II KK 384/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 14 listopada 2025 r.
SSN Dariusz Świecki (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Małgorzata Gierszon
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie W.B.
skazanego z art. 278 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
w dniu 14 listopada 2025 r.,
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego
od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Radomiu
z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt II K 542/20
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi
Rejonowemu w Radomiu do ponownego rozpoznania.
Małgorzata Gierszon
Dariusz Świecki
Eugeniusz Wildowicz
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Radomiu, wyrokiem nakazowym z dnia 3 września 2020 r.,
sygn. akt II K 542/20, uznał W.B. za winnego tego, że:
I. w dniu 1 kwietnia 2020 r. w R. woj. [...] w sklepie H. dokonał zaboru w celu
przywłaszczenia 2 sztuk perfum C. 100 ml o wartości 359,98 zł, perfum A. 30 ml o
II KK 384/25
2
wartości 259,99 zł, perfum A. 30 ml o wartości 269,99 zł powodując straty o łącznej
wartości 889,96 zł na szkodę J. Sp. z o.o.,
II. w dniu 17 kwietnia 2020 r. w R. woj. [...] w sklepie H. dokonał zaboru w celu
przywłaszczenia perfum B. 100 ml o wartości 279,99 zł, perfum B..1 100 ml o wartości
279,99 zł, szczoteczki do zębów V. o wartości 129,99 zł, dwóch opakowań
zawierających łącznie 4 sztuki końcówek szczoteczek do zębów 3. o wartości 139,98
powodując straty o łącznej wartości 829,95 zł na szkodę J. Sp. z o.o.,
- tj. czynów wyczerpujących dyspozycję art. 278 § 1 k.k., z przyjęciem, że
zostały one popełnione w warunkach ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., za co na
podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. wymierzył oskarżonemu karę 150
stawek dziennych grzywny po 20 zł każda, na poczet której zaliczył mu okres
rzeczywistego pozbawienia wolności oraz zasądził od oskarżonego na rzecz
pokrzywdzonego kwotę 1 719,93 zł tytułem naprawienia szkody oraz kwotę 516,60
zł tytułem poniesionych kosztów zastępstwa procesowego, jak też orzekł o kosztach
sądowych.
Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia w dniu 2 października 2020 r.
Z kasacją od prawomocnego wyroku nakazowego wystąpił Prokurator
Generalny, zaskarżając go w całości na korzyść W.B. Zarzucił mu rażące i mające
istotny wpływ na treść wyroku naruszenie prawa karnego procesowego, tj. art. 500 §
1 i 3 k.p.k., polegające na wydaniu wobec W.B. w dniu 3 września 2020 r., wyroku w
postępowaniu nakazowym, podczas gdy w świetle całokształtu zgromadzonego w
sprawie materiału dowodowego wina oskarżonego oraz okoliczności popełnienia
zarzuconych mu w akcie oskarżenia czynów z art. 278 § 1 k.k., do których dokonania
się nie przyznał, budziły wątpliwości, przez co wyłączały dopuszczalność
nakazowego trybu rozpoznania sprawy i nakazywały skierowanie sprawy na
rozprawę celem przeprowadzenia postępowania dowodowego.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Radomiu do rozpoznania w
postępowaniu zwyczajnym.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja jest w całości oczywiście zasadna, co umożliwiało jej uwzględnienie
na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k.
II KK 384/25
3
Stosownie do art. 500 § 1 i 3 k.p.k. możliwość wydania wyroku nakazowego
wchodzi w grę jedynie w wypadku, gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie
pozwała na stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą
wątpliwości. Tym samym oczywiste jest, że wątpliwości nie może budzić zarówno
sprawstwo, jak i wina oskarżonego. W przeciwnym razie konieczne jest rozpoznanie
sprawy na rozprawie głównej w trybie zwyczajnym. Postępowanie nakazowe jest
bowiem zastrzeżone do najbardziej oczywistych spraw, w których zebrany materiał
dowodowy jest tak jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych zastrzeżeń co do
sprawstwa i winy.
Przenosząc powyższe na realia sprawy stwierdzić trzeba, że warunki do
procedowania w trybie nakazowym nie zostały spełnione. W świetle zgromadzonego
w niniejszej sprawie materiału dowodowego, przedstawionego Sądowi wraz z aktem
oskarżenia, okoliczności popełnienia zarzuconych W.B. czynów i jego wina budziły
istotne wątpliwości, co wykluczało procedowanie w trybie nakazowym i przemawiało
za skierowaniem sprawy na rozprawę, celem przeprowadzenia wnikliwego
postępowania dowodowego.
Wprawdzie nie sporządzono uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku, to
jednak analiza materiału dowodowego sprawy pozwala stwierdzić, że kluczowe
znaczenie dla przyjęcia, iż to W.B. jest sprawcą kradzieży dokonanej w dniu 1
kwietnia 2020 r. miała sporządzona przez policjanta z Komendy Powiatowej Policji w
R. notatka urzędowa z dnia 14 kwietnia 2020 r. wraz z dołączonym do niej zdjęciem,
wykonanym prawdopodobnie w czasie przeglądu monitoringu z czasu zdarzenia. Z
notatki tej wynika, że tenże funkcjonariusz skontaktował się z policjantem z
Komisariatu Policji w R. i przesłał mu zdjęcie sprawcy wskazanej kradzieży i na tej
podstawie ustalił, że tego przestępstwa dokonał znany owemu […] policjantowi W.B..
Zasadnicze znaczenie ma to, że w sprawie procesowo nie zweryfikowano w
dostateczny sposób informacji wynikającej ze wskazanej notatki. Słusznie zauważa
skarżący, że z treści owej notatki urzędowej wynika, iż policjantowi z Radomia
przedstawiono do wglądu tylko jedno czarno-białe zdjęcie, prawdopodobnie
wykonane w czasie przeglądu monitoringu w sklepie „H.”. Materiał dowodowy sprawy
stanowiły m.in. zabezpieczone zapisy monitoringu, obrazujące przebieg i wizerunki
sprawców obu występków, w tym zapis przebiegu zdarzenia z dnia 1 kwietnia 2020
II KK 384/25
4
r., dodatkowo zarejestrowany w technice wyższej rozdzielczości, z którego wynika,
że sprawca kradzieży miał włosy koloru rudego, przerzedzone na czubku głowy. Z
kolei w toku dochodzenia sporządzono materiał poglądowy do oględzin W.B., w
którym zamieszczono zdjęcia m.in. głowy i sylwetki podejrzanego. Zwykłe
porównanie wizerunków obu mężczyzn prowadzi do wniosku, że W.B. nie ma włosów
koloru rudego i posiada znacznie mniejszą łysinę, niż sprawca kradzieży. Omawiane
rozbieżności bezsprzecznie wymagały przeprowadzenia wnikliwego postępowania
dowodowego, co prowadzi do wniosku, że postępowanie w tej sprawie powinno
toczyć się w trybie zwyczajnym.
Z kolei w zakresie drugiego przypisanego W.B. czynu, a to z dnia 17 kwietnia
2020 r., jedyny materiał dowodowy go obciążający stanowi niewyraźny zapis z
monitoringu oraz relacja przedstawiciela pokrzywdzonego, który przesłuchany w
charakterze świadka zeznał, iż: „po obejrzeniu nagrania podejrzewam, po
zachowaniu i sposobie poruszania się mężczyzny, że tej kradzieży dokonał ten sam
mężczyzna, który dokonał kradzieży w naszym sklepie w dniu 01.04.2020 r., a
sprawa jest prowadzona w KPP w R.”.
Co przy tym istotne, sprawca drugiej kradzieży, którego wizerunek został
utrwalony na zdjęciu z monitoringu, w czasie zdarzenia miał na głowie czapkę z
daszkiem oraz nałożoną na twarz ochronną maseczkę zasłaniającą usta i nos, które
to zabezpieczenia właściwie uniemożliwiały jednoznaczne i kategoryczne
rozpoznanie osoby.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, że W.B. przesłuchany w charakterze
podejrzanego nie przyznał się do dokonania zarzuconych mu czynów i odmówił
złożenia wyjaśnień.
W przywołanych okolicznościach nie sposób było uznać, że zgromadzony w
toku dochodzenia materiał dowodowy co do zarzucanych oskarżonemu czynów nie
budził wątpliwości w rozumieniu art. 500 § 1 i 3 k.p.k. i umożliwiał procedowanie w
trybie nakazowym.
Wskazane uchybienia niewątpliwie miały rażący charakter, i w istotny sposób
mogły wpłynąć na treść zaskarżonego kasacją wyroku, skoro przeprowadzenie
postępowania dowodowego na rozprawie mogło prowadzić do wydania odmiennego
rozstrzygnięcia.
II KK 384/25
5
Dlatego też Sąd Najwyższy uwzględnił przedmiotową kasację i uchylił
zaskarżony nią wyrok nakazowy i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Radomiu
do ponownego rozpoznania. W postępowaniu ponownym Sąd ten uwzględni
wcześniejsze zapatrywania i raz jeszcze rozpozna sprawę W.B. oraz rozważy
możliwość przypisania mu zarzucanych aktem oskarżenia czynów.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak w wyroku.
Małgorzata Gierszon
[WB]
[a.ł]
Dariusz Świecki Eugeniusz Wildowicz
