II PZ 3/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 października 2025 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa E. S.
przeciwko Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w G.
o ustalenie treści stosunku pracy albo o uznanie wypowiedzenia warunków pracy i
płacy za bezskuteczne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 15 października 2025 r.,
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w Suwałkach
z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt III Pa 132/24,
uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do
ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
postanowieniem z 28 marca 2025 r., III WSC 1/25, w sprawie z powództwa E. S.
przeciwko Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w G. o ustalenie treści
stosunku pracy albo o uznanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy za
bezskuteczne odrzucił skargę kasacyjną powódki od wyroku tegoż Sądu z dnia 16
stycznia 2025 r., III Pa 132/24.
Sąd Okręgowy wskazał, że powódka w dniu 26 lutego 2025 r. za
pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego złożyła skargę kasacyjną od wyroku
II PZ 3/25
2
Sądu Okręgowego w Suwałkach z 16 stycznia 2025 r., III Pa 132/24, zaskarżając
go w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy
Sądowi Okręgowemu w Suwałkach do ponownego rozpoznania.
Skarga kasacyjna podlegała jednak odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Sąd Okręgowy wskazał, że zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest
niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu
zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu
prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych.
Niniejsza sprawa jest z zakresu prawa pracy, gdyż dotyczy ustalenia stosunku
pracy. Wskazana zaś w niej wartość przedmiotu sporu to 6.000 zł. Wprawdzie w
skardze kasacyjnej, jak wcześniej w apelacji, wartość przedmiotu zaskarżenia
wskazana została na kwotę 69.120 zł, to jednak w ocenie Sądu Okręgowego takiej
nie można było przyjąć. Sąd podniósł, iż podana wartość przedmiotu sporu, która
nie została sprawdzona przez sąd pierwszej instancji (art. 25 k.p.c.), pozostaje
aktualna w postępowaniu apelacyjnym (art. 368 § 2 k.p.c.), a następnie w
postępowaniu kasacyjnym (art. 368 § 2 k.p.c. w związku z art. 3984 § 3 i art. 39821
k.p.c.). Tym samym Sąd Okręgowy jako wartość przedmiotu zaskarżenia w skardze
kasacyjnej przyjął kwotę 6.000 zł. Przy takiej wartości przedmiotu zaskarżenia
skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i z mocy art. 3986 § 2 k.p.c. podlegała
odrzuceniu.
Powyższe postanowienie zaskarżyła w całości powódka, wnosząc w
zażaleniu o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania, zarzuciła naruszenie: 1/ art. 19 § 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 231 k.p.c.
przez wadliwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wartość roszczenia
majątkowego niepieniężnego (przedmiotu sporu) konstytuuje oświadczenie strony
nawet, gdy narusza ono w sposób oczywisty normy wynikające z art. 231 k.p.c. w
związku z art. 19 § 2 k.p.c., podczas gdy konstytutywny charakter takiego
oświadczenia ustawodawca ograniczył wyłącznie do roszczeń pieniężnych, co
wynika z art. 19 § 1 k.p.c.; 2/ art. 231 k.p.c. w związku z art. 368 § 2 k.p.c. przez
jego niezastosowanie i w efekcie redukcję poprawnie podanej przez pełnomocnika
powódki wartości przedmiotu zaskarżenia do zawartej w pozwie wadliwie
określonej wartości pieniężnej; 3/ art. 26 k.p.c. przez zastosowanie podczas gdy w
II PZ 3/25
3
postępowaniu na wystąpiła sytuacja opisana w hipotezie tej normy; 4/ art. 3982 § 1
k.p.c. przez zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie, ze względu na wartość
przedmiotu sporu, skarga kasacyjna nie przysługuje, mimo iż wynikająca z treści
art. 231 k.p.c. wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza znacznie wymaganą
wartość graniczną.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie.
Według art. 231 k.p.c., w sprawach o roszczenia pracowników dotyczące
nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy, wartość przedmiotu sporu
(wyznaczającą również wartość przedmiotu zaskarżenia) stanowi, przy umowie na
czas określony - suma wynagrodzenia za pracę za okres sporny, lecz nie więcej niż
za rok, a przy umowach na czas nieokreślony - za okres jednego roku. Taką też
wartość miał przedmiot sporu określony żądaniem zgłoszonym w apelacji i skardze
kasacyjnej, kiedy to powódkę reprezentował profesjonalny pełnomocnik. Na
wcześniejszym etapie postępowania, tj. w pozwie złożonym osobiście przez
powódkę, została wskazana zaniżona wartość przedmiotu zaskarżenia, której Sąd
na żadnym etapie postępowania nie sprawdził.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 39815 § 1
zdanie 1 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.
[a.ł]
