Sąd Najwyższy
zarządzenie z dnia 2020-03-05
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II KO 5/20
Dnia 5 marca 2020 r.
ZARZĄDZENIE
1.Z uwagi na treść pisma A. P. z dnia 18 stycznia 2020 r., zatytułowanego „skarga o wznowienie postępowania” potratować je – w myśl art. 9 § 2 k.p.k. – jako wniosek sygnalizujący wystąpienie podstawy do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2019 r. sygn. akt II KZ 50/19, którym utrzymano w mocy postanowienie z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt II KO 86/19 w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż podnoszona w nim okoliczność – niepodpisanie orzeczenia może stanowić podstawę wznowienia tylko z urzędu.
2.Stwierdzić brak przesłanek do podjęcia czynności w przedmiocie wznowienia z urzędu postępowania w sprawie Sądu Najwyższego o sygn. akt II KZ 50/19. Wznowienie postępowania jest instytucją służącą wzruszaniu orzeczeń kończących te postępowania, które dotyczą głównego przedmiotu procesu karnego i nie jest możliwe wznowienie, zarówno na wniosek strony, jak i z urzędu, samego postępowania o wznowienie, zakończonego uprzednio prawomocnym orzeczeniem sądu o oddaleniu wniosku strony lub o braku podstaw do wznowienia z urzędu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2013 r., II KO 17/13). Tym bardziej instytucja ta nie ma zastosowania w sprawie, w której nie toczyło się nawet postępowanie wznowieniowe ze względu na odmowę przyjęcia wniosku. Niezależnie od powyższego zaznaczyć można, iż niewyrażenie w podpisie w sposób czytelny imienia i nazwiska sędziego nie oznacza, że postanowienie wskazane we wniosku sygnalizacyjnym jest dotknięte uchybieniem z art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie „procedura karna nie przewiduje formy parafowania orzeczenia, a zarazem nie określa, że podpis sędziego pod wyrokiem musi być czytelny, albo pozwalający stwierdzić, że został złożony przez określonego sędziego. Oznacza to, że wyodrębnione znaki pod orzeczeniem są podpisami w rozumieniu art. 113 k.p.k., a zatem nie wywołują skutku określonego w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k.” (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., V KK 220/12).
3.O treści zarządzenia i jego niezaskarżalności poinformować A. P., doręczając odpis niniejszego zarządzenia.
