II KK 49/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 lutego 2025 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie D. J., M. K. i P. S.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 25 lutego 2025 r.,
wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania prawomocnego
orzeczenia, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego
dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie z dnia 23 grudnia
2019 r., sygn. akt IV K 927/17, utrzymanego w mocy wyrokiem
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 19 kwietnia
2024 r., sygn. VI Ka 1084/20.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie, wyrokiem z dnia
23 grudnia 2019 r., sygn. akt IV K 927/17, uznał oskarżonych:
1. D. J. winnym popełnienia przestępstwa z art. 56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,
za które wymierzył mu karę 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 200
stawek grzywny po 50 zł, a ponadto winnym przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z
56 § 3 u.p.n. w zb. z art. 62 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzył
mu karę 2 lat i 1 miesiąca pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 80
stawek dziennych po 50 zł, a także przestępstwa z art. 56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art.
II KK 49/25
2
65 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności i 150 stawek
dziennych grzywny po 50 zł; na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k.
wymierzył oskarżonemu karę łączną 4 lat pozbawienia wolności i 300 stawek
dziennych grzywny po 50 zł; orzekł także nawiązkę oraz przepadek równowartości
korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa;
2. M. K. winnym popełnienia przestępstwa z art. 59 ust. 1 u.p.n. w zw. z art. 65
§ 1 k.k., za co wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności
oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 50 zł; orzekł
ponadto nawiązkę oraz przepadek równowartości korzyści majątkowej,
osiągniętej z przestępstwa;
3. P. S. winnym popełnienia przestępstwa z art. 59 ust 1 u.p.n. w zw. z art. 65 §
1 k.k. i wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w
wymiarze 150 stawek dziennych po 50 zł, a ponadto orzekł nawiązkę oraz
przepadek równowartości korzyści majątkowej, osiągniętej z przestępstwa.
Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami obrońców oskarżonych, które
jednak okazały się nieskuteczne. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie,
wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2024 r., sygn. VI Ka 1084/20, utrzymał zaskarżony
wyrok w mocy w zakresie dotyczącym wymienionych wyżej oskarżonych.
Kasacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych, w każdym
przypadku zaskarżając wyrok w całości.
Obrońca oskarżonego D. J. zarzucił rażące naruszenie przepisów
postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a
mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 436 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art.
7 k.p.k., wnosząc na tej podstawie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu.
Obrońca oskarżonych M. K. i P. S. w ramach wspólnie sporządzonych
kasacji podniósł zarzut naruszenia art. 42 ust. 2 Konstytucji RP, art. 6 k.p.k., art.
423 § 2 k.p.k., art. 422 k.p.k., art. 331 k.p.k., art. 445 § 1 k.p.k., a także - art. 457 §
3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w. zw. z art. 7 k.p.k., art. 5 § 1 k.p.k. i art. 5 § 2
k.p.k. oraz 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k., a także zarzut
naruszenia prawa materialnego, a to art. 59 ust. 1 u.p.n. Mając na względzie
wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
II KK 49/25
3
sprawy Sądowi odwoławczemu celem przekazania Sądowi I instancji, aby ten w
sposób prawidłowy doręczył wyrok wraz z uzasadnieniem, bądź – ewentualnie – o
uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie Sądowi odwoławczemu do
ponownego rozpoznania.
Powyższe kasacje zawierały ponadto wnioski o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego orzeczenia.
W ocenie Sądu Najwyższego nie zachodzą okoliczności, które
przemawiałyby za uwzględnieniem wniosków obrońców.
Zasadą jest, że wyrok winien zostać wykonany niezwłocznie po jego
uprawomocnieniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach dojść może do wstrzymania
wykonania orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. Jakkolwiek ustawodawca nie
przesądził, jakie konkretnie okoliczności winny decydować o pozytywnej decyzji w
tym zakresie, to na gruncie orzecznictwa Sądu Najwyższego wypracowano kryteria,
którymi należy kierować się, wydając postanowienie w sprawie wniosku z art. 532 §
1 k.p.k. Sąd Najwyższy konsekwentnie stoi na stanowisku, że argumenty
podniesione w kasacji niejako już na pierwszy rzut oka powinny świadczyć o
oczywistej zasadności postawionych w niej zarzutów i wskazywać na wysokie
prawdopodobieństwo jej uwzględnienia. W ten sposób minimalizowane jest ryzyko
wykonania wadliwego orzeczenia.
Zdaniem Sądu Najwyższego treść sformułowanych w kasacjach zarzutów
nie pozwala na tym etapie stwierdzić, że z wysokim prawdopodobieństwem okażą
się one skuteczne. Oczywiście, w żadnym zakresie nie przesądza to o ostatecznym
rozstrzygnięciu, które zapadnie dopiero po pogłębionym rozważeniu podniesionych
zarzutów i merytorycznym rozpoznaniu kasacji.
Mając na względzie powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej.
[J.J.]
r.g.
II KK 49/25
4
