Sygn. akt II KO 107/21
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
w sprawie J. L.
skazanego za przestępstwo z art. 197 § 4 k.k.
po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron,
w dniu 20 grudnia 2021 r.
wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…)
z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt II AKa (…),
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W.
z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt XII K (…),
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie postępowania sądowego wchodzi również w grę, gdy autor wniosku co prawda odwołuje się do określonej podstawy wznowieniowej przez jedynie formalne jej przywołanie, ale nie wskazuje, jakie konkretne okoliczności przemawiają za wznowieniem procesu (zob. post. SN z 12 kwietnia 2018r., III KO 25/18).
W przedmiotowej sprawie trzeba zatem stwierdzić: skoro J. L. wyraźnie dał do zrozumienia, że upatruje podstawy wznowienia procesu w przepisie art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., ale zaniechał wskazania, nawet w sposób lakoniczny, jakie to nowe fakty lub dowody miałyby świadczyć o błędności zaskarżonego wyroku, to należało odmówić przyjęcia tego wniosku na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. Wyznaczanie w takiej sytuacji skazanemu obrońcy z urzędu byłoby postąpieniem całkowicie niecelowym.
Przedmiotowe rozstrzygnięcie nie zamyka możliwości złożenia ponownego wniosku, w którym jednak trzeba wskazać konkretne dowody, o których mowa w art. 540 § 1 k.p.k.
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.