III KK 234/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Anna Dziergawka
Dnia 1 lipca 2026 r.
w sprawie R.B.
podejrzanego czyn z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 1 lipca 2026 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę podejrzanego
od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 15 grudnia 2025 r., sygn. akt IV Kz 1193/25,
utrzymującego w mocy postanowienie
Sądu Rejonowego dla Krakowa-Nowej Huty w Krakowie
z dnia 6 października 2025 r., sygn. akt II K 545/25/N,
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu
adw. A.P. (Kancelaria Adwokacka w K.), kwotę 885,60 (osiemset
osiemdziesiąt pięć 60/100) złotych, w tym 23% VAT, tytułem
wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz
podejrzanego;
3. zwolnić podejrzanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
III KK 234/26
2
Sąd Rejonowy dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie postanowieniem z dnia
6 października 2025 r., sygn. akt II K 545/25/N na zasadzie art. 354 pkt 2 k.p.k. w
zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. umorzył postępowanie karne
przeciwko R.B. podejrzanemu o czyn zabroniony zarzucany podejrzanemu
wnioskiem o umorzenie postępowania i zastosowanie środka zabezpieczającego,
polegający na tym, że w dniu 27 grudnia 2024 roku w Krakowie, Nowej -Hucie,
poprzez zadanie D.S. ciosu nożem w okolice nadgrzbietowa łopatki lewej,
spowodował u niego obrażenia ciała w postaci otwartej rany ściany tylnej klatki
piersiowej, krwiaka opłucnowej lewej z niewielkopłaszczyznoxoq odmy w linii
pachowej środkowej, które to spowodowały naruszenie czynności narządu ciała
D.S. na okres dłuższy niż 7 dni, a czynu tego dopuścił się mając zniesioną zdolność
rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art.
31 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. (pkt I), na mocy art.
93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 i § 5 k.k., art. 93c pkt 1 k.k., art. 93d § 1 k.k. orzekł
wobec R.B. środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym
(pkt II). Ponadto sąd orzekł o dowodach rzeczowych (pkt III i IV) oraz o kosztach
sądowych (pkt V i VI).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł obrońca podejrzanego w
zakresie punktu II, w którym orzeczono środek zabezpieczający w postaci pobytu w
zakładzie psychiatrycznym.
Sąd Okręgowy w Krakowie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 r., sygn.
akt II IV Kz 1193/25 utrzymał w mocy postanowienie w zaskarżonej części (pkt 1) i
orzekł o kosztach sądowych (pkt 2 i 3).
Kasację od powyższego postanowienia wniósł obrońca podejrzanego, w
części, tj. w punkcie I, w którym Sąd Okręgowy utrzymał w mocy postanowienie
Sądu Rejonowego, zaskarżonemu postanowieniu zarzucając:
1. rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny
wpływ na treść przedmiotowego orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. a polegające na
poczynieniu po raz pierwszy przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych z
pominięciem części wyjaśnień podejrzanego, co doprowadziło go do błędnego
ustalenia, że podejrzany nie działał w zamiarze obrony bezpośrednio atakowanego
dobra prawnego, podczas gdy analiza całości materiału dowodowego, w tym
III KK 234/26
3
wyjaśnień podejrzanego znajdujących się na karcie 120 akt sprawy, które to
wyjaśnienia zostały w całości pominięte przez Sąd Okręgowy, prowadzi do wniosku,
że podejrzany działał w celu odpierania ataku na mienie (skradzione przez
pokrzywdzonego telefony);
2. rażące naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny
wpływ na treść przedmiotowego orzeczenia, a to art. 433 § 2 k.p.k. polegające na
tym, że Sąd Okręgowy nie odniósł się w sposób należyty do podnoszonych w
zażaleniu zarzutów, analizując jedynie działania w ramach obrony koniecznej w
celu odpierania ataku na życie i zdrowie podejrzanego, podczas gdy prawidłowe
odniesienie się przez Sąd Okręgowy do zarzutów podniesionych w zażaleniu
wymagałoby odniesienia się do ich rzeczywistej treści, a to działania podejrzanego
w celu odpierania ataku na mienie, a w konsekwencji prawidłowej oceny
bezprawności względnie stopnia społecznej szkodliwości czynu zarzucanego
podejrzanemu.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w zaskarżonej
części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Krakowie celem ponownego
jej rozpoznania, o wstrzymanie wykonania postanowienia w zaskarżonej części
oraz o przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz adw. A.P. zwrotu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej podejrzanemu z urzędu, gdyż opłaty nie
zostały zapłacone w całości lub w części.
W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Kraków – Nowa Huta w
Krakowie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja wniesiona przez obrońcę podejrzanego jest oczywiście bezzasadna,
co uprawniało do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 523 § 1
k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art.
439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia. Zatem możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest
istotnie ograniczona. Podzielając utrwalone w tym zakresie orzecznictwo Sądu
Najwyższego, stwierdzić trzeba, że postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością
postępowaniem, które ponawiać ma zwykłą kontrolę odwoławczą. W toku zaś tego
III KK 234/26
4
postępowania z założenia nie dokonuje się kontroli poprawności oceny
poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie
bada współmierności orzeczonej kary (zob. postanowienie SN z dnia 15 marca
2023 r., IV KK 549/22; postanowienie SN z dnia 10 lipca 2019 r., II KK 210/19;
postanowienie SN z dnia 21 września 2017 r., IV KK 276/17).
Za bezzasadny uznać należy zarzut z punktu I, w którym obrońca wskazuje,
że sąd odwoławczy naruszył przepisy prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.k.
Zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. ma w kasacji rację bytu, gdy sąd odwoławczy
prowadził postępowanie dowodowe (w konsekwencji musiał przeprowadzić ocenę
pozyskanych dowodów), względnie, gdy zmieniając wyrok sądu pierwszej instancji
odmiennie ocenił przeprowadzone przez ten sąd dowody. Wtedy bowiem sąd ad
quem stosuje samodzielnie art. 7 k.p.k., zaś w pozostałych wypadkach, gdy strona
podniesie stosowny zarzut, jego rola ogranicza się do kontrolowania prawidłowości
zastosowania wskazanej normy prawnej na etapie pierwszoinstancyjnym, co
wyklucza możliwość jej bezpośredniego naruszenia (zob. postanowienie SN z dnia
23 lipca 2025 r., V KK 244/25). W niniejszej sprawie sąd odwoławczy nie
przeprowadzał postępowania dowodowego, a jedynie kontrolował zaskarżone
postanowienie i w wyniku tej kontroli utrzymał je w mocy w zaskarżonej części.
Jednocześnie wskazać należy, iż sąd odwoławczy poddawał analizie zarówno
wyjaśnienia podejrzanego złożone w postępowaniu przygotowawczym, jak i przed
sądem, wskazując jednocześnie, że znalazły one potwierdzenie w pozostałym
materiale dowodowym (str. 8 uzasadnienia).
Podkreślić również trzeba, że wbrew twierdzeniom autora kasacji, Sąd
Okręgowy w Krakowie działając jako sąd odwoławczy, dokonał w sposób
prawidłowy instancyjnej kontroli zaskarżonego orzeczenia, co w sposób
jednoznaczny wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Sąd
Okręgowy bowiem w sposób właściwy i rzetelny odniósł się do wszystkich zarzutów
apelacyjnych, a zatem prawidłowo zrealizował obowiązki wynikające z przepisów
art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Przeprowadzona w ten sposób kontrola
odwoławcza doprowadziła do utrzymania zaskarżonego postanowienia w mocy.
Sąd odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że nie
III KK 234/26
5
sposób przypisać podejrzanemu działania w ramach obrony koniecznej, zaś
decyzję w tym zakresie szczegółowo uzasadnił (str. 8-9 uzasadnienia).
Zauważyć należy, co jednoznacznie wynika z orzecznictwa Sądu
Najwyższego, że istotą kasacji nie może być samo negowanie wiarygodności
dowodów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych, tylko dlatego, że zostały
one ocenione w sposób dla skazanego niekorzystny. Tego rodzaju zabieg stanowi
nie tylko nieuprawnioną polemikę, ale też obejście przepisu art. 523 k.p.k. Tym
samym stanowisko skarżącego w tym zakresie zawiera wyłącznie subiektywną
ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Reasumując, skarżący zmierza do przedstawienia własnej i odmiennej oceny
przeprowadzonych dowodów oraz dokonanych na ich podstawie ustaleń stanu
faktycznego. Skarżący formułując w ten sposób kasację, będącą nadzwyczajnym
środkiem zaskarżenia, środek ten potraktował jako kolejny instancyjny środek
odwoławczy, co jest niedopuszczalne. Kasacja nie służy bowiem do ponawiania
kontroli instancyjnej już dokonanej przez sąd odwoławczy, stąd też postępowanie
kasacyjne nie może być traktowane jako trzecia instancja (zob. postanowienie SN z
dnia 9 stycznia 2019 r., IV KK 694/18; postanowienie SN z dnia 11 października
2022 r., V KK 332/22; postanowienie SN z dnia 10 kwietnia 2025 r., IV KK 95/25).
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono na podstawie
art. 637a k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k., zwalniając skazanego od ich ponoszenia
i obciążając nimi Skarb Państwa.
Uwzględniając wniosek obrońcy skazanego z urzędu, na podstawie art. 29
ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz.U.2024,
poz.1564) w zw. z § 2 pkt 1, § 4 pkt 3 i § 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 24
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie
ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz.U.2026,
poz. 87 t.j.) zasądzono na jego rzecz kwotę 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć
60/100) złotych, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie kasacji na rzecz podejrzanego.
Wobec oddalenia kasacji, rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego postanowienia stało się bezprzedmiotowe.
III KK 234/26
6
[WB]
[r.g.]
