II KO 233/25
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
Dnia 17 lutego 2026 r.
Dnia 17 lutego 2022 r. Sędzia SN Kazimierz Klugiewicz, po zapoznaniu się z
pismem skazanego S. K., sygnalizującym wystąpienie bezwzględnej przyczyny
odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., w sprawie zakończonej
postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2025 r., sygn.
akt II AKzw 339/25, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego
Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt VIII Kow
291/24,
wniosek skazanego zgłoszony w trybie art. 9 § 2 k.p.k. o
wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 §
3 k.p.k.) pozostawia bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skazany S. pismem z dnia 20 października 2025 r. złożył wniosek w trybie
art. 9 § 2 k.p.k., sygnalizując potrzebę wznowienia z urzędu postępowania
zakończonego postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26
sierpnia 2025 r., sygn. akt II AKzw 339/25, utrzymującym w mocy postanowienie
Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn.
akt VIII Kow 291/24, z uwagi na wystąpienie jednej z bezwzględnych przyczyn
odwoławczych, określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Wskazał, że w składzie Sądu
Apelacyjnego w Warszawie zasiadał sędzia X. Y., powołany na urząd sędziego ww.
II KO 233/25
2
Sądu na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej przepisami ustawy z
dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz
niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.3), której pozycja ustrojowa, sposób
ukonstytuowania, powołanie składu oraz funkcjonowanie powodują, że nie jest to
organ niezależny od władzy ustawodawczej i wykonawczej przy wykonywaniu
zadań określonych w art. 186 Konstytucji RP, co prowadzi do fundamentalnej
wadliwości powołania sędziego X. Y. na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w
Warszawie, a w konsekwencji brakiem statusu sędziego tego Sądu.
Jak wskazuje się w literaturze: „instytucja wznowienia postępowania – z
uwagi na podstawy wznowienia wskazane w przepisach art. 540–540b – ma
zastosowanie głównie do postępowań zakończonych prawomocnym orzeczeniem
rozstrzygającym o odpowiedzialności karnej. Ponadto dopuszcza się wznowienie
postępowania co do orzeczeń, które w inny sposób rozstrzygają o istocie procesu.
(…) Ustawowe pojęcie «orzeczenie kończące postępowanie sądowe» jest zwrotem
szerszym niż używane w orzecznictwie określenie «orzeczenie rozstrzygające w
przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego». Decydujące znaczenie ma tu
charakter danego orzeczenia co do jego skutków prawnych. Muszą być one
ostateczne i definitywnie zamykać rozpoznanie danej merytorycznej kwestii w
nurcie zasadniczym, ubocznym albo następczym procesu” (D. Świecki, Kodeks
postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2025, teza 4 do
art. 540). Gdy chodzi o postępowanie wykonawcze, to zgodnie przyjmuje się, że
„wznowienie postępowania jest możliwe co do postanowień wydawanych w toku
postępowania wykonawczego tylko w takim zakresie, jaki wykracza poza
możliwości ich reasumpcji w trybie art. 24 k.k.w.” (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2016 r., II KO 7/16, OSNKW 2016/7/46, LEX nr
2075753). W tym kontekście należy stwierdzić, że oczywiste jest to, iż orzeczenie w
przedmiocie przerwy w wykonaniu kary może być zmienione w każdym czasie, o ile
tylko ujawnią się okoliczności uzasadniające potrzebę jej udzielenia, a zatem
postępowanie zakończone postanowieniem o odmowie udzielenia przerwy nie
może być przedmiotem postępowania wznowieniowego (zob. D. Świecki, ibidem,
teza 4, pkt 13). Z tego względu inicjatywę skazanego należało uznać za
niedopuszczalną w tym przedmiocie.
II KO 233/25
3
Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.
[J.J.]
[r.g.]
