II PSK 97/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 8 października 2025 r.
SSN Bohdan Bieniek
w sprawie z powództwa A. C.
przeciwko Krajowemu Ośrodkowi Wsparcia Rolnictwa w Warszawie
o ustalenie, sprostowanie świadectwa pracy i zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 8 października 2025 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 10 października 2024 r., sygn. akt XIII Pa 70/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 10 października 2024 r.,
oddalił apelację Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie od wyroku
Sądu Rejonowego dla Warszawy - Żoliborza w Warszawie z dnia 12 października
2023 r., ustalającego, że okresem wypowiedzenia powódki A. C., na podstawie
porozumienia zawartego między powódką a pozwanym Krajowym Ośrodkiem
Wsparcia Rolnictwa z siedzibą w Warszawie w dniu 11 października 2019 r., jest
okres 6 miesięcy i kończy się on w dniu 31 maja 2021 r.
W sprawie ustalono, że w dniu 1 kwietnia 2019 r. powódka została powołana
na stanowisko Dyrektora Biura Prawnego i Zamówień Publicznych Krajowego
Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie. W dniu 11 października 2019 r. strony
zawarły porozumienie, w którym zawarto oświadczenie o wydłużeniu okresu
wypowiedzenia stosunku pracy powódki do 6. miesięcy w przypadku rozwiązania
II PSK 97/25
2
stosunku pracy. Pismo to zostało podpisane przez powódkę oraz w imieniu
pracodawcy przez pełniącego obowiązki Dyrektora Generalnego pozwanego
Ośrodka.
W dniu 26 października 2020 r. powódka zwróciła się do pracodawcy z
prośbą o odwołanie jej z funkcji Dyrektora Biura Prawnego i Zamówień Publicznych
Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dniem 16 listopada 2020 r. oraz
zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia z przyczyn
osobistych i zdrowotnych. W imieniu pracodawcy zgodę na odwołanie powódki z
funkcji Dyrektora Biura Prawnego i Zamówień Publicznych oraz zwolnienie z
obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia z przyczyn osobistych i
zdrowotnych wyraził p.o. Dyrektora Generalnego.
Pismem z dnia 16 listopada 2020 r. strona pozwana złożyła powódce
oświadczenie o uchyleniu się od skutków swojego oświadczenia woli, złożonego
podczas zawarcia porozumienia z dnia 11 października 2019 r. w przedmiocie
przedłużenia obowiązującego powódkę okresu wypowiedzenia na okres 6 miesięcy.
Jednocześnie strona pozwana wskazała, że w związku z odwołaniem jej ze
stanowiska Dyrektora Biura Prawnego i Zamówień Publicznych Krajowego Ośrodka
Wsparcia Rolnictwa z dniem 16 listopada 2020 r., które jest równoznaczne z
wypowiedzeniem umowy o pracę jej okres wypowiedzenia wynosi jeden miesiąc i
zakończy się w dniu 31 grudnia 2020 r. W okresie wypowiedzenia powódkę
zobowiązano do wykorzystania przysługującego urlopu wypoczynkowego.
Po wykorzystaniu urlopu wypoczynkowego powódka została zwolniona z
obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do dotychczasowego
wynagrodzenia.
W ocenie Sądu Okręgowego, nie budziło wątpliwości, że strony skutecznie
złożyły oświadczenia woli zawarte w porozumieniu z dnia 11 października 2020 r.
Jednocześnie pozwany nie wykazał, aby złożone przez niego oświadczenie
obarczone było którąkolwiek z wad oświadczeń woli, a twierdzenia pozwanego
dotyczące inicjatywy samej powódki czy braku zaopiniowania przez radcę
prawnego w kwestii przedmiotowego porozumienia pozostały bez znaczenia dla
rozstrzygnięcia sprawy. Sąd Okręgowy podkreślił również, że to pozwany
pracodawca dopuścił się swym zachowaniem naruszenia zasad współżycia
II PSK 97/25
3
społecznego. Zachowanie pozwanego, polegające na niehonorowaniu treści
zawartego z powódką porozumienia, jak również zaproponowanie powódce
gorszych warunków wykonywania pracy i ostatecznie złożenie oświadczenia o
uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, godziło chociażby w zasadę
uczciwości wobec pracownika.
Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik pracodawcy, zaskarżając wyrok
Sądu Okręgowego w części, to jest w zakresie pkt 1.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, przedstawione w następujących
pytaniach: czy w sytuacji, gdy pracownikowi w oparciu o treść art. 264 k.p.
expressis verbis przysługuje odwołanie do sądu pracy od czynności pracodawcy,
którą jest odwołanie ze stanowiska w ramach stosunku powołania, który
jednocześnie zakreśla katalog roszczeń pracownika, to czy w przypadku
kwestionowania przez pracownika zastosowanej przez pracodawcę długości okresu
wypowiedzenia ma prawo wystąpić z roszczeniem w trybie art. 189 k.p.c. o
ustalenie długości okresu wypowiedzenia oraz ewentualnie w przypadku, gdyby
pracownik mógł wystąpić z roszczeniem z art. 189 k.p.c. o ustalenie stosunku pracy
w wydłużonym okresie wypowiedzenia, to czy w tym okresie przysługuje mu
wynagrodzenie w przypadku nie wykonywania pracy, w sytuacji, gdy strony
stosunku pracy wyraźnie nie postanowiły w porozumieniu wydłużającym okres
wypowiedzenia o przysługującym wynagrodzeniu w wydłużonym okresie
wypowiedzenia w sytuacji nie wykonywania pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do merytorycznego rozpoznania.
Sformułowanie istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1
pkt 1 k.p.c. powinno przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia
prawnego budzącego poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390
§ 1 k.p.c. Chodzi więc o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego
przepisu (normy) lub zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie -
wątpliwości co do pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej).
II PSK 97/25
4
Sformułowane zagadnienie winno odwoływać się w sposób generalny i
abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, a
którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i
prawa pozytywnego. Nie może mieć natomiast charakteru kazuistycznego i
zawierać szeregu szczegółowych założeń determinujących odpowiedź, jak i nie
może służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji
prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego
rozstrzygnięcia. Zagadnienie prawne powinno wyrażać problem prawny, którego
wyjaśnienie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie
faktycznym.
W przedmiotowej skardze nie sprostano tak scharakteryzowanym wymogom.
Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga od skarżącego nie tylko
określenia istoty problemu, ale także wskazania, na czym polegają poważne
wątpliwości oraz przedstawienia rozbieżności w orzecznictwie sądów. Ponadto
konieczne jest zajęcie stanowiska w sprawie, przedstawienie własnej propozycji
interpretacyjnej i wskazanie argumentów za nim przemawiających. W niniejszej
sprawie, skarżący lakonicznie i subiektywnie odniósł się do sformułowanego przez
siebie poglądu o istnieniu potrzeby rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego i nie
przedstawił adekwatnych orzeczeń sądowych oraz swojego stanowiska wraz
z popierającą go rzeczową argumentacją.
Nie ma wątpliwości, że za przepisy bezwzględnie obowiązujące nie można
uznawać de lege lata norm wprowadzających okresy wypowiedzenia. Mają one
charakter norm jednostronnie bezwzględnie obowiązujących. Gwarantują jedynie
minimum czasu koniecznego do dokonania stosownych zmian w sytuacji
pracodawcy i pracownika. Nie zabrania się więc kontrahentom ukształtowania w
drodze porozumienia dłuższych okresów wypowiedzenia. Innymi słowy,
modyfikacja w umowie o pracę długości okresu wypowiedzenia jest dopuszczalna
na podstawie art. 18 § 2 k.p. Analogicznie, na mocy porozumienia stron, można
wydłużyć okresy wypowiedzenia przy stosunku pracy powstałym na podstawie
powołania. Zgodnie art. 70 § 2 k.p. odwołanie jest równoznaczne z
wypowiedzeniem umowy o pracę. W okresie wypowiedzenia pracownik ma prawo
do wynagrodzenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Oznacza to, że
II PSK 97/25
5
stosunek pracy oparty na powołaniu trwa nadal po odwołaniu równoznacznym z
wypowiedzeniem umowy i kończy się z chwilą upływu okresu równego okresowi
wypowiedzenia. W tym czasie pracownik odwołany nie ma obowiązku ani prawa
wykonywać pracy na stanowisku, z którego został odwołany, natomiast zachowuje
prawo do wynagrodzenia (art. 70 § 2 k.p.). W okresie przed ustaniem stosunku
pracy pracownik nie ma obowiązku pozostawać w gotowości do innej pracy (zob. Ł.
Pisarczyk, T. Zieliński [w:] Kodeks pracy. Komentarz, wyd. VII, red. L. Florek,
Warszawa 2017, LEX).
Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy doszedł do
przekonania, że skarżący nie wykazał potrzeby poddania jego skargi kasacyjnej
merytorycznemu rozpoznaniu. Dlatego, opierając się na podstawie art. 3989 § 2
k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.
AGM
[r.g.]
