II KO 117/25
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 sierpnia 2025 r.
SSN Tomasz Artymiuk
W związku z pismem skazanego D. D. z dnia 16 maja 2025 r.
(wpływ do Sądu Najwyższego w dniu 20 maja 2025 r.),
określonym przez autora jako wniosek o wznowienie
postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 16 maja 2022 r., II KK 66/22, o oddaleniu kasacji wniesionej
przez obrońcę skazanego jako oczywiście bezzasadnej,
stanowiącym sygnalizację o jakiej mowa w art. 9 § 2 k.p.k., nie
stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy z urzędu
postępowania o wznowienie postępowania kasacyjnego we
wskazanej wyżej sprawie (art. 542 § 3 a contrario k.p.k.).
UZASADNIENIE
W realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do podjęcia przez Sąd
Najwyższy czynności skutkujących wznowieniem z urzędu postępowania
kasacyjnego zakończonego powołanym na wstępie postanowieniem Sądu
Najwyższego.
Z pisma skazanego D. D. wniesionego do Sądu Najwyższego wynika, że
bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
(„nienależyta obsada sądu”) w toku postępowania przed Sądem Najwyższym,
II KO 117/25
2
upatruje on w fakcie udziału w składzie orzekającym tego Sądu SSN Andrzeja
Tomczyka, określając go jako „neoKRS”.
Skazany w swoim „wniosku” odwołuje się do się do orzecznictwa
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (ETPCz), w których
Trybunał rozstrzygnął o braku spełnienia przez Krajową Radę Sądownictwa
ukształtowaną w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy
o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.
3 – dalej w tekście ustawa o KRS z 2017 r.) standardów niezależności od władzy
ustawodawczej i wykonawczej, a których konsekwencją stało się uznawanie przez
sądy krajowe, w tym w szczególności przez Sąd Najwyższy, wystąpienia
bezwzględnej przyczyny odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,
związanej z udziałem w składach orzekających Sądu Najwyższego i sądów
powszechnych osób powołanych na urząd sędziego z udziałem tego
niekonstytucyjnego organu, sprzecznego z art. 187 ust. 1 Konstytucji RP. O takiej
wykładni art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. przesądziła m.in. zachowująca moc obowiązującą
uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (OSNK
2020, z. 2, poz. &). W odniesieniu do sędziów Sądu Najwyższego powołanych we
wskazanym wyżej trybie „nienależyta obsada sądu” ma miejsce zawsze bez
konieczności badania dodatkowych okoliczności (zob. pkt 1 powołanej wyżej
uchwały z dnia 23 stycznia 2020 r. oraz pkt 2 zdanie drugie uchwały składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/23, OSNK 2022, z. 6,
poz. 22).
Wznowienie postępowania kasacyjnego z urzędu w oparciu o przepis art.
542 § 3 k.p.k. jest wprawdzie dopuszczalne (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 14 czerwca 2023 r., II KO 73/22), jednak w realiach niniejszej
sprawy taka decyzja procesowa nie wchodzi w grę.
Rzecz bowiem w tym, że SSN Andrzej Tomczyk, który tworzył skład
orzekający Sądu Najwyższego rozpoznającego kasację obrońcy skazanego od
wskazanego we wstępnej części niniejszego postanowienia wyroku Sądu
Okręgowego dla Warszawy – Pragi w Warszawie i orzeczeniem z dnia 16 maja
2022 r., II KK 66/22, oddalający tę kasację jako oczywiście bezzasadną, został
II KO 117/25
3
powołany na urząd sędziego Sądu Najwyższego przez Prezydenta RP na wniosek
Krajowej Rady Sądownictwa w 2002 r. Status oraz zgodność z Konstytucją tej Rady
nie zostały zakwestionowane, a co więcej w tych okolicznościach do jego osoby nie
mają w najmniejszym stopniu zastosowania orzeczenia ETPCz i Sądu
Najwyższego, które dotyczą wypłączcie osób powołanych na urząd sędziego Sądu
Najwyższego od 2018 r. Brak zatem podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania
o wznowienie postępowania kasacyjnego zakończonego powołanym
postanowieniem Sądu Najwyższego.
Z tych względów zarządzono jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
