II ZK 91/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 24 lutego 2026 r.
SSN Maria Szczepaniec
w sprawie dyscyplinarnej lekarza T. S.
obwinionego o popełnienie przewinienia zawodowego z art. 1 ust. 2 i 3, art. 12 ust.
1 w zw. z art. 53 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich
po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k.
kasacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od orzeczenia Naczelnego Sądu
Lekarskiego z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt […], zmieniającego orzeczenie
Okręgowego Sądu Lekarskiego […] z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt […]
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć obwinionego lekarza T. S. kosztami sądowymi za
postępowanie kasacyjne, w tym wydatkami w kwocie 20 zł.
UZASADNIENIE
Lekarz T. S. został obwiniony o to, że w okresie od 10 października 2022 r.
do 26 października 2022 r. na swoim profilu społecznościowym zamieścił
naruszające godność osobistą wpisy na temat młodych kobiet, pacjentek oraz
obraźliwą odpowiedź na post internautki, tj. o popełnienie przewinienia
zawodowego z art. 1 pkt 2 i 3 Kodeksu Etyki Lekarskiej w zw. z art. 53 ustawy z
dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich.
II ZK 91/25
2
Orzeczeniem z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt […], Okręgowy Sąd
Lekarski […], w punkcie 1 orzeczenia uznał obwinionego lekarza winnego
zarzucanego mu przewinienia zawodowego i za czyn ten wymierzył mu karę
pieniężną w wysokości czterokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia
w sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku ogłoszonego przez Prezesa
Głównego Urzędu Statystycznego w dniu wydania orzeczenia, tj. w kwocie
32 131,84 zł na rzecz Fundacji […] z siedzibą w W., zaś w punkcie 2 obciążył
obwinionego lekarza kosztami postępowania w kwocie 7 386,40 zł.
Odwołanie od powyższego orzeczenia Okręgowego Sądu Lekarskiego […]
wniósł obrońca obwinionego lekarza zaskarżając je w całości, na jego korzyść,
zarzucając mu:
1. naruszenie art. 61 ust. 3 ustawy o izbach lekarskich poprzez:
1. zaniechanie dokonania oceny wiarygodności ujawnionej w toku
postępowania korespondencji elektronicznej z dnia 10 października 2022 r.
(k. 1) przesłanej przez D. M. do Okręgowej Izby Lekarskiej […] w zakresie
okoliczności, że zachowania obwinionego, takie jak objęte przedmiotem
niniejszego postępowania powtarzały się w przeszłości i mają charakter
wielokrotny, w sytuacji, w której twierdzenie to stanowiło jedną z podstaw
ustaleń faktycznych co do rodzaju i wymiaru kary wymierzonej Obwinionemu
a przez to, że nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami, jest
niewiarygodne, co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez poczynienie
nieprawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących wielokrotności
dopuszczenia się przez obwinionego zachowań sprzecznych z etyką
lekarską i normami społecznie akceptowalnymi, co skutkowało
wymierzeniem obwinionemu rażąco niewspółmiernej kary;
2. dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień obwinionego w zakresie w jakim
nie zostały one obdarzone walorem wiarygodności, to jest w odniesieniu do
okoliczności, że konto obwinionego w aplikacji Instagram nie miało
charakteru „prywatnego” poprzez oparcie tego ustalenia jedynie o kryterium
klucza, według którego obwiniony przyznaje dostęp użytkownikom aplikacji
Instagram do swojego konta, w sytuacji, w której Okręgowy Sąd Lekarski
pominął w swojej ocenie okoliczność, że dostęp do konta obwinionego, a
II ZK 91/25
3
3.
1.
2.
przez to możliwość odtworzenia zamieszczanych tam treści jest ograniczona
i uwarunkowana każdorazowym zaakceptowaniem przez obwinionego
udzielenia takiego dostępu, co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez
poczynienie nieprawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących skutków
zamieszczenia przez obwinionego relacji z dnia 10 października 2022 r. i jej
realnego oddziaływania na odbiór zawodu lekarza, to jest odczytanie wpisu,
przez wąski krąg osób, co skutkowało wymierzeniem obwinionemu rażąco
niewspółmiernej kary;
błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający
na:
nieprawidłowym i niewynikającym z materiału dowodowego ustaleniu i
wskazaniu w sentencji orzeczenia, że czyn przypisany obwinionemu został
popełniony w okresie od 10 października 2022 r. do 26 października 2022 r.,
w sytuacji, w której z korespondencji elektronicznej z dnia 10 października
2022 r. (k. 1) przesłanej przez D. M. do Okręgowej Izby Lekarskiej […] oraz
korespondencji elektronicznej z dnia 12 i 13 października 2022 r. pomiędzy
D. M. oraz M. N. (k. 12-13) wynika, że relacja opublikowana na Instagramie
przez obwinionego nie była dostępna na jego profilu na Instagramie już w
dniu 12 października 2022 r., godzina 10:25, oraz że obwiniony usunął ją po
zainteresowaniu się nią przez D. M.;
nieprawidłowym i niewynikającym z materiału dowodowego przypisaniu
obwinionemu i wskazaniu w sentencji orzeczenia, że przypisany mu czyn
polegał na tym, że obwiniony „zamieścił naruszające godność osobistą wpisy
na temat młodych kobiet w sytuacji, w której ze zgromadzonego materiału
dowodowego (k. 2, 8, 52c) wynika, że obwiniony zamieścił tylko jeden wpis -
relację na swoim koncie na Instagramie, co w zakresie zarzutu z pkt. II b) 1-2
petitum, miało wpływ na treść orzeczenia poprzez nieprawidłowe
skonstruowanie opisu czynu przypisanego obwinionemu, a zatem
naruszenie art. 89 ust. 2 pkt 1 ustawy o izbach lekarskich oraz błędną ocenę
skutków zamieszczenia przez obwinionego relacji z dnia 10 października
2022 r. i jej realnego oddziaływania na odbiór zawodu lekarza, to jest
II ZK 91/25
4
odczytanie wpisu, przez wąski krąg osób, co doprowadziło do wymierzenia
obwinionemu rażąco niewspółmiernej kary;
3. nieprawidłowym i niewynikającym z materiału dowodowego przypisaniu
obwinionemu i wskazaniu w sentencji orzeczenia, że obwiniony „na swoim
profilu społecznościowym zamieścił (...) obraźliwą odpowiedź na post
Internautki (...), w sytuacji, w której przedmiotowa odpowiedź została
przesłana w prywatnej korespondencji, prowadzonej w ramach aplikacji
Instagram oraz nie była publikowana przez obwinionego w jakikolwiek
sposób, co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, że prywatna
korespondencja, która nie jest prowadzona w związku z wykonywaniem
zawodu może stanowić przedmiot oceny zachowania się lekarza przez
pryzmat norm określonych w Kodeksie Etyki Lekarskiej, a przez to
nieprawidłowe opisanie czynu przypisanego obwinionemu oraz wymierzenie
mu rażąco niewspółmiernej kary.
Stawiając powyższe zarzuty, obrońca obwinionego lekarza wniósł o zmianę
orzeczenia poprzez:
1. przyjęcie, że czyn obwinionego został popełniony w dniu 10 października
2022 r., a nie w okresie od 10 października 2022 r. do 26 października 2022
r.;
2. usunięcie z opisu czynu przypisanego obwinionemu słów: „oraz obraźliwą
odpowiedź na post internautki”;
3. wymierzenie obwinionemu kary łagodniejszego rodzaju, to jest kary
upomnienia lub nagany.
Naczelny Sąd Lekarski orzeczeniem z dnia 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt […]
zmienił zaskarżone orzeczenie Sądu I instancji w ten sposób, że w miejsce czynu
opisanego w części wstępnej orzeczenia uznał lek. T. S. za winnego popełnienia
czynu opisanego w ten sposób, że obwiniony: w dniu 10 października 2022 r.
zamieścił na prowadzonym koncie zamkniętym w aplikacji Instagram jeden wpis -
relację naruszającą godność osobistą młodych kobiet, pacjentek, tj. popełnienie
przewinienia zawodowego z art. 1 ust. 2 i 3 Kodeksu Etyki Lekarskiej, art. 12 ust. 1
Kodeksu Etyki Lekarskiej w zw. z art. 53 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach
lekarskich i za tak przypisany obwinionemu lekarzowi czyn wymierza karę
II ZK 91/25
5
pieniężną w wysokości dwukrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w
sektorze przedsiębiorstw bez wypłat nagród z zysku ogłoszonego przez Prezesa
GUS w dniu 22 stycznia 2024 r., obowiązującą w dniu wydania orzeczenia przez
Sąd I instancji, tj. w kwocie 16 065,26 zł na rzecz Fundacji […], a także obciążył
obwinionego lekarza kosztami postępowania odwoławczego.
Kasację od powyższego rozstrzygnięcia wniósł obrońca obwinionego
lekarza, który zaskarżył je w części dotyczącej kary na korzyść obwinionego,
podnosząc rażącą niewspółmierność kary polegającą na niedostatecznym
rozważeniu dyrektyw jej wymiaru, określonych w art. 53 § 2 k.k. w zw. z art. 112 pkt
2 ustawy o izbach lekarskich, a to rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na
obwinionym obowiązków, rodzaju i rozmiaru ujemnych następstw przewinienia
dyscyplinarnego oraz zachowania się obwinionego po jego popełnieniu, a
zwłaszcza jego starań o naprawienie szkody oraz przez nadmierne przyznanie wagi
zasadzie prewencji indywidualnej, w sytuacji, w której:
1. czyn obwinionego miał charakter jednostkowy i incydentalny;
2. wpis popełniony przez obwinionego został opublikowany jedynie w
zamkniętym gronie na prywatnym koncie Instagram, należącym do
obwinionego;
3. treść wpisu nie była adresowana personalnie, nie zawierała danych
umożliwiających identyfikację konkretnych osób;
4. obwiniony po krótkim czasie usunął relację ze swojego portalu
społecznościowego, co świadczy o chęci ograniczenia negatywnych skutków
tej publikacji;
5. wymierzona obwinionemu kara pozostaje w rażącej dysproporcji w stosunku
do dolegliwości, które zazwyczaj spotykają oskarżonych w analogicznych
sprawach, na co wskazuje dotychczasowy dorobek orzeczniczy Naczelnego
Sądu Lekarskiego.
Stawiając powyższy zarzut, obrońca obwinionego lekarza wniósł o
uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej kary i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania Okręgowemu Sądowi Lekarskiemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
II ZK 91/25
6
Kasacja obrońcy obwinionego lekarza jest oczywiście bezzasadna,
albowiem jedyny zarzut podniesiony przez autora kasacji nie mógł mieć istotnego
wpływu na treść prawomocnego orzeczenia.
Na wstępie wskazać należy, że o niewspółmierności kary w rozumieniu art.
96 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (dalej
powoływana jako: „u.i.l.”) można mówić wówczas, gdy między karą wymierzoną a
karą sprawiedliwą, jaką należałoby orzec w następstwie prawidłowego
zastosowania dyrektyw wymiaru kary, zachodzi rażąca dysproporcja (zob.
postanowienie Sądu Najwyższego z 23 września 2016 r., SDI 38/16). W
odniesieniu do użytego przez ustawodawcę zwrotu „rażąca niewspółmierność kary”
wskazać natomiast należy, iż za taką uznaje się sankcję wyraźnie odbiegającą od
wzorca kary zgodnej z sądowymi dyrektywami jej wymiaru, która charakteryzuje się
wyraźną, nieakceptowalną dysproporcją pomiędzy karą wymierzoną, a karą
sprawiedliwą (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 marca 2016 r., SDI 76/15).
Bezzasadny w stopniu oczywistym okazał się zarzut rażącej
niewspółmierności kary i nie pozwalał na ocenę, że kara jest niewspółmierna,
zwłaszcza na tle orzeczenia Naczelnego Sądu Lekarskiego, który uwzględnił w
części odwołanie obrońcy obwinionego w zakresie, w jakim wskazywał na zbyt
dolegliwy dla obwinionego lekarza wymiar orzeczonej kary pieniężnej i uwzględnił
fakt, że przedmiotowy wpis dotyczył abstrakcyjnej grupy osób i nie był wymierzony
co do indywidualnie wskazanego pacjenta oraz że wpis ten został usunięty z konta
społecznościowego obwinionego lekarza po krótkim czasie. Wymierzona
obwinionemu lekarzowi kara pieniężna pozostaje w należytej proporcji do stopnia
szkodliwości społecznej (korporacyjnej) czynu. Zdaniem Sądu Najwyższego, tylko
ten rodzaj kary jest w stanie zrealizować cele kary w zakresie jej oddziaływania
zarówno na ogół społeczeństwa, jak i środowisko medyczne, a także cele
zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do osoby ukaranej. Słusznie zauważył
Naczelny Sąd Lekarski, że tak ujęta sankcja o charakterze finansowym
koresponduje ze stopniem społecznej i zawodowej szkodliwości czynu i jako taka
powinna trwale uzmysłowić obwinionemu, iż należyty szacunek dla pacjentów
dotyczy także rozmów (wpisów internetowych) poza godzinami pracy. Sąd
Najwyższy zaakceptował w całej rozciągłości przedstawioną w zaskarżonym
II ZK 91/25
7
orzeczeniu argumentację odnoszącą się do wymiaru kary. Nie zachodzi potrzeba
jej pogłębiania czy poszerzania, a powtarzanie wywodów Sądu a quem byłoby
zbyteczne.
Z uwagi na fakt, że zarzut kasacyjny nie mógł zostać uznany za zasadny,
kasację obrońcy obwinionego lekarza należało oddalić jako oczywiście bezzasadną.
Sąd obciążył obwinionego lekarza kosztami postępowania kasacyjnego w
kwocie 20,00 zł (tj. ryczałt za doręczenie wezwań i innych pism) zgodnie z art. 636
§ 1 k.p.k. w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca
2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w
postępowaniu karnym w zw. z art. 112 pkt 1 u.i.l.
Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak
na wstępie.
[M. T.]
[a.ł]
Maria Szczepaniec
