III KK 191/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 czerwca 2026 r.
SSN Michał Laskowski
w sprawie S. L.
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
(art. 532 § 3 k.p.k.),
w dniu 17 czerwca 2026 r., wniosków obrońców
o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt IV Ka 1732/24
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Szczecin - Centrum w Szczecinie
z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt IV K 113/21
postanowił:
wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Obrońcy S.L. w dwóch nadzwyczajnych środkach zaskarżenia od
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z 5 listopada 2025 r.,
niezależnie od uchybień kasacyjnych, zamieścili wnioski o wstrzymanie wykonania
orzeczenia.
Stwierdzić należy, że wnioski obrońców nie zasługiwały na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania wyroku ma charakter wyjątkowy, dlatego
potrzeby zastosowania wstrzymania wykonania kary nie może uzasadniać sama
III KK 191/26
2
czynność procesowa - wniesienie kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero
wówczas, gdy charakter zarzutów kasacyjnych wskazuje na ich oczywistą
zasadność, a nadto wystąpiły szczególne, wyjątkowe okoliczności pozwalające
przyjąć, iż wykonanie orzeczenia mogłoby spowodować nieodwracalne,
niekorzystne dla skazanego skutki. Analizując treść poszczególnych podniesionych
w kasacjach zarzutów, w kontekście treści uzasadnienia zaskarżonego nimi wyroku
Sądu odwoławczego, nie można obecnie - niezależnie od przyszłego
rozstrzygnięcia w przedmiocie zasadności kasacji - przyjąć, że bardzo istotne
względy przemawiają za ich oczywistą zasadnością. Tego stanu rzeczy nie zmienia
fakt powołania w jednej z kasacji bezwzględnej przyczyny odwoławczej, którą w
niniejszej sprawie jest art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., albowiem – nie przesądzając z góry
wyniku postępowania kasacyjnego – samo wskazanie tego uchybienia nie czyni
S.L. , który w obecnej sytuacji procesowej jest uznany prawomocnym wyrokiem
sądowym za winnego popełnienia w czasie pełnienia zawodu adwokata szeregu
poważnych przestępstw w tym: dwóch oszustw (art. 286 § 1 k.k.), co najmniej
trzech czynów poplecznictwa w tym jednego popełnionego w ramach czynu
ciągłego z fałszerstwem intelektualnym, którego dopuścił się w celu osiągnięcia
korzyści majątkowej (art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1
k.k.) oraz kradzieży zwykłej (art. 278 § 1 k.k.), za co został skazany na karę łączną
4 lat pozbawienia wolności i obowiązek naprawienia szkody z art. 46 § 1 k.k. –
niewinnym, co miałoby prowadzić do wstrzymania wykonania orzeczonej kary.
Wobec powyższych argumentów, a także wskutek niewykazania przez
skarżących żadnych wyjątkowych okoliczności uzasadniających zastosowanie art.
532 k.p.k., wniosek obrońcy należało uznać za niezasadny.
[J.J.]
[a.ł]
III KK 191/26
3
