III KK 169/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 24 kwietnia 2025 r.
SSN Jacek Błaszczyk
w sprawie A. W.
podejrzanej z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k.
w dniu 24 kwietnia 2025 r.
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,
kasacji, wniesionej przez obrońcę podejrzanej
od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV Kz 910/24
utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego w Wieliczce
z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 913/23,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu
adw. M. P. Kancelaria Adwokacka w Ś. kwotę 885,60 zł
(osiemset osiemdziesiąt pięć złotych 60/100), w tym 23 % VAT, za
sporządzenie i wniesienie kasacji;
3. zwolnić A. W. z kosztów sądowych postępowania
kasacyjnego.
[J.J.]
UZASADNIENIE
III KK 169/25
2
Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II K 913/23 Sąd
Rejonowy w Wieliczce na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k.
umorzył postępowanie karne wobec podejrzanej A. W. o czyny opisane we wniosku
prokuratora, tj. o przestępstwo z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k., a na
podstawie art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 k.k. i art. 93c pkt 1 k.k. zastosował
wobec podejrzanej środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie
psychiatrycznym.
Po rozpoznaniu zażalenia obrońcy podejrzanej Sąd Okręgowy w Krakowie
postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV Kz 910/24, utrzymał
zaskarżone postanowienie w mocy.
Kasację od tego orzeczenia wniósł obrońca podejrzanej zarzucając rażące
naruszenie prawa, tj. art. 93a § 1 pkt 4 k.k., art. 93b § 1 i 3 k.k., art. 93c pkt 1 k.k.
oraz art. 93g § 1 k.k., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie środka
zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym - w sytuacji, w
której nie zachodziło ryzyko ponownego popełnienia przez podejrzaną czynu
zabronionego o znacznej szkodliwości społecznej oraz w sposób nieodpowiedni do
stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który podejrzana może
popełnić.
W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie
zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi Okręgowemu w Krakowie.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Rejonowej w
Wieliczce wniósł o jej nieuwzględnienie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa
w art. 535 § 3 k.p.k. Analiza zarzutów kasacyjnych nie wykazała, by w sprawie
doszło do rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.
Sąd I instancji przeprowadził prawidłową ocenę przesłanek wymienionych
w art. 93b k.k. i art. 93g k.k., dokonując oceny stopnia prawdopodobieństwa
popełnienia przez A. W. ponownie czynu zabronionego o znacznym stopniu
społecznej szkodliwości - poza oceną specjalistycznej opinii biegłych lekarzy
psychiatrów wypowiadających się w tej kwestii, dokonał także analizy tego
III KK 169/25
3
prawdopodobieństwa z uwzględnieniem dotychczasowego zachowania
podejrzanej, jej uprzedniej karalności oraz obecnej sytuacji życiowej, połączonej z
prognozowaniem możliwości zaistnienia okoliczności i warunków sprzyjających
zaprzestaniu leczenia i ewentualnością popełnienia przestępstwa. Nie doszło do
zawężenia tej oceny wyłącznie do analizy dokonanej przez lekarzy psychiatrów.
Dlatego nie miało miejsca naruszenie wskazanych w zarzutach kasacyjnych
przepisów przez Sąd odwoławczy, który z taką oceną Sądu Rejonowego w pełni się
zgodził.
Sąd ad quem starannie i szczegółowo odniósł się do potrzeby zastosowania
środka zabezpieczającego w tej sprawie i wskazał, na jakiej podstawie należało
wyprowadzić wniosek, że Sąd a quo uznał, iż czyn podejrzanej cechował się
znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Tym samym, środek zabezpieczający
orzeczony wobec podejrzanej nie może zostać uznany za nieproporcjonalny, a
także spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki orzeczenia wobec
podejrzanej właśnie tego - izolacyjnego środka zabezpieczającego.
Reasumując, nie można było uznać, że w kasacji trafnie wskazano na
jakiekolwiek uchybienie, które mogłoby stanowić "rażące naruszenie prawa", o
którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Takie uchybienie musiałoby bowiem spełniać
dwie przesłanki: być rażącym, a także mieć wpływ na treść zaskarżonego
orzeczenia. "Rażące" naruszenie to takie, które ma charakter wyraźny, niewątpliwy,
dający się łatwo stwierdzić, jak również, gdy jego ciężar gatunkowy ma charakter
poważny. O "istotnym" zaś wpływie uchybienia na treść zaskarżonego orzeczenia
można mówić jedynie wtedy, gdy możliwe jest wykazanie, że kwestionowane
rozstrzygnięcie byłoby w istotny sposób odmienne od tego, które w sprawie
zapadło. Z tego rodzaju sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy zarzuty
sformułowane w środku odwoławczym zostaną w ogóle pominięte przez sąd drugiej
instancji (art. 433 § 2 k.p.k.), bądź w sytuacji, w której wprawdzie staną się
przedmiotem rozważań sądu odwoławczego, lecz w sposób odbiegający od
wymogu rzetelnej ich oceny (art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. - tak np.
Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 24 stycznia 2024 r., V KK 485/23 oraz z
dnia 11 grudnia 2023 r., IV KK 455/23).
III KK 169/25
4
Tymczasem z opisanych powyżej okoliczności jasno wynika, że w niniejszej
sprawie tego rodzaju uchybienia nie miały miejsca.
Podsumowując te rozważania należało uznać kasację za oczywiście
bezzasadną i oddalić na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Oczywista
bezzasadność kasacji zachodzi wtedy, gdy już na pierwszy rzut oka, z oceny
podniesionych w niej zarzutów, w jasny sposób wynika, że są one jednoznacznie
nietrafne i nie mogą doprowadzić do oczekiwanego przez skarżącego rezultatu w
postaci wzruszenia zaskarżonego orzeczenia. Taka właśnie oczywista
bezzasadność wniesionej skargi zaistniała i w tej sprawie.
Wobec uznania kasacji za bezzasadną w formule kwalifikowanej,
bezprzedmiotowe okazało się rozpoznanie wniosku obrońcy w trybie art. 532 § 1
k.p.k. o wstrzymanie wykonania orzeczenia.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na
podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., zwalniając od nich podejrzaną
i obciążając tymi kosztami Skarb Państwa. Koszty te obejmują w szczególności
wynagrodzenie dla obrońcy z urzędu.
[JJ.]
[r.g.]
