|
Oskarżona E. M. wykonuje zawód architekta. Jest wpisana na listę architektów prowadzoną w (...) Okręgowej Izbie Architektów Rzeczypospolitej Polskiej.
W listopadzie 2016 r. pokrzywdzeni J. i G. J. nawiązali kontakt z oskarżoną w celu wykonania projektu domu jednorodzinnego i pomocy w uzyskaniu pozwolenia na budowę. Oskarżona przyjęła zlecenie i umówiła się ze zleceniodawcami na cenę 5600 zł za wykonaną usługę. W każdym ze spotkań uczestniczyli pokrzywdzeni oraz E. M. a także jej mąż J. M.. W celu wykonania zlecenia pokrzywdzeni przekazali oskarżonej dokumenty w postaci decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, umowy na dostawę wody, energii, mapy zasadniczej w skali 1:1000 oraz upoważnienie dla E. M. do działania w imieniu pokrzywdzonych. Zlecone czynności miały zostać wykonane do końca kwietnia 2017 r. Strony nie zawarły umowy na piśmie, były to jedynie ustne ustalenia. Pokrzywdzeni sukcesywnie przekazywali zaliczki na poczet umówionej ceny. I tak w listopadzie 2016 r. - 800 zł, w grudniu 2016 r. - 1000 zł, w marcu 2017 r. - 1200 zł oraz w kwietniu 2017 r. - 1000 zł. Mimo próśb nie otrzymali pokwitowania. Oskarżona nie wykonała zlecenia w pełnym zakresie i w umówionym czasie. Początkowo jeździła na działkę pokrzywdzonych, robiła zdjęcia, wykonała i przekazała niepełną inwentaryzację budynku oraz złożyła wnioski do Urzędu Gminy w O. oraz do Starostwa Powiatowego w K.. Praktycznie cały czas z pokrzywdzonymi kontaktował się J. M.. Na początku maja 2017 r. kontakt z oskarżoną i jej mężem był utrudniony – nie odbierali telefonów. W dniu 15 maja 2017 r. J. M. zakomunikował J. J. (1), iż cena za projekt wzrosła do kwoty 7400 zł. J. J. (1) nie zgodziła się na to i zdecydowała o zakończeniu współpracy z E. i J. M.. Mimo wezwania, oskarżona nie zwróciła pokrzywdzonym przekazanych dokumentów.
|
1.
zeznania J. J. (1)
2.
zeznania G. J.
3.
zeznania M. B.
4.
zeznania M. J.
5.
zrzuty ekranu
6.
wydruk z KRS
7.
akta PPK.6730.145.2016
8.
informacja
|
1. k. 154,
2. k. 155
3. k. 179
4. k. 179-180
5. k. 32-40
6. k. 51-55
7. teczka
8. k. 270-279
|
|
Zgodnie z treścią art. 286 § 1 k.k. karze podlega ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przypisanie oskarżonej E. M. czynu opisanego w art. 286 § 1 k.k. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego strony umowy od początku współpracowały ze sobą. Oskarżona miała wymagane kwalifikacje do wykonania zlecenia. Pokrzywdzona była zadowolona z tej współpracy, widziała postępy w wykonaniu zlecenia. Do zerwania współpracy doszło ponieważ oskarżona nie wywiązała się terminowo ze zlecenia, a nadto J. M. zażądał większej kwoty wynagrodzenia. Należy zauważyć, iż podczas wszystkich spotkań oskarżonej z pokrzywdzonymi J. M. był obecny, i to on według zeznań J. J. (1) był osobą bardziej aktywną od E. M.. Nadto do kontaktu telefonicznego podany był numer J. M., on odbierał telefony i on rozmawiał z pokrzywdzonymi na temat zlecenia.
Oszustwo może być popełnione tylko umyślnie, a przy tym stanowi przestępstwo kierunkowe, znamienne celem, którego treścią jest osiągnięcie korzyści majątkowej. Sprawca powinien obejmować wszystkie znamiona oszustwa zamiarem bezpośrednim (post. SN z 4.1.2011 r., III KK 181/10, OSNKW 2011, Nr 3, poz. 27; wyr. SN z 14.1.2004 r., IV KK 192/03, Prok. i Pr. – wkł. 2004, Nr 9, poz. 5). Zamiar ten musi jednak istnieć u sprawcy już w momencie powstania zobowiązania (wyr. SN z 14.1.2004 r., IV KK 192/03, Prok. i Pr. – wkł. 2004, Nr 9, poz. 5; wyr. SN z 21.11.2007 r., V KK 66/07, L.; wyr. SA w Poznaniu z 4.3.2014 r., II AKa 16/14, L.; wyr. SA w Krakowie z 20.5.2015 r., II AKa 56/15, KZS 2015, Nr 6, poz. 68). Dla jego ustalenia nie wystarczy więc sam fakt niewykonania zobowiązania zgodnie z jego treścią. Konieczne jest poznanie całokształtu przyczyn, dla których wykonanie nie nastąpiło, zwłaszcza wskazujących na to, czy i w jakiej mierze było to realne w czasie zawierania umowy (wyr. SN z 19.4.2005 r., WA 8/05, OSNwSK 2005, Nr 1, poz. 794; wyr. SA w Katowicach z 10.12.2009 r., II AKa 361/09, OSAK 2010, Nr 1, poz. 10; wyr. SA w Krakowie z 29.8.2013 r., II AKa 122/13, KZS 2013, Nr 9, poz. 78; wyr. SA we Wrocławiu z 28.3.2013 r., II AKa 67/13, Legalis; wyr. SA w Gdańsku z 22.2.2018 r., II AKa 22/18, Legalis;
B. Michalski, w:
Wąsek, Zawłocki (red.), Kodeks karny, t. 2, 2010, s. 1138–1139;
T. Oczkowski, w:
Zawłocki (red.), System, t. 9, 2015, s. 142–144), ale nawet jeśli dłużnik nie był wówczas w stanie wywiązać się z niej, to należy jeszcze wykluczyć jego lekkomyślność i niedbalstwo, które nie wystarczają do przypisania oszustwa. Wobec braku wyjaśnień oskarżonej w tym zakresie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób przypisać oskarżonej zamiaru oszustwa w momencie podejmowania się wykonania zlecenia. Sąd wziął też pod uwagę, iż w aktach sprawy brak jest dowodów na to, że w przeszłości oskarżona podejmowała jakiekolwiek działania wskazujące chociażby na jej nierzetelność w wykonywaniu obowiązków zawodowych. Świadek M. J. była i nadal jest zadowolona z wykonanej przez oskarżoną pracy, do (...) Okręgowej Izby Architektów nie wpłynęła poza skargą J. J. (1) żadna skarga na działania E. M..
Zgodnie z art. 276 k.k. karze podlega ten, kto (...) ukrywa (...) dokument, którym nie ma prawa wyłącznie rozporządzać. Czynność sprawcza może polegać na "zaprzeczeniu posiadania dokumentu i przetrzymywaniu oraz niewydaniu go, mimo żądania osobie uprawnionej" (wyr. SN z 9.8.2000 r., V KKN 208/00, OSNKW 2000, Nr 9–10, poz. 84), nieujawnieniu, uniedostępnieniu dla osoby uprawnionej, niezwróceniu (wyr. SA w Katowicach z 2.2.2016 r., II AKa 380/15, Biul. SA w K. 2016, Nr 2, poz. 6).
Pokrzywdzona J. J. (1) zażądała zwrotu przekazanych dokumentów, lecz oskarżona nie dokonała ich zwrotu, pozbawiając pokrzywdzona możliwości dysponowania tymi dokumentami. Oskarżona działała umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Całkowicie zignorowała wezwanie do zwrotu tych dokumentów. Oskarżona godziła w prawo pokrzywdzonych do dysponowania tym dokumentami.
|