III KK 251/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
Dnia 1 lipca 2026 r.
na posiedzeniu bez udziału stron
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 1 lipca 2026 r.,
sprawy M. S.
skazanego z art. 300 § 2 k.k.,
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Krośnie
z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt II Ka 273/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Brzozowie
z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt II K 223/24,
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.
i art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
1. pozostawić kasację bez rozpoznania;
2. zasądzić od skazanego M. S. na rzecz oskarżyciela
posiłkowego C. S.A. z siedzibą w W. kwotę 720 zł (siedemset
dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej
udzielonej z wyboru w postępowaniu przed Sądem Najwyższym,
za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na kasację;
3. obciążyć skazanego M. S. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
III KK 251/26
2
Sąd Rejonowy w Krośnie wyrokiem z dnia 4 lipca 2025 r., sygn. akt II K
233/24 uznał M. S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 300 § 2 k.k., za
które wymierzył mu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I), warunkowo
zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 3 lata (pkt II) i zobowiązując
ww. do informowania sądu na piśmie, co trzy miesięce, o przebiegu okresu próby,
wykonywania pracy zarobkowej oraz realizacji obowiązków naprawienia szkody
orzeczonych w innym postępowaniu (pkt III). Wyrok zawierał także rozstrzygnięcie
w przedmiocie kosztów procesu (pkt IV-V).
Sąd Okręgowy w Krośnie, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę
M. S., wyrokiem z dnia 23 grudnia 2025 r., sygn. akt II Ka 273/25, utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok i orzekł w przedmiocie kosztów postępowania odwoławczego.
Z powyższym wyrokiem nie zgodził się obrońca skazanego, który w
wywiedzionej kasacji podniósł zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa
materialnego (art. 300 § 2 k.k.) i procesowego (art. 4 k.p.k. w zb. z art. 5 § 2 k.p.k.
w zb. z art. 7 k.p.k. w zb. z art. 410 k.p.k. i w zb. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., a także
art. 170 § 1 pkt 1, 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k., jak
również art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k.), które miały istotny wpływ na
treść zaskarżonego orzeczenia. W konsekwencji obrońca skazanego wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi
Okręgowemu w Krośnie do ponownego rozpoznania oraz „wyznaczenie rozprawy
celem rozpoznawania przedmiotowej kasacji”.
Na powyższą kasację pisemną odpowiedź złożył zarówno prokurator,
wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, jak i pełnomocnik
oskarżyciela posiłkowego C. S.A. domagając się pozostawienia kasacji bez
rozpoznania jako niedopuszczalnej z mocy ustawy, względnie jej oddalenie ze
względu na oczywistą bezzasadność, a także zasądzenie na rzecz ww.
oskarżyciela posiłkowego kosztów postępowania kasacyjnego z tytułu ustanowienia
pełnomocnika według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
III KK 251/26
3
Jak słusznie zauważył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, wniesiona
kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co implikowało konieczność
pozostawienia jej bez rozpoznania.
Wskazać należy, iż zgodnie z jednoznacznym brzmieniem art. 523 § 2 k.p.k.
strona może wnieść kasację na korzyść wyłącznie w razie skazania oskarżonego
za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez
warunkowego zawieszenia jej wykonania. Celem tego uregulowania jest
ograniczenie wpływu do Sądu Najwyższego spraw, które nie są na tyle poważne,
aby uruchamiać w ich przypadku kontrolę o charakterze nadzwyczajnym.
Ustawodawca przewidział jednak, że ograniczenie to nie będzie dotyczyło sytuacji,
gdy strona postępowania kasację opiera na tzw. bezwzględnej przyczynie
odwoławczej wskazanej w art. 439 k.p.k. (art. 535 § 4 pkt 1 k.p.k.). Ranga tego
rodzaju uchybień o fundamentalnym znaczeniu powoduje bowiem, że wyrok taki nie
może się ostać niezależnie od tego jaka kara została orzeczona (zob.
postanowienie SN z dnia 28 lutego 2024 r., III KK 7/24).
W przedmiotowej sprawie wobec M. S. nie orzeczono kary bezwzględnego
pozbawienia wolności, a w kasacji pochodzącej od obrońcy skazanego nie
podniesiono zarzutów wystąpienia uchybień wymienionych w art. 439 § 1 k.p.k.
Wobec tego kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy.
W zaistniałych realiach procesowych, zgodnie z brzmieniem art. 530 § 2
k.p.k., właściwy organ sądu odwoławczego powinien odmówić przyjęcia kasacji,
skoro zaszły okoliczności, o których mowa w art. 429 § 1 k.p.k. Ponieważ jednak
kasację z naruszeniem powołanych przepisów przyjęto i nadano jej bieg, Sąd
Najwyższy zobligowany treścią art. 531 § 1 k.p.k. musiał pozostawić ją bez
rozpoznania. Konsekwencją było obciążenie skazanego kosztami postępowania
kasacyjnego, w tym zwrot oskarżycielowi posiłkowemu C. S.A. (wcześniej I. S.A.)
wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym
w wysokości 720 zł, tj. za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na kasację, które to
rozstrzygnięcia zapadły po myśli art. 616 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., art. 637a k.p.k. w zw. z
art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637 § 1 k.p.k. oraz § 16 zd. drugie w zw. z § 11 ust. 4
pkt 2 i ust. 7 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
III KK 251/26
4
października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r.,
poz. 215).
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
