II KK 528/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 lutego 2026 r.
SSN Piotr Mirek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marek Pietruszyński
SSN Paweł Wiliński
w sprawie M.N.
skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 26 lutego 2026 r.,
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w
Świdniku
z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt II K 1453/25,
1. uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o
karze łącznej (pkt IX) i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi
Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku do
ponownego rozpoznania;
2. wydatkami związanymi z rozpoznaniem kasacji obciąża
Skarb Państwa.
Marek Pietruszyński
Piotr Mirek
Paweł Wiliński
II KK 528/25
2
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Lublin - Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, wyrokiem
nakazowym z dnia 30 października 2025 r., sygn. II K 1453, uznał oskarżonego M.N.
za winnego popełnienia:
1. czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii
(dalej: u.p.n.) i za to, na mocy art. 62 ust. 1 u.p.n. w zw. z art. 37a § 1 k.k. wymierzył
mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej
stawki dziennej na kwotę 10 zł, a ponadto, na podstawie art. 70 ust. 4a u.p.n., orzekł
wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy
Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 1000 zł;
2. czynu z art. 62 ust. 1 u.p.n. i za to, na mocy art. 62 ust. 1 u.p.n. w zw. z art. 37a § 1
k.k., wymierzył mu karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając
wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, a ponadto, na podstawie art. 70 ust.
4a u.p.n., orzekł wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu
Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 1000 zł.
Następnie, na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonemu
karę łączną grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, ustalając, na podstawie art. 33 § 3
k.k., wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych.
Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu
14 listopada 2025 r.
Kasacje nadzwyczajną od powyższego orzeczenia wniósł Prokurator Generalny.
Zaskarżając je na korzyść oskarżonego, w zakresie rozstrzygnięcia o karze łącznej grzywny,
wskazał na rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa
karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 1 k.p.k., polegające na tym, że po
wymierzeniu oskarżonemu M.N. wyrokiem nakazowym za dwa czyny z art. 62 ust. 1 u.p.n.
kar jednostkowych w postaci grzywny w wymiarze po 150 stawek dziennych, Sąd wymierzył
na tej podstawie karę łączną grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przy ustaleniu
wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, podczas gdy zgodnie z treścią przepisu art.
502 § 1 k.p.k. górna granica możliwa do wymierzenia na mocy wyroku nakazowego, kary
łącznej grzywny może wynosić maksymalnie 200 stawek dziennych.
Mając na względzie powyższe, skarżący wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w
zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu Lublin - Wschód
w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
II KK 528/25
3
Kasację Prokuratora Generalnego uznać należało za oczywiści zasadną, a to pozwoliło
ją uwzględnić w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., bez udziału stron. Skarżący
trafnie wskazał na istotne naruszenie prawa procesowego, skutkujące wymierzeniem kary
łącznej, która w zastanych warunkach procesowych nie mogła zostać wymierzona.
Postepowanie nakazowe, opisane w rozdziale 53 k.p.k., podlega swoistym rygorom.
Sąd, przystępując do rozstrzygnięcia w przedmiocie wymiaru kary, w pierwszej kolejności
musi uwzględnić procesowe ramy postępowania nakazowego, które w sposób kategoryczny
ograniczają surowość orzekanych kar. Zgodnie z dyspozycją art. 502 § 1 k.p.k., wyrokiem
nakazowym można wymierzyć grzywnę w wysokości jedynie do 200 stawek dziennych.
Powyższy przepis statuuje nieprzekraczalną granicę represji karnej w tym trybie, pełniąc
funkcję gwarancyjną dla oskarżonego, który zostaje pozbawiony możliwości bezpośredniego
przedstawienia swoich racji przed Sądem na rozprawie. Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał
uwagę, że limit ten odnosi się nie tylko do kar jednostkowych, ale również do kary łącznej,
która musi mieścić się w ustawowym standardzie, dopuszczalnym dla danego rodzaju
postępowania (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. II KK
460/24; z dnia 26 marca 2025 r., sygn. II KK 498/24; z dnia 27 czerwca 2024 r., sygn. II KK
83/24).
Orzeczenie w trybie nakazowym kary łącznej grzywny w wymiarze 250 stawek
dziennych stanowiło rażącą i mającą istotny wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów
prawa procesowego. Przekroczenie progu określonego w art. 502 § 1 k.p.k. skutkowało
wydaniem orzeczenia dotkniętego wadą - oskarżonemu wymierzono karę surowszą, niż
wynikałoby to z prawidłowego zastosowania przepisów przez Sąd pierwszej instancji. Z tego
względu Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok - w części zawierającej rozstrzygnięcie o
karze łącznej i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi
Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, który orzekając o karze
łącznej grzywny będzie miał na uwadze górne granice kary możliwej do orzeczenia w wyroku
nakazowym.
Marek Pietruszyński
[WB]
[a.ł]
Piotr Mirek Paweł Wiliński
