III CSK 93/16

Sygn. akt III CSK 93/16

POSTANOWIENIE

Dnia 18 maja 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z wniosku A. N.
‎przy uczestnictwie P. […] S.A.

z siedzibą w K.
‎o ustanowienie służebności przesyłu,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 maja 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w T.
‎z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 4 lutego 2015 r., którym oddalony został jego wniosek o ustanowienie na jego nieruchomości służebności przesyłu za wynagrodzeniem w wysokości 16 616 zł.

Wnioskodawca powołał w skardze obie podstawy przewidziane w art. 398³ § 1 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazał przyczynę  objętą art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistej zasadności skargi upatrywał w zaakceptowaniu nieprawidłowości dotyczących wydania decyzji administracyjnej, co narusza także przepisy Konstytucji i przemawia za naruszeniem pozostałych przepisów powołanych w skardze.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek zaskarżenia o szczególnym charakterze, skierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz eliminację orzeczeń oczywiście wadliwych, bądź dotkniętych nieważnością postępowania, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżania orzeczeń niesatysfakcjonujących stron. Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przesądu, ustanowionego w art. 398⁹ k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną. Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występuje istotne zagadnienie, zachodzi potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, a zatem okoliczności przewidziane w art. 398⁹ § 1 pkt 1 do 4 k.p.c. Nie podlegają natomiast badaniu podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Założenie wymagania objętego art. 398⁴ § 2 k.p.c. zostanie spełnione, jeżeli zostaną przedstawione w skardze kasacyjnej i uzasadnione przesłanki o charakterze publicznoprawnym, stanowiące podstawę wstępnej, merytorycznej oceny przyczyn określonych w art. 398⁹ § 1 k.p.c.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. łączy się z obowiązkiem wykazania, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy, a jego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). Argumentacja uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w odniesieniu do tej przyczyny, na tle powołanych podstaw tej skargi oraz motywów zaskarżonego wyroku nie pozwala na uznanie, że doszło do naruszenia przepisów regulujących postępowanie apelacyjne, a tym bardziej w rażącym stopniu, jak też, iż skarga jest oczywiście uzasadniona. Nie zostały przedstawione argumenty dla poparcia tezy o tak rozumianej oczywistej zasadności skargi, a skarżący skupił się na przedstawieniu własnego przekonania o popełnieniu niedopuszczalnych nieprawidłowości.

W postępowaniu przed Sądem drugiej instancji nie miała miejsca żadna z przyczyn nieważności postępowania, które Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu, stosownie do art. 398¹³ § 1 k.p.c.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398⁹ § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została skutecznie złożona, z uwagi na uchybienie obowiązkowi przewidzianemu w art. 132 § 1 k.p.c. Nie usunęło tej nieprawidłowości doręczenie tego pisma przez Sąd Okręgowy pełnomocnikowi skarżącego. Nie było zatem podstaw do rozpoznania wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

jw