II KK 350/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
Dnia 27 sierpnia 2026 r.
w sprawie J.R.,
skazanego za czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 27 sierpnia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z dnia 11 marca 2026 r., II AKa 259/23,
co do tego skazanego utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie
z dnia 25 maja 2023 r., IV K 52/21,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego J.R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Lublinie z dnia 11 marca 2026 r., II AKa 259/23, co do tego skazanego utrzymującego
w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 25 maja 2023 r., IV K 52/21,
przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Za przypisane mu
przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., został on skazany na karę
II KK 350/26
2
2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 180 stawek
dziennych, po 100 zł każda.
W kasacji obrońcy został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego nią wyroku. Wniosek ten nie został szerzej uzasadniony.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek jest niezasadny.
Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku
wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą
przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,
nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed
rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w
zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać
wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa
uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na
skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15
lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025
r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu
odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają
asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu
odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV
KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25).
W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność
uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy. Wobec tego nie zachodzą
wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w
art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie
przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
II KK 350/26
3
[WB]
[r.g.]
