiających za złagodzeniem kary.
III KK 308/25
5
Na aprobatę nie mógł zasługiwać także trzeci, ostatni zarzut kasacji,
mający polegać na naruszeniu prawa materialnego tj. art. 438 pkt 1 k.p.k. w zw. z
art. 190 §1 k.k. w z art. 458 k.p.k. Stanowi on powielenie treści apelacji, gdzie
został sformułowany jako zarzut naruszenia przepisów postępowania (w istocie
błąd w ustaleniach faktycznych) oraz jako wynikowy zarzut naruszenia prawa
materialnego, do których to zarzutów odniósł się Sąd Okręgowy na s. 6 i 7-8
uzasadnienia. Sąd ten ustosunkował się do wzbudzenia u pokrzywdzonych obawy
spełnienia groźby zarówno w aspekcie subiektywnym, jak i obiektywnym. Wskazał
jednoznacznie, że pokrzywdzone obawiały się gróźb oskarżonego, odczytały
zachowania oskarżonego jako groźby, a obawy te miały charakter uzasadniony
okolicznościami zdarzeń (s. 6 uzasadnienia).
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
rażących naruszeń przepisów prawa, ani też żadnej z bezwzględnych przyczyn
odwoławczych wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy, na
podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego,
jako oczywiście bezzasadnej.
Rozstrzygając o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego, Sąd
Najwyższy postanowił zwolnić z nich skazanego, który korzystał z pomocy obrońcy
z urzędu i został zwolniony z kosztów sądowych w obu instancjach.
Na wniosek zawarty w kasacji przyznano wynagrodzenie dla
wyznaczonego obrońcy z urzędu, biorąc za podstawę § 17 ust. 3 pkt 1 oraz § 4 ust.
3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie
ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu
(Dz.U.2024.763).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[r.g.]
III KK 308/25
6
