II KK 524/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Antoni Bojańczyk
Dnia 30 lipca 2026 r.
w sprawie B.W.
skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zb. z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 30 lipca 2026 r.
wniosku obrońcy skazanego o wyłączenie sędziego SN R.W. od udziału w sprawie
o sygn. akt II KK 524/25
na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Obrońca skazanego B.W. – adw. J.G. skierował do Sądu Najwyższego
wniosek o wyłączenie sędziego SN R.W. od rozpoznania sprawy kasacyjnej o sygn.
akt II KK 524/25 na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. w zw. z art.
518 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., ze względu na istnienie okoliczności mogących
wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności ww. sędziego w jej aspekcie
instytucjonalnym, wywołaną wadliwą procedurą powołania do pełnienia funkcji
sędziego Sądu Najwyższego.
W uzasadnieniu wniosku obrońca skazanego wskazał, że z informacji
zawartych na stronie internetowej Krajowej Rady Sądownictwa wynika, iż sędzia
SN R.W., na mocy uchwały nr 317/2018 z dnia 23 sierpnia 2018 r., został
II KK 524/25
2
przedstawiony Prezydentowi RP z wnioskiem o powołanie na stanowisko sędziego
Sądu Najwyższego, zatem procedura powołania sędziego na urząd sędziego Sądu
Najwyższego przebiegała z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie
ukształtowanym na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz.
3). Zdaniem obrońcy, sam fakt brania udziału w orzekaniu osoby powołanej na
urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw,
prowadzi do nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,
albowiem Krajowa Rada Sądownictwa nie reprezentuje środowiska sędziowskiego i
nie jest organem, o którym mowa w Konstytucji RP (zob. uchwała Sądu
Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22). Wada nominacyjna,
wynikająca z udziału w procesie powołania na urząd sędziego wadliwie
ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa, odgrywa szczególne znaczenie w
przypadku sędziów Sądu Najwyższego - do których grona przystąpił, dzięki tej
procedurze, sędzia SN R.W. Wynika to z wyjątkowego statusu sędziów Sądu
Najwyższego i kluczowych kompetencji tego Sądu, mającego gwarantować
niezakłócone, prawidłowe funkcjonowanie demokratycznego państwa prawnego
oraz obiektywny standard niezależności, niezawisłości i bezstronności orzekania
(zob. uchwała trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r.,
BSA 1-4110-1/20). Wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy w/w Sędziego,
wyeliminuje - zdaniem obrońcy - ryzyko związane z zapewnieniem skazanemu
prawa do rozpoznania jego sprawy w postępowaniu kasacyjnym przez niezależny
ustanowiony ustawą sąd w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 47 Karty
Praw Podstawowych i przede wszystkim art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji praw
człowieka i podstawowych wolności. Wskazane okoliczności czynią koniecznym, w
ocenie obrońcy, uznać za zasadne wyłączenie sędziego SN R.W. od udziału w
sprawie o sygn. akt II KK 524/25 z uwagi na to, że sąd, w którego składzie by
uczestniczył ww. sędzia, nie spełniałby kryteriów określonych w art. 6 ust. 1
Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, zaś postępowanie prowadzone przez taki
sąd byłoby obciążone wadą traktowaną na gruncie wykładni przyjętej w uchwale
II KK 524/25
3
trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. jako
bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (co do przyczyn
związania każdego składu Sądu Najwyższego wspomnianą uchwałą mająca moc
zasady prawnej - zob. postanowienie SN z dnia 16 września 2021 r. I KZ 29/21) (k.
56-60).
Wniosek o wyłącznie został zarejestrowany w repertorium "KRI" pod
numerem 1491.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek okazał się niezasadny i nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie należało przypomnieć, że w świetle orzecznictwa Sądu
Najwyższego "[] zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20
kwietnia 2020 r., sygn. akt U2/20, który w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP ma
moc powszechnie obowiązującą, uchwała składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej
oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020
r., sygn. akt BSA I–4110–1/20, nie wiąże formalnie sędziów Sądu Najwyższego,
natomiast zawarte w niej myśli mogą być wykorzystywane w praktyce orzeczniczej
w granicach normalnych sposobów wykładni prawa" (tak, m. in., postanowienia SN
z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. IV KO 86/21 czy 28 lutego 2023 r., sygn. III KK
23/23, 7 grudnia 2023 r., sygn. I KK 162/23; 7 marca 2024 r., sygn. III KK 508/23).
Sąd Najwyższy nie podziela poglądu, jakoby za bezwzględną przyczynę
odwoławczą wskazaną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. można uznać okoliczności
wskazane w powołanej powyżej uchwale. W tym zakresie wystarczające jest
odesłanie do uzasadnień postanowień Sądu Najwyższego, w których w sposób
znacznie szerszy przedstawiono argumentację przemawiającą z tym, że
okoliczności, o których traktuje uchwała sygn. akt BSA I–4110–1/20 mogą być
oceniane jedynie w pryzmacie tzw. względnych powodów odwoławczych, tj. z
punktu widzenia regulacji określonej w art. 438 pkt 2 k.p.k. Innymi słowy
potencjalne naruszenie standardu rozpoznania sprawy przez niezawisły i
bezstronny sąd w związku z powołaniem sędziego (w tym sędziego Sądu
Najwyższego) przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
II KK 524/25
4
U. z 2018 r. poz. 3) w konkretnej sprawie winno i może być rozpatrywane wyłącznie
w kategoriach obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na
treść orzeczenia (względna przyczyna odwoławcza), co zostało szczegółowo
uzasadnione m. in. w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 3 listopada 2022
r., sygn. akt V KK 660/21 oraz z dnia 30 listopada 2022 r., sygn. akt II KK 468/21.
Przechodząc zaś obecnie do oceny wniosku o wyłączenie sędziego SN R.W.,
złożonego przez obrońcę skazanego B.W., należy powiedzieć, co następuje.
Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego
rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w
danej sprawie. Chodzi tutaj o takie układy faktyczne, w których określone
zachowanie sędziego (albo określona sytuacja, w której znajduje się dany sędzia)
w prowadzonym przez niego postępowaniu bądź też w życiu prywatnym rodzi
obiektywnie uzasadnioną wątpliwość do jego bezstronności, bowiem rzutuje na
określony stosunek sędziego do stron lub sprawy będącej przedmiotem
rozstrzygnięcia w danym postępowaniu (albo nawet ujawnia określony stosunek
sędziego do stron lub sprawy będącej przedmiotem rozpoznania). Sama
konstrukcja językowa art. 41 § 1 k.p.k. i oparcie dyspozycji tego przepisu na
kryterium bezstronności nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że chodzi
tutaj o to, że sędzia winien być neutralny względem stron (kodeks mówi o
bezstronności w danej sprawie). Tym samym jakichkolwiek kwestie ustrojowo-
prawne, o ile nie wpływają ⎯ jak tego wymaga ustawa ⎯ na stosunek do stron w
danej sprawie, nie mogą być traktowane jako przesądzające o zmaterializowaniu
się stanu faktycznego, którym mowa w art. 41 § 1 k.p.k.
W tym sensie ten fragment dyspozycji art. 41 § 1 k.p.k., w którym mowa o
bezstronności sędziego "w danej sprawie", ma fundamentalne znaczenie dla
wyinterpretowania normy zakodowanej w tym przepisie, bowiem przekonuje w
sposób jednoznaczny, że chodzi tutaj o stronniczość skonkretyzowaną, tj.
odnoszącą się do danej sprawy (sprawę wyznaczają: jej przedmiot i strony). Sam
źródłosłów i aspekt semantyczny wyrazu "bezstronny" jest zresztą jasny i nie budzi
żadnych wątpliwości. Ale gwoli pełnego naświetlenia znaczenia tego słowa ⎯ do
dziś przecież używanego przez współczesnych Polaków bez jakichkolwiek
poważniejszych korektur semantycznych ⎯ warto odwołać się do pomników
II KK 524/25
5
rodzimej leksykografii, które brak neutralności utożsamiają z brakiem stronniczości
rozumianej jako relacja ze stronami, zatem bezstronność (zgodnie z semantyką)
odnoszą zawsze do stron, nie zaś do bliżej nieokreślonych okoliczności o
abstrakcyjnym charakterze niewiążących się z daną sprawą. Bezstronność to
bowiem: "bezparcyalność, nieprzywiązanie do żadnéy strony lub partyi" (Słownik
języka polskiego przez S.Bogumiła Lindego ułożony, t. I cz. I, A.-F., Warszawa
1807, s. 87) czy "nieprzywiązanie się do żadnej strony lub partji, neutralność,
bezparcjalność" (Aleksander Zdanowicz i in., Słownik języka polskiego, Wilno 1861,
s. 70). Z kolei bezstronnym jest ten, kto jest "bezparcyalny, bez wiązania się z
żadną partyą lub stroną, neutralny, obojętny" (Linde, tamże).
Wykładnia art. 41 § 1 k.p.k. prowadzi do wniosku, że dyspozycja tego
przepisu ⎯ wbrew temu, co się bez wskazania na jakiekolwiek przekonywające
argumenty przyjmuje w niektórych orzeczeniach Sądu Najwyższego (por. np.
postanowienia z: 26 października 2022 r., sygn. V KK 413/20; 1 lutego 2023 r.,
sygn. V KK 413/20; 17 października 2023 r., sygn. IV KK 279/23; 7 grudnia 2023 r.,
sygn. IV KK 279/23; 20 lutego 2024 r., sygn. V KK 266/23; 4 kwietnia 2024 r., sygn.
V KK 193/23 czy 20 maja 2024 r., sygn. III KK 168/24; niektóre z rozstrzygnięć
Sądu Najwyższego poszły aż tak daleko, że w istocie w ogóle w sposób
"materialny" nie nawiązywały do okoliczności stypizowanych w art. 41 § 1 k.p.k.,
por. np. postanowienie SN z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. I KK 385/23, w którym
całkowicie instrumentalnie i w zupełnym oderwaniu od brzmienia przepisu art. 41 §
1 k.p.k. przyjęto, że cyt.: "[j]edyną możliwością usunięcia uzasadnionych
wątpliwości natury konwencyjnej i konstytucyjnej, jak również zapewnienia stronie
postępowania składu Sądu Najwyższego, w którym nie uczestniczy sędzia, wobec
którego w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Trybunału Sprawiedliwości Unii
Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka formułowane są
rzeczowe, silnie uzasadnione zastrzeżenia odnoszące się do udziału w procedurze
nominacyjnej niespełniającej wymogów obiektywizmu i niezależności od władzy
wykonawczej i ustawodawczej, było zatem uwzględnienie wniosku i wyłączenie
[sędziego] SN [] od rozpoznania kasacji"; podobnie postanowienie SN z dnia 23
listopada 2022 r., sygn. III KK 339/22) upatrujących podstawę wyłączenia sędziów
powołanych przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
II KK 524/25
6
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw w
konstrukcji "braku instytucjonalnej bezstronności", a zatem na figurze prawnej
nieznanej ustawie postępowania karnego ⎯ nie obejmuje tych sytuacji, w których
wątpliwości podnoszone przez stronę nie mają charakteru ściśle wiążącego się z
istotą sprawy, tj. gdy nie odnoszą się do konkretnych elementów sprawy (tj.
zaszłości natury faktycznej, przebiegu procesowego sprawy itp.), stanowiąc jedynie
wypadkową krytycznej oceny przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań
legislacyjnych czy podzielenia poglądu, że określone rozwiązania normatywne nie
dają ⎯ w przekonaniu uczestnika postępowania ⎯ gwarancji bezstronnego
rozpoznania sprawy.
Należy podzielić wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego trafne
zapatrywanie, że w "regulacji z art. 41 § 1 k.p.k. chodzi o okoliczności natury
faktycznej, względnie zdarzenia procesowe, które mogłyby uzasadniać wątpliwości
co do obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy przez konkretnego sędziego. Do
okoliczności takich nie należą natomiast rozwiązania legislacyjne dotyczące ustroju
sądownictwa" (postanowienie SN z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. II KK 7/23).
Trzeba również wskazać na to, że zgodnie z wyrokiem Trybunału
Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2020 r., sygn. P 22/19 (Dz.U. poz. 413) art. 41 § 1
k.p.k. w związku z art. 42 § 1 k.p.k. w jakim dopuszcza rozpoznanie wniosku o
wyłączenie sędziego z powodu wadliwości powołania sędziego przez Prezydenta
Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, w skład której
wchodzą sędziowie wybrani na podstawie art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o
Krajowej Radzie Sądownictwa jest niezgodny z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3
pkt 17 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosku o wyłączenie sędziego
opartego na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. nie można osnuć na okoliczności
nawiązującej do powołania sędziego w trybie, w którym jego kandydatura była
opiniowana przez Krajową Radę Sądownictwa powołaną na zasadach określonych
w art. 9a ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa.
Zatem kwestie ustrojowe (normatywne) związane z trybem powoływania
sędziów (a mówiąc precyzyjniej: określone unormowania ustawowe regulujące
ustrój wymiaru sprawiedliwości w zakresie szeroko rozumianego trybu i zasad
II KK 524/25
7
powoływania sędziów) nie mogą stanowić podstawy wniosku o wyłączenie
sędziego. Wnioski składane na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. mogą bowiem dotyczyć
li tylko określonych kwestii faktycznych, nie zaś prawnych (prawno-ustrojowych).
Szerzej zagadnienie to zostało rozwinięte m. in. w postanowieniu SN z dnia
21 czerwca 2023 r., sygn. IV KK 460/19, w którym wyrażono zasługujący na
akceptację pogląd, że "prawo i obowiązek orzekania sędziego obejmuje każdą
kwestię natury prawnej i z powodu takiej kwestii, która byłaby przedmiotem
orzekania, nie sposób skutecznie żądać wyłączenia sędziego. Przeciwne
stanowisko prowadzi ad absurdum, gdyż oczywiste jest, że przedmiotem
określonego wniosku mogłaby być kwestia ustrojowa dotykająca każdego sędziego,
niezależnie od czasu i trybu powołania. W takiej sytuacji [] nie istniałby sąd, który
mógłby kwestię tę skutecznie rozważyć i rozstrzygnąć. Z tego względu treścią art.
41 § 1 k.p.k. objęte są jedynie okoliczności natury faktycznej" (analogicznie:
postanowienie SN z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. II KK 7/23).
Mając powyższe na uwadze, wobec tego, że wniosek obrońcy skazanego
B.W. o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego został osnuty wyłącznie na krytyce
ustrojowych rozwiązań prawnych dotyczących trybu powoływania sędziów
przyjętych przez ustawodawcę, należało dojść do wniosku, że nie zasługuje on na
uwzględnienie. Dlatego też Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.
[WB]
[r.g.]
