II KZ 15/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
Dnia 14 maja 2026 r.
w sprawie J. B.
skazanego z art. 178a § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 14 maja 2026 r.,
zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego XI Wydziału Karnego
Odwoławczego Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 lutego 2026 r.,
o odmowie przyjęcia wniosku skazanego o sporządzenie na piśmie i doręczenie
uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn.
akt XI Ka 1033/25
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zarządzeniem Przewodniczącego XI Wydziału Karnego Odwoławczego
Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 11 lutego 2026 r. odmówiono przyjęcia
wniosku skazanego J. B. z dnia 23 stycznia 2026 r. (zawartego w zażaleniu na
odmowę ustanowienia obrońcy z urzędu – k. 178-179 i powielonego w piśmie z
dnia 5 lutego 2026 r. – k. 185-189) o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia
wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt XI Ka
1033/25, jako wniesionego po terminie, który upłynął w dniu 11 grudnia 2025 r.
II KZ 15/26
2
Powyższe zarządzenie w ustawowym terminie zaskarżył zażaleniem
skazany J. B. , akcentując w nim swoje prawo do złożenia wniosku o ustanowienie
obrońcy z urzędu. Przedstawił swoją sytuację materialną oraz rodzinną, a nadto
zanegował zasadność wyroku skazującego. Podnosząc te zarzuty, wniósł o:
1. „uchylenie zaskarżonego [z]arządzenia Sądu Okręgowego w Lublinie, XI
Wydział Karny – Odwoławczy z dnia 7 stycznia 2026 r., w całości;
2. uchylenie [p]ostanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie, XI Wydział Karny –
Odwoławczy z dnia 7 stycznia 2026 r., w całości;
3. przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpatrzenia;
4. zwolnienie z ponoszenia kosztów postępowania, w tym kosztów zażalenia;
5. uchylenie wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r., w całości, wobec złożenia w
terminie wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu”.
Nadto podał, że „[z] ostrożności Oskarżony wnosi również o wydanie odpisu
wyroku z dnia 4 grudnia 2025 r., gdyby nie został on uchylony i jego właściwe
doręczenie oraz uzasadnienie tego wyroku i jego właściwe doręczenie
Oskarżonemu”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżący w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego w istocie nie
kwestionował ustalenia stanowiącego podstawę faktyczną zaskarżonego
zarządzenia, tj. okoliczności, że wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie
uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 4 grudnia 2025 r. złożony
został po upływie siedmiu dni od daty ogłoszenia tego orzeczenia, tj. po dniu 11
grudnia 2025 r. (oskarżony nie był pozbawiony wolności – art. 422 § 2a k.p.k.). Nie
można zatem stwierdzić, aby w tym zakresie doszło do wadliwych ustaleń,
implikujących błędną podstawę faktyczną wydania zaskarżonego zarządzenia.
Trzeba przy tym zaznaczyć, że złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego nie jest objęte przymusem adwokacko-
radowskim, stąd też okoliczność, iż skazany uprzednio wnioskował o wyznaczeniu
mu obrońcy z urzędu, nie ma znaczenia dla biegu ww. terminu. Podniesione zatem
w zażaleniu kwestie dotyczące sytuacji finansowej i rodzinnej skazanego,
II KZ 15/26
3
ukierunkowane na krytykę odmowy wyznaczenia mu obrońcy z urzędu w innym
rozstrzygnięciu, nie mogą podważyć zasadności zaskarżonego zarządzenia, które
tej materii nie dotyczy. W przedmiotowym postępowaniu zażaleniowym Sąd
Najwyższy bada wyłącznie prawidłowość decyzji o odmowie przyjęcia wniosku o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku, tj. zarządzenia z dnia 11 lutego
2026 r. Nie jest natomiast uprawniony do kontroli zasadności innych orzeczeń,
które skazany wymienił w rozpoznawanym zażaleniu, w tym prawomocnego wyroku
skazującego.
Należy jednak zauważyć, że J. B. – wbrew twierdzeniu zawartemu w
uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia – nie uczestniczył w rozprawie
odwoławczej (protokół k. 154), niemniej w złożonym zażaleniu nie kwestionował, iż
został pouczony o tym, w jaki sposób i w jakim terminie może wystąpić z wnioskiem
o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Tego rodzaju względy
– z punktu widzenia kontroli wyznaczonej przez przepisy art. 457 § 2 k.p.k. w zw. z
art. 422 § 1 i 3 k.p.k. – nie mają zresztą znaczenia dla oceny zaskarżonego
zarządzenia, albowiem nawet niezawinione uchybienie w dotrzymaniu terminu
zawitego, nie wstrzymuje w żaden sposób jego biegu (ewentualnie mogłyby one
stanowić przedmiot rozważań w kontekście zastosowania instytucji przywrócenia
terminu zawitego, o której mowa w art. 126 § 1 k.p.k.).
Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
