II KK 109/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 kwietnia 2025 r.
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025r.
sprawy S. N. i D. W.
skazanych za przestępstwa z art. 278§1 k.k., art. 279§1 k.k. i inne
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych
od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 13 listopada 2024r., sygn. akt XI Ka
647/24, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego w Puławach z dnia 30
kwietnia 2024r., sygn. akt II K 909/22
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanych od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanych jest bezzasadna w stopniu
oczywistym. W pierwszym z zarzutów kasacyjnych skarżący wskazał na
naruszenie przez Sąd Odwoławczy art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 7
k.p.k., które miało polegać na zaaprobowaniu błędnej oceny materiału dowodowego
dokonanej przez Sąd Rejonowy w Puławach w zakresie dowodów mających
przemawiać za sprawstwem oskarżonych D. W. i S. N. co do czynów zarzuconych
im aktem oskarżenia, tj. dowodu z zeznań świadka E. J. . W ocenie skarżącego
II KK 109/25
2
prawidłowa ocena tego dowodu dokonana w powiązaniu z pozostałym materiałem
dowodowym zgromadzonym w sprawie nie dawała podstaw do przypisania
oskarżonym sprawstwa zarzuconych im czynów. Co więcej, świadek ta podawała
wersję zdarzeń zmierzającą do obciążenia oskarżonych i mającą na celu uchylenie
się od odpowiedzialności świadka za czyny zarzucone ostatecznie oskarżonym, co
nakazywało potraktować te zeznania krytycznie, jako wątpliwą podstawę do
budowania ustaleń faktycznych w sprawie.
Analiza motywów pisemnych orzeczenia Sądu II instancji nakazuje uznać, że
rozpoznał on postawiony w tej przestrzeni zarzut apelacji z należytą starannością
i rzeczowo uzasadnił swoje stanowisko. Nie poprzestał on na prostej akceptacji
ocen dokonanych przez Sąd Rejonowy, ale dokonał dodatkowej analizy, która
wykazała bezpodstawność zarzutu apelacyjnego.
Zaprezentowane w kasacji wywody skarżącego w istocie nie wykazują
błędów w rozumowaniu Sądu II instancji, ale mają charakter polemiczny w stosunku
do poczynionych przez Sąd I instancji ocen. Oczywistym jest wszakże, że ze
względu na charakter przedmiotowej sprawy i istnienie dwóch przeciwstawnych
grup dowodów, dokonanie ustaleń faktycznych musiało zostać oparte na jednej z
nich, a mianowicie tej, której, w procesie swobodnej oceny, przyznano walor
wiarygodności. W niniejszej sprawie za dowód o zasadniczym znaczeniu uznano
zeznania E. J. . Uznanie ich za polegające na prawdzie musiało skutkować
odebraniem waloru wiarygodności wyjaśnieniom skazanych oraz innych dowodów
wpierających ich wersję wydarzeń.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, sądy orzekające w sprawie nie straciły
z pola widzenia niejako pomawiającego charakteru zeznań wskazanego wyżej
świadka. W procesie ich oceny zachowano jednak należytą ostrożność.
To skarżący zdaje się popadać w pewną sprzeczność wskazując na
intencjonalne pomawianie skazanych przez E. J. , przy jednoczesnym twierdzeniu,
że trudno jest uznać, że wyjaśnienia ówczesnego oskarżonego S. N. (a zatem
osoby stojącej pod zarzutem popełnienia kilku przestępstw) miałyby być obarczone
chęcią przedstawienia przebiegu zdarzeń w sposób korzystny dla siebie (pkt I lit. b
kasacji).
II KK 109/25
3
W sposób racjonalny Sąd I instancji uznał, że dokonanie wszystkich czynów
objętych aktem oskarżenia w niniejszej sprawie wyłącznie przez E. J. było
niemożliwe – musiałaby z kimś w tym zakresie współpracować. Z kolei dowody
z monitoringu oraz kopie umów sprzedaży bezpośrednio wiążą z procederem
właśnie skazanych. Należy przyznać rację Sądowi Odwoławczemu, że wyłaniające
się z materiału dowodowego poszlaki tworzą nieprzerwany łańcuch prowadzący do
przekonania o winie S. N. i D. W. . Wyjaśnieniom skazanego nie można więc
przyznać waloru wiarygodności.
Podsumowując, Sąd Okręgowy szeroko uzasadnił swoje stanowisko, czyniąc
zadość wątpliwościom obrońcy zgłoszonym w zwyczajnym środku odwoławczym.
Stanowisko Sądu znajduje oparcie w zasadach logicznego rozumowania, jest
rzeczowe i wyczerpuje problematykę. Obrona nie wskazała w treści kasacji żadnej
przekonującej argumentacji, która podważałaby rozważania Sądu Odwoławczego
w tym zakresie.
W drugim zarzucie kasacji, choć formalnie postawiono zarzut naruszenia
przepisów postępowania poprzez przeprowadzenie przez Sąd II instancji
nieprawidłowej kontroli odwoławczej wyroku Sądu I instancji i uchybienie tym
samym art. 433§2 k.p.k. i art. 457§3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., w rzeczywistości
zakwestionowano dokonane w sprawie ustalenia faktyczne. Zarzut taki, mający
w istocie charakter zarzutu błędu ustaleń faktycznych jest, w świetle treści art.
523§1 k.p.k., w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalny.
Reasumując, autor wywiedzionej kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy
dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło
mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanych, uwzględniając ich sytuację materialną i życiową, zwolniono od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
II KK 109/25
4
[J.J.]
[a.ł]
