II KK 509/21

Sygn. akt II KK 509/21

POSTANOWIENIE

Dnia 24 listopada 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Błaszczyk

w sprawie K. C. K.

skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r.

o przeciwdziałaniu narkomanii

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 24 listopada 2021 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,

kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II AKa (…),
‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt IV K (…),

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego z kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

K. C. K. został oskarżony o to, że:

I.w czasie od stycznia 2007 r. do stycznia 2009 r. i od czerwca 2009 r. do października 2010 r. w Ł., T. oraz innych miejscach na terenie województwa [...], wspólnie i w porozumieniu z S. K. i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami występującymi w tym postępowaniu, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, ukierunkowanej na popełnianie przestępstw mających na celu wprowadzanie do obrotu amfetaminy i marihuany, tj. o przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. (pkt V aktu oskarżenia);

II.w okresie od stycznia 2007 r. do stycznia 2009 r. i od czerwca 2009 r. do października 2010 r. w Ł. i T., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w warunkach grupy przestępczej opisanej w pkt IX wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi i nieustalonymi osobami uczestniczył w obrocie substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 6.020 g i 2 sztuk tabletek tzw. ekstazy, które to ilości należy uznać za znaczne o łącznej wartości szacunkowej 60.000 zł, czyniąc z popełnianego przestępstwa stałe źródło dochodów, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt VI aktu oskarżenia);

III.w październiku 2010 r. w Ł., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w warunkach grupy przestępczej opisanej w pkt. IX wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami czynił przygotowania do wprowadzenia do obrotu znacznych ilości substancji psychotropowej w postaci 1.000 g amfetaminy poprzez złożenie u S. K. zamówienia na taką ilość narkotyku, tj. o czyn z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. (pkt VII aktu oskarżenia).

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2016, sygn. akt IV K (…), Sąd Okręgowy w Ł. uznał oskarżonego za niewinnego popełnienia zarzucanego mu czynu w punkcie V (IX a/o), w zakresie czynów opisanych w pkt VI (X a/o) i VII (XI a/o) uznał oskarżonego za winnego, i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 65 § 1 k.k. wymierzył mu karę 5 lat pozbawienia wolności i grzywnę 400 stawek dziennych po 10 zł każda. Na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec skazanego przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z przypisanego mu przestępstwa w kwocie 48 000 zł.

Powyższy wyrok w całości zaskarżył apelacją obrońca skazanego, żądając uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt II AKa (…), Sąd Apelacyjny w (…) II Wydział Karny nie uwzględnił apelacji i utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ł., IV Wydziału Karnego z dnia 18 stycznia 2016 roku, sygn. akt IV K (…).

Od powyższego wyroku kasację wniósł obrońca K. K., zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierzetelnym, a przez to błędnym rozważeniu przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacyjnych obrazy przepisów art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., które szczegółowo uzasadnione zostały także w złożonym na rozprawie apelacyjnej piśmie obrońcy z dnia 18 stycznia 2021 roku, w którym to piśmie precyzyjnie wskazano, przytaczając stosowne fragmenty depozycji i numery kart akt sprawy, na wadliwy sposób przeprowadzenia oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, na wzajemną sprzeczność dowodów będących podstawą skazania, na dowolność wnioskowania na podstawie tych dowodów oraz na rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść skazanego, co skutkowało naruszeniem przez Sąd ad quem standardu rzetelnej kontroli odwoławczej, a także błędnym przyjęciem, że skazany dopuścił się przypisanego mu czynu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja wywiedziona przez obrońcę skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.

Na wstępie należy stwierdzić, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a powody jej wniesienia określa przepis art. 523 k.p.k. Wzruszenie prawomocnego orzeczenia w jej drodze możliwe jest jedynie w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

W tym kontekście podkreślić należy, że postępowanie sądowe w rozważanej sprawie nie jest obarczone żadnymi uchybieniami określonymi w art. 439 k.p.k., jak również innymi, które należałoby zakwalifikować jako rażące naruszenie prawa mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku. Lektura treści zarzutów kasacyjnych oraz ich rozwinięcia, zawartego w uzasadnieniu tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, może rodzić wątpliwości co do tego, czy autor kasacji wystarczająco wnikliwie zapoznał się z motywacyjną częścią orzeczenia Sądu ad quem. Uwaga ta poczyniona jest głównie w kontekście zarzutów obrazy art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia dowodzi, że Sąd Apelacyjny, zgodnie z art. 433 § 2 k.p.k., rozważył wszystkie zarzuty i wnioski sformułowane w środku odwoławczym. Nie ma również żadnych podstaw do twierdzenia, że doszło do obrazy art. 457 § 3 k.p.k. Przeciwnie, uzasadnienie Sądu odwoławczego wyczerpująco wyjaśnia czym kierował się ten Sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski skargi etapowej uznał za niezasadne.

Kasacja, powielająca zarzuty zwykłego środka odwoławczego, stanowi jedynie próbę spowodowania dokonania przez Sąd Najwyższy, niedopuszczalnej przecież, ponownej kontroli instancyjnej i to tylko z tego powodu, że skarżący, nie akceptując stanowiska Sądu ad quem, ponawia wyrażone już stanowisko procesowe.

Zarzuty kasacyjne, w istocie, stanowią zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej merytorycznej instancji kontroli orzeczenia. Nie jest rolą Sądu Najwyższego czynienie własnych ustaleń faktycznych w przekazywanych mu do rozpoznania sprawach, do czego najwyraźniej dąży skarżący w taki, a nie inny sposób formułując złożony przez siebie nadzwyczajny środek odwoławczy. Pamiętać należy, a zwłaszcza na uwadze winien mieć to profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem lub radcą prawnym, że celem postępowania kasacyjnego nie jest ani powielająca kontrolę apelacyjną ocena rozumowania sądu meriti, ani kontrola przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2012 r., V KK 125/12, LEX nr 1277781).

Sąd odwoławczy w sposób pełny i wyczerpujący odniósł się do relacji świadka S. K. podzielając w tym względzie ocenę Sądu Okręgowego. Oddalając zaś wniosek dowodowy złożony w dniu 18 stycznia 2021 r. Sąd Apelacyjny wyraźnie wskazał, że w sposób oczywisty zmierzał on do przedłużenia postępowania, a wnioskodawca nie wykazał, że wnosząc o powołanie dowodu na końcowym etapie postępowania odwoławczego, nie mógł zrobić tego w dotychczasowym postępowaniu obejmującym przede wszystkim postępowanie przed Sądem I instancji (k. 4714 verte, t. XX). Same zaś zeznania świadka S. K. nie były ani sprzeczne, ani też niejasne, a rzekome wątpliwości przedstawiane przez obrońcę, dotyczyły realizacji procesowych interesów oskarżonego, a nie rzeczywistych i nie dających się usunąć wątpliwości organu orzekającego w rozumieniu przepisu art. 5 § 2 k.p.k. (s. 8 - 9 uzasadnienia SA).

Podsumowując powyższe  rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., III KK 265/17, baza orzeczeń Supremus).

Implikacją przedstawionych powyżej rozważań Sądu Najwyższego musiało być orzeczenie na posiedzeniu o oddaleniu w formule kwalifikowanej - jako oczywiście bezzasadnej, wniesionej w tej sprawie kasacji.

Skazanego zwolniono z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.