Sygn. akt II KZ 18/14
POSTANOWIENIE
Dnia 7 maja 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Szewczyk
w sprawie W. F.
skazanego z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 7 maja 2014 r.,
zażalenia skazanego na zarządzenie Kierownika Sekcji zażaleniowo-wnioskowej
Sądu Apelacyjnego
z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt … 193/13,
o odmowie przyjęcia wniosku skazanego W. F. o wznowienie postępowania w
sprawie … 2013/06 Sądu Rejonowego w W., zakończonej prawomocnym wyrokiem
Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 czerwca 2010 r. (… 269/10)
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku skazanego W. F.
o wznowienie postępowania karnego zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego
w W. z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt … 269/10, gdyż wniosek nie został
sporządzony i podpisany przez adwokata.
Na powyższe zarządzenie skazany złożył zażalenie, w którym nie precyzując
zarzutu odwoławczego, ponownie podniósł, iż został skazany z naruszeniem
przepisów Konstytucji, gdyż w jego sprawie orzekał sędzia, który jednocześnie
pełnił funkcję administracyjną wiceprezesa sądu.
W. F. wniósł „o udzielenie pomocy w rozwiązaniu tego problemu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
2
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wyznaczony obrońca z urzędu powiadomił Sąd, iż nie znalazł podstaw do
sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania. Następnie w
określonym terminie skazany nie uzupełnił braku wniosku o wznowienie
postępowania przez sporządzenie go i podpisanie przez adwokata lub radcę
prawnego.
W opisanej sytuacji nie został spełniony wymóg formalny wniosku zawarty w
art. 545 § 1 k.p.k., z treści którego wynika, że wniosek o wznowienie postępowania
jeżeli nie pochodzi od prokuratora powinien być sporządzony i podpisany przez
adwokata lub radcę prawnego.
Aktualnie nie ma podstaw do wyznaczenia kolejnego obrońcy z urzędu (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 1999 r., OSNKW 1999, nr 9-10,
poz. 56).
Na marginesie Sąd Najwyższy zauważa, że skazany W. F. mylnie
interpretuje treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2009 r., I
KZP 27/09 (R-OSNKW 2009, poz. 2543). Sędzia R. W. w czasie orzekania w
sprawie dotyczącej skazanego W. F. był delegowany przez Ministra
Sprawiedliwości do pełnienia obowiązków sędziego w Sądzie Rejonowym w W.
Zarówno wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 stycznia 2009 r. (K
45/07) jak i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2009 r. (I KZP
27/09) kwestionują legalność orzekania tylko przez sędziów, którzy w czasie
orzekania byli jednocześnie delegowani przez Ministra Sprawiedliwości do
wykonywania czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości (art. 77
§ 1 pkt 2 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych). Sędzia R. W. nie był
delegowany do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości. Delegowanie przez Ministra
Sprawiedliwości sędziego do orzekania w innym sądzie na podstawie art. 77 § 1 pkt
1 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych nigdy nie było kwestionowane
przez Trybunał Konstytucyjny i Sąd Najwyższy.
Podsumowując, Sąd Najwyższy utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy.
