II ZO 48/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Korzeniowski
Dnia 17 lipca 2025 r.
w sprawie dotyczącej sędziego Sądu Apelacyjnego w […] w stanie spoczynku X.
Y., po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej 17 lipca 2025 r., na
posiedzeniu bez udziału stron, wniosku sędziego Sądu Apelacyjnego w […]
w stanie spoczynku X. Y. z 12 maja 2025 r. o wyłączenie sędziego Sądu
Najwyższego Marka Siwka od udziału w rozpoznaniu sprawy
o sygn. akt II ZIZ 32/24,
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosku o wyłączenie SSN Marka Siwka od udziału
w rozpoznaniu sprawy o sygn. akt II ZIZ 32/24.
UZASADNIENIE
Pismem z 12 maja 2025 r., sędzia Sądu Apelacyjnego w […] w stanie
spoczynku X. Y. wniósł o wyłączenie między innymi SSN Marka Siwka od udziału w
sprawie II ZIZ 32/24.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wobec SSN Marka Siwka
i pozostałych osób wyznaczonych do składu orzekającego w sprawie II ZIZ 32/24,
zachodzi taka sama wadliwość powołania na urząd sędziego SN, jaką
wnioskodawca - sędzia w stanie spoczynku X. Y., podniósł w swoim zażaleniu,
złożonym w sprawie o sygn. akt II ZIZ 32/24. W zażaleniu sędzia X. Y. podniósł
II ZO 48/25
2
zarzut udziału w składzie Sądu Najwyższego osoby nieuprawnionej do orzekania,
czyli zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Wnioskodawca wskazał, że
motywował ją wadliwością powołania na stanowisko sędziego, wynikającego z
zastosowania niekonstytucyjnej procedury, zainicjowanej przez Krajową Radę
Sądownictwa, ukształtowaną w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia
2017 r.
W ocenie wnioskodawcy orzekanie przez wyznaczone do składu osoby,
w tym sędziego SN Marka Siwka, prowadzi do naruszenia standardu niezawisłości
i bezstronności. Członkowie składu orzekającego w sprawie o sygn. akt II ZIZ 32/24,
ocenialiby znaczenie okoliczności, które dotyczą ich samych, a więc orzekaliby
niejako we własnej sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Marka Siwka nie jest
zasadny.
Wątpliwości co do bezstronności sędziego SN Marka Siwka, wyznaczonego
do składu orzekającego w sprawie o sygn. akt II ZIZ 32/24, wnioskodawca
upatrywał w okoliczności powołania SSN Marka Siwka na stanowisko sędziego
Sądu Najwyższego na wniosek KRS ukształtowanej w trybie określonym
przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3).
Sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko
Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Oznacza to, że
wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy nie może być dowolne.
W tym miejscu należy przypomnieć, że ustawa stanowi, iż „Niedopuszczalne
jest ustalanie lub ocena przez Sąd Najwyższy lub inny organ władzy zgodności
z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia
do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości” – art. 29 § 3 ustawy
z 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym. Natomiast art. 29 § 4 cytowanej ustawy
stanowi, że: „okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego Sądu Najwyższego nie
II ZO 48/25
3
mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważenia orzeczenia wydanego
z udziałem tego sędziego lub kwestionowania jego niezawisłości i bezstronności”.
Wnioskodawca nie przywołał innej argumentacji, pozwalającej na jej ocenę
przez Sąd w kontekście przepisu art. 41 § 1 k.p.k., który stanowi, że: „sędzia ulega
wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać
uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie”.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 23 stycznia 2022 r., sygn. P 10/19, orzekł:
1. Art. 49 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1805, ze zm.) w zakresie, w jakim za przesłankę
mogącą wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej
sprawie uznaje jakąkolwiek okoliczność odnoszącą się do procedury powoływania
tego sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej
Rady Sądownictwa do pełnienia urzędu, jest niezgodny z: a) art. 45 ust.
1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt
17 Konstytucji.
2. Art. 31 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U.
z 2021 r. poz. 1904) w związku z art. 49 § 1 ustawy z 17 listopada 1964 r. - Kodeks
postępowania cywilnego w zakresie, w jakim za przesłankę wyłączenia sędziego
z orzekania uznaje okoliczność, że obwieszczenie Prezydenta Rzeczypospolitej
Polskiej o wolnych stanowiskach sędziego w Sądzie Najwyższym, na podstawie
którego rozpoczyna się proces nominacyjny sędziów, stanowi akt wymagający dla
swojej ważności podpisu Prezesa Rady Ministrów (kontrasygnaty), a konsekwencją
jego braku jest wątpliwość co do bezstronności sędziego powołanego do pełnienia
urzędu w procedurze nominacyjnej rozpoczętej takim obwieszczeniem, jest
niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 144 ust. 2 oraz art. 144 ust. 3 pkt 17
Konstytucji.
3. Art. 1 w związku z art. 82 § 1 i art. 86, art. 87, art. 88 ustawy z 8 grudnia
2017 r. o Sądzie Najwyższym w zakresie, w jakim stanowi normatywną podstawę
rozstrzygania przez Sąd Najwyższy o statusie osoby powołanej do sprawowania
urzędu na stanowisku sędziego, w tym sędziego Sądu Najwyższego,
II ZO 48/25
4
i wynikających z tego uprawnieniach takiego sędziego oraz związanej z tym
statusem skuteczności czynności sądu dokonanej z udziałem tej osoby, jest
niezgodny z art. 2 w związku z art. 10, art. 144 ust. 3 pkt 17 i art. 183 ust. 1 i 2
Konstytucji.
Wprawdzie wyrok Trybunału dotyczy art. 49 k.p.c., jednak pozwala stwierdzić,
że przedstawiona w nim wykładnia prawa rozciąga się również na problem
stosowania art. 41 § 1 k.p.k. ze względu na zbieżną podstawę oceny
dopuszczalności wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy na wniosek (iudex
suspectus).
Wskazać również należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 2 czerwca
2020 r., sygn. akt P 13/19, w którym orzeczono, że:
Art. 49 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1460, ze zm.) w zakresie, w jakim dopuszcza
rozpoznanie wniosku o wyłączenie sędziego z powodu podniesienia okoliczności
wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na
wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, jest niezgodny z art. 179 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
Oznacza to, że ustrój i postępowanie przed sądami należą do ustawodawcy
– art. 176 ust. 2 Konstytucji RP. W tym zakresie decyduje zatem ustawa i polskie
prawo (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 14 lipca 2021 r., P 7/20,
z 7 października 2021 r., K 3/21, z 24 listopada 2021 r., K 6/21, z 10 marca 2022 r.,
K 7/21, z 11 grudnia 2023 r., Kp 1/23).
W sprawie nie ma też zastosowania art. 40 k.p.k., gdyż nie spełnia się żadna
z określonych w nim ustawowych podstaw wyłączenia sędziego z mocy prawa.
Z tych motywów orzeczono jak w sentencji.
[M. T.]
[r.g.]
II ZO 48/25
5
