II CZ 28/19

Sygn. akt II CZ 28/19

POSTANOWIENIE

Dnia 31 maja 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska (przewodniczący)
‎SSN Władysław Pawlak (sprawozdawca)
‎SSN Marta Romańska

w sprawie ze skargi W. D.
‎o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 26 czerwca 2018r., sygn. akt I C […], wydanego

w sprawie z powództwa W. D.
‎przeciwko C. D.
‎o ochronę dóbr osobistych,
‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 31 maja 2019 r.,
‎zażalenia W. D.

na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I WSC […],

odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w K. odrzucił skargę powoda W.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z uzasadnieniem, że została złożona z naruszeniem wymogu określonego w art. 87¹ § 1 k.p.c.

Na powyższe orzeczenie zażalenie, sporządzone samodzielnie, wniósł powód.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 87¹ § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, które dotyczy także czynności procesowych, podejmowanych przed sądem niższej instancji, chyba że strona jest osobą wymienioną w § 2. Powód jednak nie ma wymaganej przez ten przepis zdolności postulacyjnej. W związku z czym, zażalenie na postanowienie Sądu drugiej instancji odrzucającego skargę na niezgodność z prawem prawomocnego wyroku powinno być sporządzone i podpisane przez adwokata lub radcę prawnego. Zażalenie sporządzone i podpisane przez stronę nie mającą zdolności postulacyjnej przed Sądem Najwyższym jest dotknięte brakiem formalnym nieusuwalnym skutkującym odrzuceniem środka odwoławczego jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełniania tego braku i bez możliwości jego usunięcia przez pełnomocnika (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2012 r. V CZ 132/11, nie publ., z dnia 21 września 2011 r. I CZ 59/11, nie publ., z dnia 25 sierpnia 2010 r., II UZ 16/10, nie publ.,
‎z dnia 6 listopada 2008 r. III CZ 35/08, nie publ.). Skutki niezachowania przymusu adwokackiego normowanego przez przepis art. 87¹ § 1 k.p.c. reguluje ogólnie  art. 130 § 5 k.p.c., a w odniesieniu do środków odwoławczych objętych  przymusem adwokackim, w tym zażaleń do Sądu Najwyższego, obowiązują szczególne regulacje (art. 394¹ § 3 k.p.c. w zw. z art. 398²¹ k.p.c., art. 370 k.p.c. i art. 373 k.p.c.), które przewidują odrzucenie zażalenia wniesionego osobiście przez stronę.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł na podstawie
‎art. 394¹ § 3 k.p.c. w zw. z art. 398⁶ § 3 k.p.c.

a

aj