II KK 144/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
Dnia 14 maja 2025 r.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 maja 2025 r., na posiedzeniu w trybie art.
535 § 3 k.p.k.
sprawy P. S.,
skazanego z art. 244 § 2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 23 października 2024 r., sygn. akt V
Ka 950/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim
z dnia 18 lipca 2024 r, sygn. akt II K 99/24,
p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) zwolnić skazanego z kosztów postępowania kasacyjnego,
obciążając nimi Skarb Państwa;
3) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. D.,
Kancelaria Adwokacka w L., kwotę 885 zł 60 gr, w tym 23 % VAT,
tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w
postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.
[PŁ]
UZASADNIENIE
II KK 144/25
2
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 18 lipca 2024 r.
(sygn. akt II K 99/24) P.S. został uznany za winnego tego, że 18 stycznia 2023 roku
w miejscowości U., województwo […], prowadził pojazd mechaniczny marki S. na
drodze publicznej, pomimo orzeczonego prawomocnymi wyrokami: Sądu
Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z 21 marca 2022 r. (II K 44/22) zakazu
prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat (obowiązującego
od 29 marca 2022 r.), oraz Sądu Rejonowego w Mrągowie z 11 lipca 2017 r. (II K
360/16) dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych
(obowiązującego od 19 lipca 2017 r.). Czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po
odbyciu kary łącznej 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej wyrokiem
Sądu Rejonowego w Mrągowie z 14 grudnia 2017 r. (II K 241/17), która
obejmowała karę za umyślne przestępstwo podobne orzeczoną wyrokiem Sądu
Rejonowego w Białej Podlaskiej z 7 lutego 2017 r. (VII K 317/16). Czyn ten
wyczerpywał dyspozycję art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Za to przestępstwo
Sąd Rejonowy wymierzył mu karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto,
na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k., orzeczono wobec niego
zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, a na
podstawie art. 43a § 2 k.k., świadczenie pieniężne w kwocie 6000 złotych na rzecz
Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.
Wyrokiem Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 23 października 2024 r. (sygn.
akt V Ka 950/24) zaskarżony wyrok Sądu I instancji został w całości utrzymany w
mocy.
Obrońca skazanego wniósł kasację w całości na jego korzyść, podnosząc
zarzuty rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, które jego zdaniem
mogły mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.:
1. art. 433 § 1 i 2 k.p.k. przez niewystarczające i pobieżne rozważenie
okoliczności podniesionych w apelacji skazanego P.S. oraz zarzutów wskazanych
w piśmie obrońcy stanowiącym doprecyzowanie apelacji skazanego z dn.
22.10.2024 r., a w konsekwencji brak wskazania lub niedostateczne wskazanie
powodów, dla których apelacja skazanego została uznana za niezasadną, jak
również bezpodstawne zaakceptowanie wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej
II KK 144/25
3
przez Sąd I instancji oraz prawidłowości sposobu procedowania przed Sądem
Rejonowym w Radzyniu Podlaskim podczas gdy Sąd I instancji poczynił szereg
nieprawidłowości w procedowaniu w sprawie, w szczególności zaniechał
poczynienia ustaleń okoliczności istotnych dla postępowania - przede wszystkim co
do świadomości skazanego w zakresie obowiązywania wobec niego jakiegokolwiek
zakazu prowadzenia pojazdów w dacie czynu, który to brak świadomości P.S.
sygnalizował w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, a co zostało przez Sąd I
instancji zignorowane, a które to błędy zostały przez Sąd odwoławczy powielone na
skutek niedostatecznego rozważenia apelacji wywiedzionej przez skazanego i
podnoszonych w niej okoliczności;
2. art. 170 §1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 170 §la k.p.k. w zw. z art. 366 §1
k.p.k. poprzez oddalenie przez Sąd Okręgowy w Lublinie wniosków dowodowych
obrońcy skazanego zgłoszonych w piśmie z dn. 22.10.2024 r. na skutek
niezasadnego uznania, że wnioski te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia
sprawy i zmierzają do przedłużenia postępowania karnego podczas gdy wnioski te,
w szczególności wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań
świadka D.G. zmierzał do udowodnienia okoliczności istotnych dla ustalenia, czy
został przez skazanego popełniony czyn zabroniony, czy stanowi on przestępstwo i
jakie, co wyłączało możliwość oddalenia przedmiotowych wniosków dowodowych
przez Sąd II instancji, a co skutkowało niewyjaśnieniem przez Sąd odwoławczy
okoliczności istotnych dla sprawy;
3. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie
skutkujące dokonaniem przez Sąd II instancji nie swobodnej, lecz dowolnej oceny
dowodu przeprowadzonego przed tym Sądem, a to dowodu z wyjaśnień skazanego
P. S., co doprowadziło do poczynienia przez Sąd Okręgowy w Lublinie ustaleń na
podstawie wyłącznie części okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej
skutkującego błędną rekonstrukcją zdarzenia faktycznego będącego podstawą
orzekania i niezasadnym utrzymaniem wyroku Sądu I instancji w mocy w sytuacji
gdy wyjaśnienia skarżącego wyraźnie wskazywały na to, że w dacie popełnienia
czynu skazany nie miał świadomości co do obowiązywania jakiegokolwiek zakazu
II KK 144/25
4
prowadzenia pojazdów wobec niego, co winno prowadzić do ustalenia, że nie
doszło do popełnienia przez P.S. przestępstwa.
Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie, V Wydział
Karny Odwoławczy w całości oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego
w Radzyniu Podlaskim, II Wydział Karny, w całości i przekazanie sprawy
właściwemu Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania;
2. ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie, V Wydział
Karny Odwoławczy, w całości i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego jej
rozpoznania.
Prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Podstawową funkcją postępowania kasacyjnego jest eliminowanie z obrotu
prawnego orzeczeń dotkniętych rażącymi naruszeniami prawa, które miały lub
mogły mieć istotny wpływ na ich treść, lub też tych, które kwalifikują się jako tzw.
bezwzględne przyczyny odwoławcze (art. 523 § 1 k.p.k.). Kasacja nie stanowi
natomiast kolejnej instancji odwoławczej, służącej ponownej ocenie materiału
dowodowego czy kwestionowaniu prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych
przez sądy obu instancji. Wszelkie zarzuty sprowadzające się do odmiennej
interpretacji dowodów, bądź wskazujące na "niewystarczające" rozważenie, jeśli nie
wykazują rażącego naruszenia przepisów procesowych wykraczającego poza
granice swobodnej oceny dowodów, są niedopuszczalne w postępowaniu
kasacyjnym.
W niniejszej sprawie, zarzuty kasacyjne sprowadzają się w istocie do
kwestionowania dokonanej przez sąd odwoławczy oceny materiału dowodowego.
Sąd Okręgowy w Lublinie, utrzymując w mocy wyrok Sądu Rejonowego, rozważył
wszystkie zarzuty apelacji i nie stwierdził takich uchybień, które mogłyby świadczyć
o dowolności w ocenie zebranych dowodów. Samo niezadowolenie z wyników tej
II KK 144/25
5
oceny, nie stanowiące rażącego naruszenia prawa procesowego, nie może być
podstawą do uwzględnienia kasacji.
Co więcej, argumentacja obrońcy, zwłaszcza w zakresie rzekomego braku
świadomości skazanego co do obowiązywania wobec niego zakazów prowadzenia
pojazdów, rażąco kontrastuje z oczywistymi faktami wynikającymi z akt sprawy. P.S.
był już wcześniej prawomocnie skazany, a kluczowe dla tej sprawy jest to, że w
jego przypadku orzeczono dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów
mechanicznych już w 2017 roku. Pojęcie "dożywotnio" nie pozostawia żadnych
wątpliwości interpretacyjnych w języku polskim. Dodatkowo, w dacie popełnienia
czynu, skazany był objęty również trzyletnim zakazem prowadzenia pojazdów,
orzeczonym w 2022 roku. Wobec tak jasnych i niepodważalnych danych, wszelkie
twierdzenia o braku świadomości skazanego w tym zakresie są całkowicie
niewiarygodne i sprzeczne z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Sąd
odwoławczy miał pełne prawo uznać takie wyjaśnienia za niewiarygodne, a taka
ocena nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów.
Również zarzuty dotyczące oddalenia wniosków dowodowych nie zasługują
na uwzględnienie. W sytuacji, gdy okoliczności faktyczne są już wystarczająco
ustalone i jednoznaczne, sąd procesowy ma prawo oddalić wnioski dowodowe,
które nie wniosą nic istotnego do sprawy lub zmierzają jedynie do jej przedłużenia.
W świetle prawomocnych i wielokrotnych zakazów prowadzenia pojazdów, dalsze
postępowanie dowodowe w kierunku rzekomego braku świadomości skazanego
byłoby zbędne i niecelowe.
Podsumowując, kasacja obrońcy skazanego P.S. nie wskazuje na żadne
rażące naruszenie prawa, które mogłoby uzasadniać jej uwzględnienie. Jest ona w
istocie niedopuszczalną próbą podważenia prawidłowych ustaleń faktycznych i
dokonanej swobodnej oceny dowodów.
[WB]
[r.g.]
II KK 144/25
6
