II KK 112/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Paweł Kołodziejski
Dnia 2 marca 2026 r.
w sprawie K.S.
skazanego z art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2025 r. o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 91 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 2 marca 2026 r.
wniosku skazanego
o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie
uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2025 r. (sygn. akt II
KK 112/25) o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej,
na podstawie art. 126 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 518 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
odmówić K.S. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 9 lipca 2025 r. wydanego w sprawie o sygn.
akt II KK 112/25.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 9 lipca 2025 r. Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt
II KK 112/25, oddalił kasację obrońcy skazanego K.S. jako oczywiście bezzasadną i
obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
II KK 112/25
2
Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem został wysłany na wskazany w
aktach sprawy adres skazanego. Przesyłka sądowa – po prawidłowym dokonaniu
procedury dwukrotnej awizacji – została zwrócona Sądowi Najwyższemu, jako
nadawcy. Przedmiotowa przesyłka została dołączona do akt sprawy ze skutkiem
doręczenia w dniu 28 lipca 2025 r. (k.31 akt SN). Odpis ww. postanowienia wraz z
pouczeniem został natomiast doręczony obrońcy skazanego w dniu 14 lipca 2025 r.
(k.30 akt SN).
W dniu 5 lutego 2026 r. (data stempla pocztowego na k.42v. akt SN) do
Sądu Najwyższego wpłynęło pismo K.S. (k.34 akt SN), w którym – powołując na art.
126 § 1 k.p.k. – zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9
lipca 2025 r., sygn. akt II KK 112/25. Uzasadniając to żądanie skazany podniósł, że
pomimo doręczenia odpisu orzeczenia obrońcy „nie został złożony wniosek o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia, a ja nie zostałem o tym fakcie
poinformowany, ani w terminie umożliwiającym mi samodzielne podjęcie czynności
procesowych, ani w jakimkolwiek czasie pozwalającym na dochowanie terminu
zawitego”. Skazany podał, że w dniu 26 stycznia 2026 r. otrzymał od kancelarii
dokumenty dotyczące sprawy, jednak bez informacji, „że: wniosek o sporządzenie
uzasadnienia nie został złożony, termin do jego złożenia upłynął, brak uzasadnienia
uniemożliwi dalsze skuteczne działania procesowe”. Wnioskodawca wskazał, że
dopiero w dniu 29 stycznia 2026 r. uzyskał jednoznaczną informację, że wniosek o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia tego postanowienia nie został złożony.
Podniósł także, iż nie został pouczony o skutkach procesowych niezłożenia
wniosku o uzasadnienie i pozostawał w przekonaniu, że obrońca wykona tę
czynność procesową. Do wniosku o przywrócenie terminu skazany załączył wydruk
wiadomości SMS, wydruki „Historii przesyłki” oraz wniosek o sporządzenie i
doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2025 r.,
sygn. akt II KK 112/25.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Wniosek skazanego o przywrócenie terminu jest niezasadny.
II KK 112/25
3
Zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k., „[j]eżeli niedotrzymanie terminu zawitego
nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od
daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając
jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana; to samo stosuje się
do osób niebędących stronami”.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że z dołączonego do
przedmiotowego wniosku wydruku korespondencji SMS (k.36 akt SN) – wbrew
twierdzeniom wnioskodawcy – nie wynika w istocie, że skazany K.S. dopiero w dniu
29 stycznia 2026 r. uzyskał „jednoznaczną informację” od swojego obrońcy, że
wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 9 lipca 2025 r. nie został złożony. Niemniej, przyjmując (na
korzyść skazanego) prawdziwość tej deklaracji, należało uznać, że dotrzymał on
zawitego 7-dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu zawitego
do dokonania czynności procesowej.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że na stronie
wnoszącej o przywrócenie terminu zawitego ciąży nie tylko obowiązek wskazania
wszystkich okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie czynności procesowej w
przewidzianym terminie, ale także uprawdopodobnienie, że nastąpiło to z przyczyn
od strony niezależnych, tj. przekonywującego uzasadnienia zaistniałego uchybienia
i wskazania podstaw swoich twierdzeń (zob. postanowienia SN: z 14 czerwca 2018
r., III KK 463/17; z 23 sierpnia 2018 r., V KK 87/18). Z motywacji wniosku
skazanego K.S. wynika, że powodem niedotrzymania terminu do złożenia wniosku
o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
9 lipca 2025 r., był brak aktywności jego obrońcy (ustanowionego z wyboru),
polegający na niezłożeniu przez obrońcę rzeczonego wniosku i jednoczesnym
niepoinformowaniu skazanego o tym stanie rzeczy. W ocenie Sądu Najwyższego,
tak uzasadniony wniosek nie zasługiwał jednak na uwzględnienie. Co prawda w
orzecznictwie przyjmuje się, że niedotrzymanie terminu zawitego z winy obrońcy
stanowi dla oskarżonego (skazanego) okoliczność niezależną, o której mowa w art.
126 § 1 k.p.k. Rzecz jednak w tym, że dla przywrócenia terminu zawitego na
dokonanie określonej czynności procesowej niezbędne jest w tym przypadku
wykazanie winy obrońcy, której nie można wywodzić z samego tylko faktu, że nie
II KK 112/25
4
dokonał on określonej czynności, a to na wnioskodawcy – jak wskazano powyżej –
ciąży powinność uprawdopodobnienia, że okoliczność, na którą się powołuje, jest
od niego niezależna. Jak słusznie akcentuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego:
„[n]ie można bowiem przyjmować, że każde niewniesienie przez obrońcę
oskarżonego wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku,
jest przez niego zawinione. Takie stanowisko prowadziłoby do rezultatów
absurdalnych, w których strona postępowania mogłaby w zasadzie w dowolnym
momencie zmienić zdanie co do woli zaskarżenia wyroku, składając wniosek o
przywrócenie terminu z powołaniem się na zaniechanie obrońcy” (zob.
postanowienia SN: z 21 czerwca 2023 r., I KZ 15/23; z 18 lutego 2025 r., IV KO
133/24). W realiach niniejszej sprawy, skarżący K.S. nie wskazał na wystąpienie
jakichkolwiek uzgodnień między nim a obrońcą, z których wynikałoby, że w
przypadku wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia na posiedzeniu w trybie
art. 535 § 3 k.p.k., obrońca złoży wniosek o doręczenie odpisu orzeczenia wraz z
uzasadnieniem. Samo zaś oczekiwanie skazanego co do podjęcia takiej czynności
przez obrońcę, niemające oparcia w rzeczonych uzgodnieniach, nie może
wskazywać na winę tego ostatniego. Wnioskodawca nie wykazał zatem, aby
uchybienie terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie
uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego, nastąpiło z winy jego obrońcy, a
zatem z przyczyn niezależnych od skazanego. Należy przy tym zaznaczyć, że sąd
nie ma podstaw do ingerowania w ustalenia skazanego z jego obrońcą (zob.
postanowienie SN z 7 listopada 2025 r., V KZ 27/25). Skoro zatem wnioskodawca
nie wskazywał na jakiekolwiek relewantne ustalenia z obrońcą w zakresie złożenia
wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia, to brak jest podstaw
do przyjęcia, aby podnoszone przez niego okoliczności uzasadniały konieczność
przywrócenia terminu zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k.
Dla porządku wypada też zauważyć, że przesyłka sądowa zawierająca odpis
ww. postanowienia Sądu Najwyższego wraz z pouczeniem o prawie do złożenia
wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia tego orzeczenia,
skierowana została również do skazanego K.S. Korespondencja ta była dwukrotnie
awizowana, co słusznie spowodowało – zgodnie z art. 133 § 2 k.p.k. – uznanie jej
za doręczoną. Gdyby zatem skazany dochował dbałości o odbiór korespondencji
II KK 112/25
5
sądowej, to mając informację o wydanym rozstrzygnięciu przez Sąd Najwyższy,
mógłby również osobiście skorzystać z przysługujących mu uprawnień
procesowych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
[a.ł]
