II ZIZ 9/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 lutego 2026 r.
SSN Barbara Skoczkowska
na posiedzeniu bez udziału stron,
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej 13 lutego 2026 r.,
z urzędu, w sprawie zażalenia X. Y. - sędzi Sądu Rejonowego
w [...] na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. I ZI 79/23,
w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie i przekazania
jej do Izby Karnej Sądu Najwyższego celem rozpoznania,
na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27
lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 45 ust
1 Konstytucji RP
postanowił
1. podjąć postępowanie zawieszone w sprawie
postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2025 r.;
2. sprawę przekazać Izbie Karnej Sądu Najwyższego celem
jej rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej uchwałą z dnia
7 lutego 2024 r., sygn. I ZI 79/23, zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności
karnej X. Y. – sędziego Sądu Rejonowego w [...], za to, że w dniu 28 marca 2022 r.
na ulicy […] w W. kierując samochodem osobowym m-ki H. nr rej. […] umyślnie
II ZIZ 9/24
2
naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie
zachowała szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do wyznaczonego
przejścia dla pieszych i niewłaściwie obserwowała przedpole przed pojazdem w
wyniku czego nieumyślnie spowodowała wypadek wskutek, którego nie ustąpiła
pierwszeństwa pieszemu J. G. znajdującej się na przejściu dla pieszych i
przechodzącej z lewej strony na prawą potrąciła ją, w wyniku czego w/w
pokrzywdzona doznała obrażeń ciała, które zostały szczegółowo opisane w
uchwale, a które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres
trwający dłużej niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k.,
tj. o czyn z art. 177 § 1 k.k.
Zażalenie na Uchwałę z 7 lutego 2024 r. wniosła sędzia X. Y., która
równocześnie złożyła wniosek o zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu
swojego pisma odwołała się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego
2024 r., sygn. II ZIZ 14/23 podnosząc, że Izba Odpowiedzialności Zawodowej nie
odpowiada standardom konstytucyjny i normom prawa unijnego i do czasu zmian
ustawowych dotyczących reformy Sądu Najwyższego w tym zakresie, jej zdaniem
sprawa winna zostać zawieszona.
Sprawa ta została zarejestrowana w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej
pod sygn. II ZIZ 9/24 i przydzielona do referatu SSN Barbary Skoczkowskiej w dniu
18 kwietnia 2024 r. Zarządzeniem SSN Barbary Skoczkowskiej z dnia 23 sierpnia
2024 r. wyznaczono termin posiedzenia jawnego na dzień 14 listopada 2024 r.
i uzupełniono skład orzekający o SSN Zbigniewa Korzeniowskiego oraz SSN
Krzysztofa Staryka.
Z uwagi na pismo SSN Krzysztofa Staryka z dnia 12 listopada 2024 r.
o odroczenie terminu posiedzenia do czasu rozpoznania jego powództwa
wniesionego 16 września 2024 r. o ustalenie, że SSN Krzysztof Staryk nie jest
uprawniony do orzekania w IOZ, akta sprawy, zarządzeniem Przewodniczącej
składu orzekającego, z dnia 13 listopada 2024 r., zostały przedstawione Prezesowi
Izby Odpowiedzialności Zawodowej celem podjęcia stosowych decyzji.
II ZIZ 9/24
3
Zarządzeniem z dnia 13 listopada 2024 r. Prezes kierujący Izbą
Odpowiedzialności Zawodowej stwierdził brak podstaw do podjęcia decyzji
w sprawie przez Prezesa IOZ.
Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2024 r., wobec nieobecności SSN
Krzysztofa Staryka na terminie posiedzenia, sprawa została zdjęta z wokandy,
a akta sprawy ponownie zostały przedstawione Prezesowi IOZ celem podjęcia
dalszych decyzji w sprawie, który nie tylko nie podjął żadnych decyzji, ale w ogóle
nie ustosunkował się do tej sytuacji.
W związku z pismami z 5 grudnia 2024 r. i 15 stycznia 2025 r., Sąd
Najwyższy informował Prokuraturę Okręgową w R., że w sprawie sędzi X. Y. nie
został wyznaczony termin posiedzenia.
Mając powyższą sytuację na uwadze, Sąd Najwyższy postanowieniem
z dnia 10 marca 2025 r., zawiesił postępowanie w sprawie II ZIZ 9/24 z uwagi na
wystąpienie w sprawie długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej jego prowadzenie.
Z uzasadnienia postanowienie wynika, że brak jest możliwości utworzenia składu
orzekającego spośród sędziów orzekających w Izbie Odpowiedzialności
Zawodowej. Sąd w tym zakresie odwołał się do argumentacji prawnej zawartej
w postanowieniu z dnia 7 lutego 2024 r. o sygn. II ZIZ 14/23 równocześnie
wskazując, że opierając się na przepisach rangi ustawowej nie jest możliwe
delegowanie do rozpoznania sprawy sędziego orzekającego w innej Izbie, którego
powołanie na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego nie byłoby wadliwe, czy też
przekazanie sprawy do rozpoznania w innej Izbie.
SSN Krzysztof Staryk, który był wyznaczony jako członek składu
orzekającego i który odmawiał konsekwentnie orzekania w tej sprawie, przeszedł
z dniem 1 października 2025 r. w stan spoczynku. Do chwili obecnej w jego miejsce
jaki w miejsce dwóch innych sędziów, którzy przeszli również w stan spoczynku, nie
zostali wyznaczeni przez Prezydenta RP do orzekania w Izbie Odpowiedzialności
Zawodowej sędziowie, co umożliwiłoby uzupełnienie składu orzekającego w tej
sprawie.
II ZIZ 9/24
4
Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, że pismem z dnia 23 grudnia
2025 r. pełnomocnik pokrzywdzonej J. G. – adw. P. H. zwrócił się do Ministra
Sprawiedliwości o „pilne, zdecydowane i adekwatne do powagi sytuacji działania
nadzorcze oraz wyjaśniające (…) w tym o jednoznaczne oraz wiążące deklaracje
co do podjęcia działań zmierzających do usunięcia bezprecedensowego stanu
paraliżu postępowania dotyczącego X. Y.” Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2026 r.
pismo to zostało przekazane do Pierwszej Prezesa Sądu Najwyższego, a następnie
w dniu 4 lutego 2026 r. do Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego.
Wobec powyższego, zaszła zdaniem Sądu Najwyższego konieczność
podjęcia zawieszonego postępowania, celem podjęcia określonych decyzji
procesowych. Podkreślić należy, że żadne ustawowe rozwiązanie, co zostało
podniesione powyżej, nie rozwiąże zaistniałej w sprawie sytuacji, natomiast
zarówno sędzia X. Y., co do której wydana została nieprawomocna uchwała
zezwalająca na pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej za czyn z art. 177 § 1
k.k., jak i pokrzywdzona w tym wypadku drogowym J. G. mają prawo do
sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez
właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, co gwarantuje im Konstytucja
Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też kierując się bezpośrednio przepisem art. 45
ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Sąd
podjął decyzję o przekazaniu tej sprawy do Izby Karnej Sądu Najwyższego, której
właściwość wynika z art. 24 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
o Sądzie Najwyższym. W Izbie Karnej istniej nadto możliwość takiego
ukształtowania składu orzekającego, który zapewni stronom fundamentalne
gwarancje procesowe zgodne ze standardami konstytucyjnymi i normami prawa
unijnego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.
[M. T.]
[r.g.]
II ZIZ 9/24
5
