III CZ 118/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Marcin Trzebiatowski
3 czerwca 2026 r.
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 3 czerwca 2026 r. w Warszawie
zażalenia R.
na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z 11 marca 2025 r., VII AGa 1453/23,
w sprawie z powództwa R.
przeciwko L. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
z udziałem interwenientów ubocznych P. spółki akcyjnej w W. i T. spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w M.
o zapłatę,
oddala zażalenie.
UZASADNIENIE
Powód R. wniósł o zasądzenie od pozwanego L. sp. z o.o. w G. kwoty 136
360,87 EUR wraz z odsetkami od kwoty odszkodowania w wysokości 5% rocznie,
licząc od dnia skierowania pisemnej reklamacji do przewoźnika,[…] oraz
o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym opłaty od pozwu i kosztów
zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od
pełnomocnictwa i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia
się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że objęta
pozwem kwota stanowi równowartość szkody powstałej w związku z kradzieżą
towaru, który pozwany podjął się przewieźć na zlecenie powoda.
III CZ 118/25
2
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem zaocznym z 11 kwietnia 2021 r.
uwzględnił żądanie pozwu w całości i zasądził od pozwanej na rzecz powódki
kwotę 136 360,87 EUR wraz z odsetkami i kosztami procesu.
Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 29 lipca 2024 r. oddalił apelację
powoda od w/w wyroku Sądu Okręgowego oraz orzekł o kosztach postępowania.
Powód 10 grudnia 2024 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku apelacyjnego.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w dniu 22 stycznia 2025 r. – na podstawie
zarządzenia z 17 stycznia 2025 r. – wezwał powoda do doprecyzowania wniosku
kasacyjnego w odniesieniu do zakresu zaskarżenia.
Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z 11 marca 2025 r. odrzucił
skargę kasacyjną powoda wobec uznania, że wniosek tej skargi nie został
w przedmiotowej sprawie skonstruowany w sposób spełniający wymogi określone
w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Sąd wskazał, że skarga kasacyjna wniesiona przez
powoda nie zawiera niezbędnej korelacji między zakresem zaskarżenia,
a zakresem wniosku kasacyjnego i w związku z tym podlega odrzuceniu.
W zażaleniu z 3 kwietnia 2025 r. na to postanowienie powód wniósł
o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania oraz o przyznanie mu kosztów postępowania wywołanego
wniesieniem zażalenia, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm
przepisanych, zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 3981 § 1 k.p.c., art.
2 Konstytucji RP, art. 3986 § 2 k.p.c., art. 130 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art.
391 § 1 k.p.c., art. 379 pkt 5 k.p.c., art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji
RP.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać
oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono
zaskarżone w całości czy w części (pkt 1); przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich
uzasadnienie (pkt 2); wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia
z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany (pkt 3).
III CZ 118/25
3
W uchwale składu siedmiu sędziów z 5 marca 2026 r., III CZP 29/25, Sąd
Najwyższy wyjaśnił, że określenie zakresu wniosku skargi kasacyjnej jest
niezbędne jedynie, gdy wniosek ten obejmuje uchylenie i zmianę zaskarżonego
orzeczenia. Zamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie i zmianę
orzeczenia z pominięciem oznaczenia zakresu żądanego uchylenia i zmiany
stanowi istotną wadę skutkującą odrzuceniem skargi a limine (postanowienia SN:
z 26 września 2022 r., I CSK 1563/22; z 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12;
z 8 maja 2008 r., V CZ 26/08 i z 19 marca 2009 r., II UZ 9/09).
We wniesionej skardze kasacyjnej powód określił zakres zaskarżenia wyroku
Sądu drugiej instancji wskazując, że zaskarża ten wyrok w całości. Następnie
w piśmie procesowym z 23 stycznia 2025 r. powód wskazał: „doprecyzowuję
wniosek kasacyjny w odniesieniu do zakresu zaskarżenia, który został zawarty
w pkt. A skargi kasacyjnej, wskazując, iż Powódka zaskarża wyrok w części, tj.
w zakresie pkt. I oraz pkt. II zaskarżonego wyroku”. Jednocześnie, w dołączonym
do w/w pisma brakującym odpisie tej skargi, powód wniósł o: „uchylenie
zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2024 r.
(sygn. akt: VII AGa 1453/23) i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego
rozpoznania, z pozostawieniem temu Sądowi do rozstrzygnięcia w przedmiocie
kosztów postępowania […]”, ewentualnie, w przypadku spełnienia przesłanek z art.
39816 k.p.c., wniósł o: „uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia
29 lipca 2024 r. (sygn. akt: VII AGa 1453/23) i rozstrzygnięcie sprawy co do jej
istoty oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania […]”.
Powód zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji nie sprecyzował zakresu,
w jakim żąda uchylenia tego wyroku. Zawarty w skardze wniosek o uchylenie
wyroku Sądu Apelacyjnego, nie może być ani utożsamiany z żądaniem uchylenia
orzeczenia czy to w całości, czy w części, ani uzupełniany założeniem sądu, że
zakres żądanego uchylenia odpowiada wskazanemu przez stronę zakresowi
zaskarżenia orzeczenia skargą kasacyjną. Zakres zaskarżenia oraz wniosek
o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia stanowią przedmiot odrębnych
wymogów formalnych skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona powinna w obu tych
kwestiach odrębnie sformułować własne stanowisko (postanowienia SN:
z 15 września 2020 r., V CSK 116/20 i z 16 listopada 2023 r., I CSK 3565/23).
III CZ 118/25
4
Dodać należy na marginesie, że zupełnie bezzasadne są zarzuty powoda
w jego zażaleniu, w tym zwłaszcza te w/w przepisów procesowych (pkt 1-2
i 3 petitum zażalenia). Pretensje zgłoszone w tych zarzutach wobec Sadu
Apelacyjnego są nie na miejscu. Sam powód podporządkował się przecież
zarządzeniu tego Sadu i wezwaniu go do uzupełnienia wytkniętego braku
w przedmiocie doprecyzowania wniosku kasacyjnego co do zakresu zaskarżenia.
Skoro tak uczynił i wykonał to zarządzenia, doprecyzowując swój wniosek, to nie
może teraz twierdzić, że został niejako wprowadzony takim zobowiązaniem w błąd
albo że ów brak był fikcyjny czy tylko pozorny. Jego własne działanie potwierdza,
że tak jednak nie było – co wyklucza tego rodzaju pretensje już choćby w świetle
zakazu venire contra factum proprium. Tym bardziej powód nie może podnosić, że
odnośne zarządzenie Sądu było niejasne czy niekonkretne. Jeśli tak by było, to
profesjonalny pełnomocnik wiedziałby, jak ma w takiej sytuacji zareagować – a na
pewno zgłosiłby takie wątpliwości wcześniej, ewentualnie wykonałby wezwanie do
uzupełnienia braków w sposób odmienny, dając zamiast doprecyzowania inne
wyjaśnienie lub też formułując to doprecyzowanie w sposób odmienny.
Wobec tego nie może być tu mowy o nieważności postępowania wobec
pozbawienia powoda możliwości obrony swoich praw poprzez skorzystanie
z możliwości wszczęcia postępowania kasacyjnego ani o wystąpieniu związanego
z tym naruszenia w/w norm konstytucyjnych dotyczących ochrony prawa do sądu
i ochrony zaufania do państwa i prawa (kolejno pkt 4 i 5-6 petitum zażalenia).
W zaistniałej sytuacji żadna z tego rodzaju zasad nie może tłumaczyć wad
konstrukcyjnych skargi kasacyjnej – stanowiącej wyjątkowy środek zaskarżenia,
a tym bardziej uchylać ich skutków określonych ściśle interpretowanymi
i egzekwowanymi regułami procesowymi, tym bardziej, jeśli wniesienie skargi
kasacyjnej objęte jest reżimem profesjonalnej reprezentacji.
Dlatego też, wbrew zarzutom skarżącego, Sąd Apelacyjny prawidłowo uznał,
że – wobec niespełnienia przez powoda wymogów konstrukcyjnych skargi
kasacyjnej określonych w art. 3984 § 1 k.p.c. – skarga ta podlegała odrzuceniu.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art.
3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.
III CZ 118/25
5
[a.ł]
Marcin Trzebiatowski
(M.K.)
