II KZ 34/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 16 października 2025 r.
SSN Tomasz Artymiuk (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie D.K.,
oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 16 października 2025 r.,
zażalenia obrońcy oskarżonego
na postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt II KK 562/24,
o zastosowaniu tymczasowego aresztowania,
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
D.K. został oskarżony o popełnienie dwóch przestępstw – z art. 13 § 1 k.k. w
zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz art. 157 §
2 k.k. Wobec uchylenia wydanych w sprawie wyroków Sądów obu instancji i
przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi meriti, Sąd Najwyższy, na
podstawie art. 538 § 2 k.p.k w zw. z art. 249 § 1 k.p.k. i art. 258 § 2 k.p.k. w zw. z
art. 127b k.p.k., postanowieniem z dnia 25 września 2025 r., sygn. akt II KK 562/24,
zastosował wobec oskarżonego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego
aresztowania na okres 3 miesięcy tj. do dnia 24 grudnia 2025 r., godz. 14:40.
II KZ 34/25
2
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez obrońcę z urzędu
oskarżonego, który w wniesionym zażaleniu podniósł zarzut obrazy prawa
procesowego, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia:
- art. 249 § 1 k.p.k., polegającą na uznaniu, że stosowanie najsurowszego
środka zapobiegawczego jest niezbędne w celu zabezpieczenia prawidłowego toku
postępowania, mimo rzeczywistego niezachodzenia tej przesłanki;
- art. 251 § 3 zdanie 2 k.p.k., sprowadzającą się do braku podania przyczyn,
dla których nie uznano za wystarczającego zastosowanie wobec oskarżonego
łagodniejszych środków zapobiegawczych;
- art. 257 § 1 k.p.k. w ten sposób, iż Sąd Najwyższy zdecydował się na
zastosowanie tymczasowego aresztowania, mimo że w niniejszej sprawie
prawidłowy tok postępowania może być zapewniony przez środki zapobiegawcze o
charakterze nie izolacyjnym.
Na podstawie tych zarzutów wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia o
niestosowanie wobec D.K. środka zapobiegawczego, ewentualnie o zastosowanie
środka o charakterze nieizolacyjnym.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że pomimo podniesienia w rozpoznawanym
środku odwoławczym trzech zarzutów uzasadnienie ich trafności jest bardzo
lakoniczne, zaś lektura tej części zażalenia wskazuje, ze argumentacja obrońcy ma
charakter polemiczny, nie zaś problemowy.
Odnosząc się do szczegółowych zagadnień należy stwierdzić, że – wbrew
twierdzeniom obrońcy – fakt uprzedniego nawet wielomiesięcznego stosowania
wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania nie podważa z góry możliwości
stosowania tego środka zapobiegawczego na dalszym etapie postępowania, po
wydaniu przez Sąd Najwyższy orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. O braku
obrazy art. 249 § 1 k.p.k. przekonuje tymczasem część motywacyjna zaskarżonego
postanowienia, w którym wskazano, że konieczność zabezpieczenia prawidłowego
toku procesu jest uzasadnioną zmianą sytuacji procesowej D.K., co wobec
pozostawania przez tego oskarżonego m.in. pod zarzutem zbrodni daje podstawę
do obawy, że może on podejmować działania mające na celu destabilizację
II KZ 34/25
3
prawidłowego toku postępowania. W świetle realiów procesowych sprawy takie
stanowisko jawi się jako uprawnione, podobnie jak przekonanie o tym, że jedynie
zastosowanie tymczasowego aresztowania może zapewnić prawidłowy tok
dalszego postępowania. Gdy zaś chodzi o przesłankę dużego prawdopodobieństwa
popełnienia przestępstwa, to wynika ona w oczywisty sposób tego, że uchylenie
przez Sąd Najwyższy wydanych w sprawie wyroków było wynikiem stwierdzenia
uchybienia o charakterze formalnym, nie zaś z uwagi na naruszenie przepisów
związanych choćby pośrednio ze sferą dowodową i ustaleniami faktycznymi.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
Kazimierz Klugiewicz Tomasz Artymiuk Marek Pietruszyński
[WB]
