II ZIZ 44/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 14 kwietnia 2026 r.
SSN Maria Szczepaniec
w sprawie sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y.
na posiedzeniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej
w przedmiocie zażalenia wniesionego przez wnioskodawcę A. G. na zarządzenie
Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. akt I ZI 31/25
dotyczącej odmowy przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do
odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y.
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 oraz art. 133 ustawy z dnia 27 lipca
2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024, poz. 334 t.j. – dalej
powoływana jako: „u.s.p.”)
postanowił:
1. utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie;
2. obciążyć Skarb Państwa kosztami postępowania.
UZASADNIENIE
W dniu 8 maja 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek A. G. o
zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w
N. X. Y.
Zarządzeniem z dnia 12 maja 2025 r. w sprawie o sygn. akt I ZI 31/25,
stwierdzono, iż wniosek A. G. o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności
karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y. nie został sporządzony i podpisany przez
adwokata lub radcę prawnego będącego pełnomocnikiem i nie odpowiada
warunkom formalnym pisma procesowego określonym w art. 119 § 1 k.p.k. Wobec
II ZIZ 44/25
2
powyższego wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych
w postaci przesłania wniosku sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika
będącego radcą prawnym lub adwokatem oraz przesłania odpisu aktu oskarżenia
wniesionego do sądu wskazującego sprawę, w której immunitet ma być uchylony w
terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odmowy przyjęcia
wniosku w razie nieusunięcia braków w wyznaczonym terminie. Pismo zostało
doręczone wnioskodawcy w dniu 21 lipca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Wobec nieuzupełnienia braków formalnych, sędzia Sądu Najwyższego
Marek Dobrowolski, zarządzeniem z dnia 5 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. akt
I ZI 31/25, odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do
odpowiedzialności karnej sędzi Sądu Rejonowego w N. X. Y. z uwagi na
niespełnienie warunków formalnych wniosku pomimo wcześniejszego wezwania do
ich uzupełnienia.
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł A. G., wskazując cyt.: „Wnoszę
zażalenie na zarządzenie z dnia 05.11.2025 r. w sprawie wniosku o zezwolenie na
pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego Sądu Rejonowego w N. nie
istniejącej w żadnym rejestrze państwowym PESEL- X. Y. vel X. Y. vel Y. X. która
wydała wyrok gwałcąc Konwencję Praw Człowieka Art. 6 Prawo do rzetelnego
procesu sądowego wraz z Art. 45 Konstytucji RP, Art. 6 kpk (Zasada prawa do
obrony), Art. 2, 5, 7, 42, 48 kpk, w urojonym procesie karnym o Sygn. Akt […] na
podstawie fałszywego aktu oskarżenia sporządzonego przez Prokuratora
Prokuratury Rejonowej w N. S. B. również nie istniejącego w żadnych rejestrach
państwowym PESEL. W związku z brakiem mojej zgody na przetwarzanie danych
Dz. U. z dnia 29.08.1997 r. Art. 1 czym wypełnili znamiona łamania prawa Art. 190
kk, art. 270 kk, art. 23 i 24 kc, art. 416 kc, UCC-l-303, 1-308. Żądam pozytywnego
rozpatrzenia wniosku wraz z wycofaniem z obiegu prawnego wadliwego wydanego
wyroku na nieprawidłowe dane nie figurujące w żadnym rejestrze państwowym”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
II ZIZ 44/25
3
Kwestię immunitetu sędziowskiego regulują przepisy art. 80 § 1 u.s.p. które
zastrzegają, że sędzia nie może być zatrzymany ani pociągnięty do
odpowiedzialności karnej bez zezwolenia właściwego sądu dyscyplinarnego.
Wobec tego, Sądowi Najwyższemu jako sądowi właściwemu na podstawie art. 27a
§ 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2024, poz.
622 t.j. – dalej powoływana jako: „u.SN”) przysługuje uprawnienie do wstępnej
kontroli wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie sędziego oraz prokuratora do
odpowiedzialności karnej. Jeżeli wniosek ten nie odpowiada warunkom formalnym
pisma procesowego określonym w Kodeksie postępowania karnego,
przewodniczący (prezes) sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia w drodze
zarządzenia (art. 80 § 2b u.s.p.).
Jedną z okoliczności przemawiającą za zasadnością przyjęcia do
rozpoznania rzeczonego wniosku jest przede wszystkim jego prawidłowe
zainicjowanie, co skorelowane jest z wymogiem zawartym w art. 13 k.p.k. Przepis
ten stanowi, że uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia
ściganie, należy do oskarżyciela. W odniesieniu do przestępstw popełnionych
przez sędziego lub prokuratora, należy zatem wpierw zainicjować
postępowanie karne, a następnie wystąpić do sądu dyscyplinarnego
o wydanie uchwały zezwalającej na pociągnięcie sędziego lub prokuratora do
odpowiedzialności karnej. Dopiero bowiem uzyskanie statusu strony
w postępowaniu karnym toczącym się o ten sam czyn, przeciwko tej samej
osobie, daje podstawę do przyznania wnioskodawcy statusu strony
w postępowaniu delibacyjnym. W innym wypadku wydanie przez sąd
dyscyplinarny uchwały w tym zakresie zostałoby niejako uczynione in blanco
i byłoby zawieszone w próżni, co też stoi w sprzeczności z istotą postępowania,
o którym mowa w art. 80 u.s.p. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 lutego
2024 r., II ZIZ 1/24; z 14 lutego 2024 r., II ZIZ 37/23; z 10 grudnia 2024 r., II ZIZ
5/24).
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zarządzeniem sędziego
Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2025 r. wezwano wnioskodawcę A. G. do
uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 8 maja 2025 r. poprzez
II ZIZ 44/25
4
sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata bądź radcę prawnego oraz
nadesłanie kopii aktu oskarżenia w sprawie, w której immunitet ma być uchylony.
Jednocześnie, w sposób prawidłowy pouczono go o terminie do wywiązania się z
nałożonego na niego obowiązku. Pismo zostało doręczone wnioskodawcy w dniu
21 lipca 2025 r. i pozostało bez odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy zarządzenie o odmowie przyjęcia wniosku w sprawie
o sygn. akt I ZI 31/25 jako pochodzącego od osoby nieuprawnionej do jego złożenia,
a więc obarczonego brakami formalnymi, było całkowicie zasadne.
Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.
[M. T.]
[r.g.]
