II Ka 81/26

Przewodniczący:

SSO Sylwia Olimpia Uszyńska

Protokolant:

st. sekr. sąd. Beata Wilkowska

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 81/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 4 listopada 2025 r. w sprawie II K 869/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1

Ł. Z.

Operacje na rachunkach bankowych (...) Sp. z o.o. Sp. k. dotyczyły w znacznej mierze środków pochodzących z handlu towarami poprzez portal (...) oraz wpłat z firm kurierskich, będących rozliczeniem przesyłek wysyłanych „za pobraniem” na rzecz klientów, korzystających z usług brokerskich. Wypłacane kwoty były przeznaczane na rozliczenia z tymi klientami i na zakup towarów, co odbywało się w gotówce. Zakup towarów odbywał się w boksach, a faktury były regulowane w gotówce. Oprócz wypłat z rachunków bankowych, oskarżony wraz ze świadkiem H. P. dysponowali „doraźnie” także innymi środkami w gotówce. Dokumentacja księgowa spółki została przekazana w związku ze sprzedażą spółki.

Dodatkowe wyjaśnienia oskarżonego

1122-1122v

2

Ł. Z.

Po sprzedaniu spółki nie zostały zmienione dane widniejące w KRS, a jako adres siedziby wskazany był nadal ul. (...), (...)-(...) G., co doprowadziło do uchylenia NIP spółki (...) Sp. z o.o. Sp. k. Nie dopełniono obowiązku zaktualizowania danych spółki, przy czym obowiązek ten nie spoczywał na oskarżonym, a na zarządzie spółki, w którym nie zasiadał już oskarżony.

Kopia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D.

1110-1112

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Dodatkowe wyjaśnienia oskarżonego

Wyjaśnienia oskarżonego złożone na etapie postępowania odwoławczego co do zasady korelują z wyjaśnieniami składanymi wcześniej i z zeznaniami m.in. świadka H. P., współpracownika oskarżonego w (...) Sp. z o.o. Sp. k. Oskarżony wypowiadał się co do tego, że jednorazowe wypłaty większej ilości gotówki z rachunków spółki związane były z koniecznością rozliczenia się z klientami, korzystającymi z usług brokerskich i też były przeznaczane na zakup towarów. Ponadto, oskarżony i świadek dysponowali środkami doraźnymi w gotówce, co wynikało ze specyfiki handlu w Z.. Oskarżony opisał realia zamawiania towarów w boksach i rozliczeń za takie transakcje, które polegały na dostawie towaru do boksu, przekazaniu faktury i rozliczeniu gotówkowym. Widniejące na rachunkach bankowych wpłaty przekazywane z (...) były wpłatami pochodzącymi ze sprzedaży towarów za pośrednictwem A. (...), natomiast od (...) być może były z tytułu usług kurierskich. Oskarżony wskazał także, że Ż. C. był „cichym” prezesem spółki, natomiast do przekazania dokumentacji księgowej doszło, jak „pojawiła się” W. V.. Wiarygodności wyjaśnień oskarżonego nie sposób podważyć, bowiem korelują ze wspomnianymi już zeznaniami m.in. H. P. oraz dokumentacją bankową, przedstawiającą operacje na rachunkach (...) Sp. z o.o. Sp. k., brzmią logicznie. Pewne nieścisłości mają znaczenie marginalne i nie miały wpływu na ogólną ocenę tego materiału dowodowego.

Kopia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w D.

Kopia dokumentu, złożona w toku postępowania odwoławczego przez oskarżonego. Materiał uwzględniony w całości, jego wiarygodność nie jest kwestionowana. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. o uchyleniu NIP (...) Sp. z o.o. Sp. k. z powodu posługiwania się fałszywymi lub fikcyjnymi danymi adresowymi, tj. miejsce prowadzenie działalności gospodarczej pod adresem ul. (...), (...)-(...) G.. W trakcie postępowania ustalono, że jako adres siedziby spółki figuruje powyższy adres, jednak w toku oględzin pod tym adresem nie stwierdzono zewnętrznych znamion prowadzenia działalności gospodarczej, a wskazany adres siedziby spółki jest fikcyjny.

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. Zarzut obrazy przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 5 § 2 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd I instancji, że wobec zbycia przez oskarżonego ogółu praw i obowiązków w spółce jeszcze przed wszczęciem kontrolnego postępowania podatkowego, z jednoczesnym przekazaniem całej dokumentacji kupującemu oraz brakiem możliwości ustalenia, gdzie osoba kupująca oraz dokumentacja się znajdują, co w ocenie Sądu stanowiło wątpliwość, którą należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego czego konsekwencją było niezasadne uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów, podczas gdy z obowiązujących przepisów prawa podatkowego wynika, że podatnicy zobowiązani są do przechowywania oryginałów i kopii faktur, faktur korygujących i duplikatów w okresie pięciu lat licząc od końca roku podatkowego, w którym wystawiono te faktury, a nadto zobowiązani są przechowywać ewidencje prowadzone dla celów rozliczenia podatku oraz wszystkie dokumenty związane z tym rozliczeniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a brak takiej dokumentacji powoduje brak możliwości uzyskania prawa do odliczenia podatku naliczonego przez oskarżonego;

2. zarzut obrazy przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającej na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i uznanie, że pomimo wystawienia przez podmiot nieprowadzący żadnej działalności gospodarczej faktury, nie można uznać, że zdarzenie gospodarcze nie miało miejsca, podczas gdy istotą przestępstwa wystawienia tzw. „pustej faktury” jest fakt, że zdarzenie gospodarcze pomiędzy dwoma podmiotami pomimo wystawienia dokumentu w postaci faktury VAT nie nastąpiło.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty z apelacji oskarżyciela publicznego, jako niezasadne, nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przyznać rację można oskarżycielowi jedynie w tym zakresie, że okoliczności, na jakie powołuje się w sformułowanych zarzutach, a które były także przedmiotem rozważań przez Sąd Okręgowy przy rozpoznawaniu apelacji oskarżyciela publicznego w postępowaniu II Ka 737/23, zasadnie mogą budzić wątpliwości co do legalności działań przedsiębranych przez oskarżonego jako zarządzającego spółką (...) Sp. z o.o. Sp. k., jednakże nie mogą one być dostateczną podstawą do przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanych mu czynów, zgodnie z ich opisem zawartym w akcie oskarżenia. Wskazywane przez oskarżyciela publicznego w apelacji okoliczności, w istocie stanowią jedynie poszlaki. Pamiętać jednak trzeba o tym, że o dowodzie z poszlak jako pełnowartościowym dowodzie winy oskarżonego można mówić dopiero wówczas, gdy zespół (łańcuch) poszlak rozumianych jako udowodnione fakty uboczne prowadzi pośrednio do stwierdzenia jednej tylko wersji zdarzenia (fakt główny), z której wynika, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu. W konsekwencji brak jest więc podstaw do przyjęcia, że dowód z poszlak pozwala na uznanie winy oskarżonego, jeżeli zgromadzone poszlaki nie pozwalają na wykluczenie - stosując określoną w art. 5 § 2 k.p.k. zasadę, iż nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego - możliwości jakichkolwiek innych wersji tego zdarzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2002 r. V KKN 462/00). W ocenie Sądu Okręgowego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym ten uzyskany w toku postępowania odwoławczego, nie pozwolił na pozbawione wszelkich wątpliwości uznanie, że ustalone okoliczności, będące w rzeczywistości jedynie poszlakami, prowadziłyby do stwierdzenia jednej tylko wersji wydarzeń, świadczącej o sprawstwie oskarżonego, polegającym na świadomym posłużeniu się wystawionymi fakturami VAT zawierającymi dane identyfikacyjne spółki (...) Sp. z o.o., gdzie nabywcą towarów była zarządzana przez oskarżonego spółka (...) Sp. z o.o. Sp. k., podczas gdy do tych transakcji miało w ogóle nie dojść, niezaewidencjonowaniu w prowadzonych rejestrach VAT przychodu ze sprzedaży towarów i usług w łącznej kwocie 176 083,82 zł czy dopuszczeniu do prowadzenia ksiąg rachunkowych poprzez podanie w nich nierzetelnych danych, do czego miało dojść w okresie od 1 stycznia 2017 r. do dnia 28 lutego 2017 r.

W związku ze wskazanymi przez Sąd I Instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku istotnych pozostałych w sprawie wątpliwości, pod szczególną rozwagę należało wziąć treść art. 5 § 1 i 2 k.p.k., zgodnie z którą, ustalenia niekorzystne dla oskarżonego wymagają udowodnienia, jako że on sam korzysta z domniemania niewinności (art. 5 § 1 k.p.k.), a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na jego korzyść (art. 5 § 2 k.p.k.). Z tych względów wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu że jest winny popełnienia zarzuconego mu przestępstwa. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający musi zapaść jednak również i w takiej sytuacji, gdy wykazywana przez oskarżonego teza jest wprawdzie nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 2008 r. V KK 267/08). Ponadto, ułomności dowodów obciążających nie można stawiać na równi z ułomnościami dowodów odciążających. O ile więc ustalenia niekorzystne dla osoby oskarżonej muszą być udowodnione, to ustalenia dla niej korzystne mogą być czynione także dlatego, że nie wykazano okoliczności przeciwnych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 6 maja 2024 r. II AKa 264/22).

Argumentacja użyta przez oskarżyciela publicznego we wniesionym środku odwoławczym, nie zmierza do zasadnej, odmiennej oceny materiału dowodowego, usuwającej te wątpliwości, a jedynie odnosi się już do faktów znanych i w istocie niekwestionowanych. Jednakże z faktów tych nie sposób jednoznacznie m.in. wywnioskować, że oskarżony w rzeczywistości nie dokonał zakupu towarów, czego potwierdzeniem miały być faktury VAT, wystawione na dane identyfikacyjne spółki (...) Sp. z o.o. O ile faktem niepodważalnym jest to, że działalność spółki (...) Sp. z o.o. była tylko pozorna i że podmiot ten wykorzystywany był jedynie w celach przestępczych do utrudnienia bądź uniemożliwienia dotarcia do faktycznego podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności publicznoprawnych, o tyle nie można w sposób pozbawiony zasadnych wątpliwości uznać, że oskarżony w ramach działalności spółki (...) Sp. z o.o. Sp. k. kwestionowanych przez oskarżyciela transakcji realnie nie przeprowadził lub że był świadomy, że stroną transakcji i tym samym rzeczywistym wystawcą faktur, nie była spółka (...) Sp. z o.o. Oskarżony nie musiał wiedzieć, że podmiot w istocie będący „buforem” nie uiszcza należnego podatku VAT. Wyjaśnienia składane przez oskarżonego na okoliczność zakupu towarów w okresie inkryminowanych czynów oraz zeznania świadka H. P. w tym zakresie, pozostają w kluczowej części spójne i logiczne. Ponadto, znajdują one odzwierciedlenie w bezwpływowym materiale dowodowym w postaci dokumentacji bankowej, przedstawiającej operacje na rachunkach bankowych w miesiącach styczeń i luty 2017 r., którymi posługiwał się oskarżony w ramach działalności (...) Sp. z o.o. Analizując przeprowadzane na tych rachunkach operacje zauważyć można, że oskarżony przez cały czas prowadził aktywną sprzedaż towarów poprzez platformę A. (...), zgodnie z profilem działania spółki, z tytułu czego otrzymywał regularne wpływy od kontrahentów. Wnioskować zatem należy, że oskarżony dysponował wówczas towarem, który co oczywiste, musiał wcześniej kupić. Sama procedura zakupu towaru z tzw. boksów, znajdujących się w centrum handlowym w Z., przedstawiana w depozycjach oskarżonego i H. P. zważając na realia handlu w takiego typu miejscach jawi się jako dostatecznie prawdopodobna. W polu widzenia mieć należy, że był to rok 2017, toteż jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, a na co powoływał się także oskarżony oraz świadek H. P., nie istniały wówczas należyte mechanizmy weryfikacji stron transakcji, a wszystko odbywało się niejako „ad hoc, najczęściej przy płatnościach gotówką. Przy dokonywaniu transakcji, co logiczne, istotnym czynnikiem była zgodność ilości zakupywanych towarów i ich jakość i to podlegało sprawdzeniu, podobnie jak podstawowe dane o kontrahencie – poprawność danych identyfikacyjnych potrzebnych do rozliczeń, jego aktywność i opinie w Internecie. Nie sposób uznać, że w opisywanych realiach oskarżony bądź H. P. mieliby możliwość ustalenia, czy sprzedający rzeczywiście działali w imieniu podmiotu (...) Sp. z o.o. lub czy ta spółka była uczestnikiem przestępczego procederu.

Jak już wspomniano wcześniej, nieusuwalne wątpliwości nie pozwoliły także przypisać oskarżonemu sprawstwa czynu w zakresie, w jakim dotyczył niezaewidencjonowania w prowadzonych rejestrach VAT przychodu ze sprzedaży towarów i usług Spółki (...) Sp. z o.o. Sp. k. w łącznej kwocie 176.083.82 zł. Nie można bowiem kategorycznie przyjąć, że środki te nie pochodziły z prowadzonej działalności z usług brokerskich, świadczonych w zakresie pośrednictwa kurierskiego. Wersja przedstawiana przez oskarżonego w wyjaśnieniach nie może zostać jednoznacznie zakwestionowana, bowiem wobec pozostałych poczynionych ustaleń w sprawie, w tym na podstawie już wspomnianej dokumentacji bankowej, jest ona co najmniej prawdopodobna. Wyjaśnienia oskarżonego i zeznania świadka H. P. pozostają spójne i racjonalne w części, w jakiej wskazywali na sposób i mechanizm działania (...) Sp. z o.o. Sp. k. w zakresie świadczenia usług brokerskich. Sama artykułowana przez oskarżonego motywacja do prowadzenia takich usług, czyli pośrednictwo pomiędzy osobami sprzedającymi w centrum handlowym w Z., które wówczas prowadząc regularny handel bez zarejestrowanej działalności, nie posiadając rachunków bankowych, nie mogły legalnie sprzedawać i wysyłać towarów „za pobraniem”, jawi się jako racjonalna, przy czym funkcjonowanie takich firm w branży pośrednictwa kurierskiego było stosunkowo powszechne. Analizując operacje bankowe na rachunkach spółki (...) Sp. z o.o. Sp. k. wywnioskować należało, że uprawdopodobnione są wyjaśnienia oskarżonego, to jest, że środki wpływające w miesiącach styczeń i luty 2017 r. na rachunki firmowe, a pochodzące od firm kurierskich, tj. (...) Sp. z o.o. (uprzednio (...) Sp. z o.o.), (...) Sp. z o.o. czy P. związane były właśnie z tą działalnością i stanowiły kwoty za przesyłki wysłane „za pobraniem”, które to następnie były wypłacane i przekazywane w formie gotówki klientom (...) Sp. z o.o. Sp. k. Zarówno przychody, jak i środki wypłacane, w istocie się równoważyły, a mając na względzie salda rachunków zasadnym było przyjęcie, że spółka dysponowała wystarczającymi środkami do pokrywania swoich zobowiązań, w tym dotyczących obrotu sprzedawanymi towarami czy usług brokerskich. Nie można przy tym przychylić się do rozważań Sądu Okręgowego ze sprawy II Ka 737/23, a mianowicie że wyjaśnienia oskarżonego mogłyby zostać uznane za wiarygodne w tej części, gdyby daty i wysokość wpływów środków pieniężnych od firm kurierskich były ściśle skorelowane z datami i wysokościami wypłat gotówki, jaka miałaby być następnie przekazywana klientom, korzystającym z usług brokerskich. Zwrócić uwagę trzeba na to, że oskarżony wyjaśniając tę kwestię opisywał ogólny mechanizm świadczenia przez spółkę tego typu usług, toteż błędnym byłoby założenie, że te kwoty muszą się wiernie odzwierciedlać. Salda na rachunkach bankowych pozwalały na płynność wypłat bez konieczności czekania na wpłaty. Nie można wykluczyć także tego, że oskarżony dysponował również gotówką, z której korzystał doraźnie, skoro niemalże wszelkie transakcje w centrum handlowym w Z. odbywały się w gotówce, co zostało przez niego dodatkowo zaznaczone w wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu odwoławczym. Sam fakt współpracy (...) Sp. z o.o. Sp. k. z firmami kurierskimi (...) Sp. z o.o. (uprzednio (...) Sp. z o.o.), (...) Sp. z o.o. orazP. S.A. został należycie wykazany kopiami zawartych umów czy informacjami o świadczeniu usług dla spółki i wzajemnych rozliczeniach z tego tytułu, przy czym rozpoznając poprzednio sprawę w II instancji, Sąd Okręgowy tą dokumentacją nie dysponował. Zgodzić się można z tym, że uznając wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne w przedmiotowym zakresie, to niewątpliwie (...) Sp. z o.o. Sp. k. uzyskiwała niezaewidencjonowany przychód w postaci co najmniej 20 zł prowizji, otrzymywanej jako broker kurierski z każdej świadczonej usługi. Niemniej w żaden wymierny sposób nie można określić chociażby przybliżonej kwoty, jaka miałaby zostać uzyskana w wyniku świadczonych usług brokerskich. Zauważyć należy, że możliwości dowodowe w tej kwestii zostały wyczerpane, a mimo to pojawiające się wątpliwości nie zostały usunięte. Postawienie oskarżonemu właściwie skonstruowanego zarzutu co do tego czynu byłoby zatem niemożliwe.

Powyżej rozważone okoliczności wskazujące na szereg istotnych wątpliwości przy ustalaniu stanu faktycznego, po prawidłowej ocenie materiału dowodowego, co uczynił Sąd Rejonowy, prowadzą do konstatacji, że sprawstwo oskarżonego co do wszystkich trzech zarzucanych mu czynów nie zostało należycie udowodnione. Zaznaczyć przy tym należy, a co jest istotne, przy każdym z tych czynów sprawca musi działać umyślnie, a umyślność ta musi być udowodniona ponad wszelką wątpliwość, tak jak wszystkie ich ustawowe znamiona. Jak już wskazano powyżej, ustalone w sprawie fakty, które zostały wyszczególnione w sformułowanych zarzutach oskarżyciela publicznego, m.in. zbycie spółki (...) Sp. z o.o. Sp. k. po powzięciu wiedzy o przyszłym kontrolnym postępowaniu podatkowym nie mieszkającej w Polsce obywatelce Ukrainy S. B., z którą przeprowadzenie jakichkolwiek czynności procesowych było znacznie utrudnione, a po uzyskaniu informacji o jej zgonie okazało się niemożliwe, niezaktualizowanie danych w KRS pomimo sprzedaży spółki i dalsze wskazywanie adresu zameldowania oskarżonego jako adresu siedziby spółki, wyzbycie się przez oskarżonego wszelkiej dokumentacji podatkowej w niejasnych okolicznościach, nawet przy obowiązku jej przechowywania, brak należytego rozliczenia działalności w zakresie usług brokerskich, jest niewystarczające do stwierdzenia jego winy, bowiem łańcuch poszlak pozostał „niedomknięty”, nie doszło, jak już wcześniej zaznaczono, do wywiedzenia na ich podstawie tylko jednej możliwej wersji wydarzeń, zgodnie ze stanowiskiem oskarżenia. W tej sytuacji Sąd Rejonowy słusznie na podstawie art. 5 § 2 k.p.k. rozstrzygnął nieusuwalne wątpliwości na korzyść oskarżonego i wydał wyrok uniewinniający.

Wniosek

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Garwolinie.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok w całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Apelacja oskarżyciela publicznego jako niezasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

W związku z nieuwzględnieniem apelacji oskarżyciela publicznego i utrzymaniem w mocy wyroku uniewinniającego, na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy obciążył kosztami postępowania Skarb Państwa.

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Oskarżyciel publiczny

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok w całości

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒uchylenie

☐zmiana